Δεν είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται από κινηματογραφική κάμερα το τι συμβαίνει στα ελληνικά νοσοκομεία. Ούτε είναι το μοναδικό ντοκιμαντέρ που καταπιάνεται με αυτή τη θεματολογία («Μεταξά. Ακούγοντας το Χρόνο» του Σταύρου Ψυλλάκη, 2012 κ.ά.). Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως το θέμα εξαντλείται σε μία ή δύο ή όσες ταινίες τεκμηρίωσης. Οσο περισσότερες «ματιές» τόσο πληρέστερη η αλήθεια.
Αυτή προσπαθεί να καταγράψει με τον φακό του και ο γνωστός σκηνοθέτης Μάρκος Γκαστίν, με το νέο του ντοκιμαντέρ «Μέχρι τη θάλασσα». Η ταινία πραγματεύεται ένα σημαντικό ζήτημα: ασθενείς που νοσηλεύονται, μετά από σοβαρά ατυχήματα, στην κλινική Φυσικής Αποκατάστασης του ΚΑΤ, προσπαθούν να σταθούν ξανά στα πόδια τους, ή έστω να επανακτήσουν την αυτονομία τους. Ακολουθώντας την αγωνιώδη πάλη τους, η ταινία ερευνά ένα από τα βασικά διλήμματα της ανθρώπινης ύπαρξης: ελπίδα ή αποδοχή;
Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί (κάτι που γίνεται σπάνια) έναν ιδιαίτερο τρόπο να παρουσιάσει το γεγονός: χωρίς σχολιασμό ή συνεντεύξεις. Μέσω κυρίως της εναλλαγής συναισθηματικών εικόνων, ο Μάρκος Γκαστίν προσδοκά να ενεργοποιήσει την ενσυναίσθηση του θεατή, όχι με προφανείς μεθόδους αλλά μέσω μιας διεισδυτικής όσο και προσωπικής ματιάς: «Πριν από χρόνια, βρέθηκα ο ίδιος για δύο μήνες σ’ έναν θάλαμο του ΚΑΤ», αναφέρει ο ίδιος. «Ηταν μια από τις πιο έντονες και διδακτικές εμπειρίες που έζησα ποτέ. Εκανα την ταινία “Μέχρι τη θάλασσα”, για να μοιραστώ αυτή την εμπειρία με τον θεατή. Πιστεύω ότι έχει κι αυτός πολλά να νιώσει, αλλά και πολλά να μάθει. Για τον εαυτό του, για την κοινωνία μας, για την ανθρώπινη κατάσταση. Μια ταινία με διακύβευμα, συγκρούσεις και κορυφώσεις, που, θέλω να πιστεύω, θα τον κάνει να δει αλλιώς την αναπηρία και τους ανθρώπους που την αντιμετωπίζουν. Εξάλλου, θα μπορούσε ο καθένας μας να είναι ένας από αυτούς…».
Αυτό που κάνει ουσιαστικά ο σκηνοθέτης είναι να καταγράφει και μόνο: ασθενείς που καθημερινά και επί μήνες προσπαθούν να επανακτήσουν τις λειτουργίες του κορμιού τους, το άγχος και την ανησυχία για τις ιατρικές αποφάσεις, πώς αντιδρά η οικογένεια και το φιλικό τους περιβάλλον, πώς προσπαθούν οι ίδιοι (με χιούμορ αλλά και προβληματισμό) να αντέξουν.
Η ταινία προβλήθηκε στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στο 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας και σε ειδικές προβολές, με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Ατόμων με Αναπηρία, σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη. Τώρα, θα προβληθεί 21-22 Δεκεμβρίου 2019 και 12, 19 Ιανουαρίου 2020, στις 17.00, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48, τηλ. 210 3612046).
Οι προβολές είναι καθολικά προσβάσιμες, με Υπότιτλους SDH για κωφές/ούς και βαρήκοοες/ους και Ακουστική Περιγραφή AD για τυφλές/ούς και ανθρώπους με προβλήματα όρασης, με την πιστοποίηση και επιμέλεια της Κίνησης Ανάπηρων Καλλιτεχνών-Disabled Artists Movement. Μετά τις προβολές, θα υπάρχει συζήτηση με τους συντελεστές και τους πρωταγωνιστές, με ταυτόχρονη διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα.
