Το ότι σπάνια παίρνουν διανομή ντοκιμαντέρ (ελληνικά ή διεθνή) στην Ελλάδα είναι ένα γεγονός. Σπάνια έως εντελώς καθόλου. Οταν λοιπόν συμβαίνει αυτό το «σπάνια έως καθόλου» καλό είναι (καλό έως απολύτως απαραίτητο) να δίνουμε το παρών. Ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση που δεν μιλάμε για ένα απλό ντοκιμαντέρ, αλλά για την τελευταία δουλειά του γνωστού σκηνοθέτη Σταύρου Ψυλλάκη, «Για χωρίς λόγους – συναντήσεις με τον Γιώργο Μανιάτη», το οποίο όποιος το δει θα θέλει να μάθει τα λόγια απ’ έξω, καθώς συνοψίζουν αλήθειες και αλήθειες σε υπέροχες λέξεις.
Ο Γιώργος Μανιάτης ήταν πολλά. Δυστυχώς ήταν, καθώς μάς άφησε πριν από ένα χρόνο. Εφυγε από τη ζωή, όπως ακριβώς έζησε: μοναδικά, αναπάντεχα, απρόσμενα, έξω από νόρμες και στερεότυπα κάθε είδους.
Χειμαρρώδης, δυναμικός, ευαίσθητος, κάπως τυχοδιώκτης (στα δεκαεπτά του έγινε ανθρακωρύχος στο Βέλγιο, στα δεκαοκτώ του λεγεωνάριος κατά τη διάρκεια του πολέμου ανεξαρτησίας της Αλγερίας «για να γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους, δηλαδή κακούς» όπως λέει ο ίδιος), εξαιρετικά ταλαντούχος και κυρίως πρωτοπόρος. Ηταν από τα ιδρυτικά μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη το ’60.
Ηταν δημοσιογράφος, ήταν συγγραφέας, ήταν μουσικός, έγινε μουσικολόγος (επανέφερε στο προσκήνιο το νέο ρεμπέτικο και η πρώτη του ορχήστρα, το «Ευρετήριο» εξελίχθηκε το 1983 σε εργαστήριο μουσικολογικής έρευνας και ανακατασκευής των μουσικών οργάνων των αρχαίων Ελλήνων). Και τι δεν ήταν.
Ολα αυτά τα «ήταν» και όλα τα «λέει» που συνόδευαν αυτά τα «ήταν» ο Σταύρος Ψυλλάκης κατόρθωσε να τα μεταφέρει σε ένα ντοκιμαντέρ με αρχειακό υλικό και φυσικά τον ίδιο τον Μανιάτη να μιλάει στην κάμερα…
Η ταινία θα προβάλλεται τα Σάββατα 4, 11 & 18 Μαΐου, στις 20.00, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48, Μετρό Κεραμεικός) και θα ακολουθεί συζήτηση με προσκεκλημένους ομιλητές, τον σκηνοθέτη και το κοινό.
Σήμερα, προσκεκλημένοι θα είναι οι: Βασίλης Κάλφας (καθηγητής φιλοσοφίας), Αλέξης Ζήρας (κριτικός λογοτεχνίας), Ελισάβετ Χρονοπούλου (σκηνοθέτις, συγγραφέας) και Γιώργος Ζεβελάκης (συλλέκτης).
