Την άκουγα να μου περιγράφει τον τρόπο που ζούσε, τις συνήθειες που είχε, τις πιέσεις που βίωνε. Δεν είχε μάθει «να βλέπει» ότι τα βγάζει πέρα, αλλά εστίαζε την προσοχή της σε όλα αυτά που είχε να βγάλει εις πέρας. Δηλαδή αγκομαχούσε για τον όγκο των ατέρμονων υποχρεώσεων απέναντι στα πρακτικά ζητήματα μιας οργανωμένης καθημερινότητας, απέναντι στα παιδιά της, απέναντι στον σύντροφό της, για τις επίμοχθες επαγγελματικές απαιτήσεις του εργασιακού περιβάλλοντός της, για τα εμπόδια που συναντούσε όταν δεν πραγματώνονταν όλα τα σχέδιά της όπως ακριβώς τα ήθελε.
Τη συμμεριζόμουν, μα έπρεπε να «πατήσει» στη δύναμή της, και το πρώτο δείγμα δύναμης ήταν πως ζητούσε βοήθεια. Τολμούσε να πάει να συναντήσει έναν ξένο άνθρωπο, να βρίσκεται απέναντί μου στο γραφείο και να μου ζητά κάτι: να τη βοηθήσω να βρει τον τρόπο για να απαλλαγεί από το βάρος της. Δεν γνώριζε για ποιον λόγο οι δικές της απόπειρες απώλειας βάρους είχαν αποτύχει. Επιθυμούσε όμως να μάθει. Ηθελε να το αντιμετωπίσει.
Ολη η προεργασία που καλείται να κάνει κάθε άνθρωπος με περίσσιο βάρος, ώστε να φτάσει στο σημείο να έχει πιθανότητες να αδυνατίσει, είναι να αποκτήσει επίγνωση του εαυτού του στο «τώρα». Να αντιληφθεί, αξιοποιώντας την κριτική του ικανότητα, τις ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ του στο σήμερα.
Εύλογα αναρωτιέται κανείς, γιατί; Κρίνει, μήπως, κανείς με την ικανότητα του «χθες» του; Ναι, πολύ συχνά κρίνει βάσει μιας γνώριμης εικόνας που έχει για τον εαυτό του και για τον τρόπο που λειτουργεί, της εικόνας εαυτού που κουβαλά από παιδί, γιατί ακριβώς ως παιδί τη διαμόρφωσε, αφού τον έκριναν οι άλλοι για τις επιδόσεις του.
Πρόκειται για μια παγιωμένη άποψη σχετικά με το ποιος είναι που ταυτίζεται με αυτό που πίστευαν οι δικοί του ότι είναι, οι οποίοι διαρκώς αξιολογούσαν τις παιδικές του δυνατότητες ή ελλείψεις και ανατροφοδοτούσαν αυτά τα ίδια τα χαρακτηριστικά του με τις επιδοκιμασίες ή τις επικρίσεις τους. Θα φέρω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: ένα παιδί που έχει αγωνία για να τα καταφέρει να σταθεί σε ένα περιβάλλον επικριτικό και απορριπτικό μπορεί από την αμηχανία ή τη βιασύνη του να τυχαίνει να σπάει αντικείμενα στο διάβα του. Η φωνή που ακούει και που τον ακολουθεί σαν διαπίστωση είναι πιθανόν η: «Μα πόσο ατσούμπαλος είσαι, πρόσεχε, έσπασες πάλι ποτήρι, τι αδέξιο που είναι αυτό το παιδί!».
Με το σχόλιο αυτό ανατροφοδοτείται διαρκώς η πεποίθηση του ίδιου του παιδιού ότι είναι αδέξιο, εφόσον ως παιδί που είναι δεν έχει τη δυνατότητα να καταλάβει πως είναι το στρες και η αγωνία του να γίνει αποδεκτός που τον κάνουν να είναι βιαστικός και κατά συνέπεια αδέξιος.
Είναι πολύ εποικοδομητικό στον άνθρωπο με διαταραχή βάρους να αντιληφθεί τις ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ που έχει. Συνήθως δεν έχει ιδέα γι’ αυτές.
Ποιος μπορεί να μη συμφωνήσει πως η ζωή του παχύσαρκου δεν είναι παρά ένα αέναο κατόρθωμα, καθώς βρίσκεται σε διαρκή κατάσταση επέμβασης πάνω στην ανθρώπινη φύση του, που ασταμάτητα μοχθεί να τη δαμάσει. Δεν πρέπει να πεινάει ούτε να υποχωρεί στην πείνα του∙ δεν πρέπει να επιθυμεί γεύσεις∙ δεν πρέπει να διαλέγει σύμφωνα με τις γευστικές του ανάγκες∙ πρέπει να τρώει προγραμματισμένα∙ να υποτάσσει τον εαυτό του στην ασυμφωνία ανάμεσα στην ποσότητα τροφής που έχει και σε αυτήν που χρειάζεται για να χορτάσει∙ πρέπει να ορίζει ποσότητα και γεύση σύμφωνα με οδηγίες άλλου…
Ποιος, λοιπόν, δυσκολεύεται και έχει παραπάνω αντοχές και δύναμη: αυτός που πασχίζει να ελέγξει τον εαυτό του να μη φάει ή εκείνος που μπορεί να φάει ό,τι θέλει, όποια στιγμή έχει ανάγκη και σε όση ποσότητα χρειάζεται; Οπωσδήποτε απαιτεί τεράστιες ικανότητες ο διαρκής περιορισμός της τροφής.
Οι άνθρωποι με διαταραχή βάρους έχουν τεράστιες δυνατότητες, απεριόριστες ικανότητες, εξαιρετική δύναμη ψυχής και ανείπωτες αντοχές. Το ότι όλες αυτές οι ικανότητες δεν έχουν αντιστοιχιστεί στο πρόσωπό τους στις πραγματικές τους διαστάσεις δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Το ότι δεν τις χρησιμοποιούν κατάλληλα ή ότι δεν έχουν επίγνωση αυτών δεν σημαίνει πως δεν τις διαθέτουν. Απλώς, είτε είναι σε «αχρηστία» είτε τις χρησιμοποιούν εκεί που δεν πρέπει.
Ο υπέρβαρος χρειάζεται να ανακαλύψει την επάρκειά του και τις δυνάμεις του στη διάρκεια της θεραπείας απώλειας βάρους, στοχεύοντας και κοπιάζοντας για τις πραγματικές του υποχρεώσεις, να μοχθήσει ορίζοντας πρακτικούς κανόνες διευκόλυνσης του εαυτού του και να μην παλεύει ενάντια στις βουλιμίες του, θέτοντας διαρκώς ψυχικούς κανόνες.
? ΤΙP 1
Η τσουκνίδα με επιστημονική ονομασία: Ουρτίκη η Κνίδη η δίοικη – Urtica dioica περιέχει φλαβονοειδή, αμίνες, γλυκοκινόλη και ανόργανα συστατικά. Περιέχει βιταμίνες Α, C, Ε, Κ, μέταλλα και ιχνοστοιχεία, όπως σίδηρο, κάλιο, μαγγάνιο, φώσφορο, ψευδάργυρο, μαγνήσιο και σελήνιο, θειαμίνη, ριβοφλαβίνη και φυλλικό οξύ.
? ΤΙP 2
Ο ίδιος ο πατέρας της ιατρικής, ο Ιπποκράτης, την είχε χαρακτηρίσει πριν από 2.500 χρόνια «πανάκεια», δηλαδή την είχε εντάξει στα φυτά που κάνουν για όλες τις ασθένειες. Οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν την τσουκνίδα για τη θεραπεία της ακμής, της διάρροιας και για τις λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος.
? ΤΙP 3
Η τσουκνίδα θεωρείται φυτό διουρητικό, αντιοξειδωτικό, κατά της ανάπτυξης των ελεύθερων ριζών και κατά της υπέρτασης. Η περιεκτικότητά της σε σεκρετίνη διεγείρει το πάγκρεας για την παραγωγή ινσουλίνης βοηθώντας στη διατήρηση της ευγλυκαιμίας στους διαβητικούς.*
*Οι πληροφορίες είναι από το enallaktikidrasi.com
