…Ο πιο κακός συγκάτοικος στη ζωή είναι ο εγωισμός. Κι ο πιο επικίνδυνος, το ψέμα. Δεν είναι εύκολο να ζήσεις μαζί τους για πολύ.
➊ Ο Χανς Κρίστιαν Αντερσεν δημοσίευσε το 1837 τα «Καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα». Εχουν περάσει πάνω από 180 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση του παραμυθιού και η εμβληματική φράση «Ο βασιλιάς είναι γυμνός!» ακόμη επανέρχεται, πολύ συχνά, στην καθημερινότητά μας, συμβολίζοντας τη δύναμη της αλήθειας απέναντι στο ψέμα και τη ζωτική ανάγκη η εξουσία να διαθέτει ευθύνη, ταπεινότητα και γνώση για να μπορεί να αντέχει το βάρος της. Στο συγκεκριμένο παραμύθι του Αντερσεν και στην ευθύβολη πολυσημία του οφείλεται άραγε το γεγονός πως η σκόνη του χρόνου δεν κάθισε πάνω στον αρχικό του μύθο ή μήπως απλώς το παραμύθι αιώνες τώρα επιβεβαιώνει την αλήθεια, πως είναι στη φύση του ανθρώπου να αγαπά την αλήθεια αλλά πάντα να ερωτεύεται το ψέμα;
➋ Ο δικός μας βασιλιάς, που δημιουργήσαμε με τον Νίκανδρο Σαββίδη, διασκευάζοντας θεατρικά το παραμύθι του Αντερσεν («Τα καινούργια ρούχα του Βασιλιά» στο θέατρο Αλίκη από τις 9/11), πρέπει να πάθει για να μάθει πως και η αλήθεια μπορεί να είναι και ερωτεύσιμη και άξονας ζωής. Δύσκολο εγχείρημα αλλά αναγκαίο και ισοδύναμα γοητευτικό. Αυτό ήταν και το αρχικό κίνητρο που μας οδήγησε στην επιλογή του έργου αλλά και στο εκ νέου δραματουργικό του στήσιμο. Γιατί στα χρόνια που ζούμε, η κουλτούρα του ναρκισσισμού, ξεκινώντας από τα «βασιλικά δωμάτια της εξουσίας», έχει πια κατεβεί τη σκάλα όλων των γενεών και των τάξεων, αποδομώντας χώρες με μεγάλους πληθυσμούς αλλά και μικρές και μεγάλες προσωπικές μυθολογίες. Το να αναμετριέσαι με την πραγματικότητα και την αλήθεια της, άρα, είναι το θεμελιώδες της καινούργιας μας παγκοσμιοποιημένης ζωής. Μιας ζωής γεμάτης εικονικές αφηγήσεις και ζωτικά ψεύδη. Γεμάτης απατηλά αόρατα ρούχα και εγωιστικές εμμονές. Προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε την… ψυχραιμία μας, μέσω της λεπτής σάτιρας και του χιούμορ που δίδαξε ο Αντερσεν ως συγγραφέας, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε το χθες και κυρίως το σήμερα.
➌ Το καλλιτεχνικό θέατρο αλλά και το έντεχνο τραγούδι για παιδιά, που χρόνο με τον χρόνο δημιουργούν μια ανθεκτική και ισχυρή παράδοση στη χώρα μας, πρέπει να έχουμε στον νου μας πως είναι ελληνικό φαινόμενο. Στη Δύση, τα παιδιά, πέρα από το εκπαιδευτικό τραγούδι έως τα εννέα τους χρόνια, εισέρχονται πολύ γρήγορα στη μουσική και καλλιτεχνική βαριά βιομηχανία, αποτελώντας μάλιστα ένα δυναμικό και περιζήτητο κοινό, αφού είναι και το πιο ευάλωτο στην επιβολή της μαζικής εμπορευματοποιημένης κουλτούρας. Στην Ελλάδα, αντίθετα, από την εποχή της Λιλιπούπολης και της σχολής της Ξένιας Καλογεροπούλου δημιουργήθηκε ένας νέος και πρωτότυπος δρόμος καλλιτεχνικής δημιουργίας ελπιδοφόρος, αξιοπρόσεκτος και δυναμικός. Που βοηθά να αντιστέκονται, να συγκροτούνται και να ανανεώνονται συλλογικοί μύθοι, σύγχρονοι ήρωες αλλά –και ίσως πάνω από όλα– τροφοδοτεί τη γλώσσα μας στις μικρές ηλικίες, με ζωντανές γλωσσικές εμπειρίες μέσω της τέχνης. Με ενδιέφερε ανέκαθεν το παιδικό θέατρο και τραγούδι αυτής της σχολής, αφού μεγάλωσα με τον μύθο του.
➍ Τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη τον θυμάμαι πάντα στη ζωή μου. Τον γνώρισα στην εφηβεία μου, τον έχασα μετά αφού και οι δύο τρέχαμε σε δρόμους χωριστούς να προλάβουμε όνειρα και ζωές και τα τελευταία χρόνια που επανασυνδεθήκαμε ήταν αυτονόητο και για τους δυο μας πως θα βρίσκαμε τρόπο να… παίξουμε μαζί. Η ευκαιρία με τον «Βασιλιά» ήταν πραγματικά δώρο, αφού πέρα από το κείμενο, η ομάδα που συγκροτήθηκε ως θίασος αλλά και ως δημιουργικό και οργανωτικό επιτελείο αγγίζει το ιδανικό.
➎ Αυτά ήταν μερικά από τα κίνητρα για να επιστρέψω στο παιδί που περίμενε μετά τον Ιάσονα και το χρυσόμαλλο δέρας (την παράσταση που παρουσιάστηκε στο θέατρο Badminton πριν από 4 χρόνια σε κείμενο και τραγούδια μου) να παίξει και πάλι επί σκηνής το γοητευτικό παιχνίδι της αλήθειας και του ψέματος. Κάθε φορά που επιστρέφω, όμως, σ’ αυτό το παιδί, καταλαβαίνω πως σημασία έχει να κρατάμε τον παιδικό μας εαυτό από το χέρι ως ενήλικοι. Να μην ταυτιζόμαστε μαζί του παλιμπαιδίζοντας, για να μπορούμε να επικοινωνούμε καλύτερα και βαθύτερα μαζί του. Και να αναζητούμε απαντήσεις σε διάλογο και με τις δύο ψυχικές μας υποστάσεις. Ισως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό κίνητρο.
