Aytzan Yilmaz: μια ιστορία ανταλλαγής

Ο Aytzan Yilmaz ανεβαίνει στο βήμα για την παρουσίαση του βιβλίου του, «Μια ιστορία ανταλλαγής» και τραγουδά συγκινημένος ένα τραγούδι που του έμαθε η μητέρα του όταν ήταν μικρός:

«Το γιλεκάκι που φορείς…». Με τη φυσαρμόνικά του ντύνει τους στίχους. Από κάτω, οι φίλοι του από το Βόιο που ήρθαν για την παρουσίαση, χειροκροτούν.

Η αφήγηση ξεκινά, χάνεται στον χρόνο.

Η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας έφερε την οικογένεια του Aytzan Yilmaz από το χωριό Κρίφτσι (Κιβωτός μετέπειτα) των Γρεβενών, στην Καππαδοκία.

«Ο πατέρας μου έφυγε τριών χρόνων από το χωριό μας. Από τους γονείς μου έμαθα ελληνικά. Γνώριζα το τοπικό ιδίωμα των Γρεβενών. Αυτά μιλούσαμε στο σπίτι μας. Εμαθα τουρκικά όταν πήγα στο σχολείο», λέει ο συγγραφέας.

Το βιβλίο του «Μια ιστορία ανταλλαγής», που εκδόθηκε το 2013 από τον ίδιο στα τουρκικά, είναι ακόμη μια ένδειξη αγάπης στον τόπο και το παρελθόν που άφησαν πίσω τους οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι του Βοΐου, οι οποίοι όλο και συχνότερα επισκέπτονται την περιοχή την τελευταία 15ετία.

Οι φίλοι του Aytzan Yilmaz από τη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα από τη Βοϊακή Εστία Θεσσαλονίκης βοήθησαν στη μετάφραση, επιμέλεια και έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά και τα έσοδά του θα αποτελέσουν τη… μαγιά για ένα ακόμη βιβλίο που θα είναι εμπλουτισμένο με ακόμη περισσότερα τραγούδια, παροιμίες, γεύσεις, ιστορίες από την κοινωνική ζωή των ελληνόφωνων μουσουλμάνων στα ορεινά χωριά της Δυτικής Μακεδονίας.

«Τα χρόνια πέρασαν. Εφυγα από το χωριό Γεσίλμπουρτς της Νίγδης στην Καππαδοκία όπου μέναμε και πήγα στην Αγκυρα για να σπουδάσω Οικονομικά. Εργάστηκα στη μεγαλύτερη τσιμεντοβιομηχανία της Τουρκίας, απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκα πριν από λίγα χρόνια από τη θέση του γενικού διευθυντή. Το 2001 κάνω για πρώτη φορά το μεγάλο ταξίδι για το χωριό του πατέρα μου, με μεγάλη συγκίνηση και νοσταλγία. Βρήκαμε το πηγάδι όπου είχε πέσει μικρός, αλλά το σπίτι όπου γεννήθηκε είχε πλέον γκρεμιστεί…», διηγείται ο συγγραφέας.

Δεκαέξι χρόνια έπειτα από εκείνη την πρώτη φορά, η επίσκεψη στο χωριό έγινε… προσκύνημα και κυρίως αφορμή για νέες φιλίες.

«Στην Ελλάδα έχω μόνο φίλους», λέει. Οσο για τα υπόλοιπα… «τι να πούμε και τι ν’ αρμάξουμε;», συμπληρώνει γελώντας*.

*Τι να πούμε και τι να κάνουμε; Ντοπιολαλιά