Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η κλιματική αλλαγή αποτελεί μια αληθινή απειλή για την ανθρωπότητα και ότι οι πρώτοι που θα πληγούν είναι όσοι κατοικούν δίπλα στη θάλασσα.
Μία από τις μεγαλουπόλεις που κινδυνεύουν είναι το Λος Αντζελες με πληθυσμό 10 εκατομμύρια κατοίκους ή το 1/4 της πολιτείας της Καλιφόρνιας.
Παράλληλα η Πόλη των Αγγέλων είναι το πλέον πολυσύχναστο λιμάνι των ΗΠΑ και τόσο μια ενδεχόμενη άνοδος της στάθμης των υδάτων όσο και η περαιτέρω μόλυνση είναι ζητήματα που απασχολούν τους κατοίκους του.
Σοβαρές λοιπόν όσο και βάσιμες οι οικολογικές ανησυχίες των κατοίκων του LA, την ίδια ώρα που ο πρόεδρος Τραμπ έχει εκφράσει αμφιβολίες για εάν υφίσταται κλιματική αλλαγή, ενώ στην πρόσφατη σύνοδο των G7 στη Σικελία δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα τηρήσουν τη Συμφωνία των Παρισίων του 2015 για την κλιματική αλλαγή, μια συμφωνία που έχουν υπογράψει σχεδόν 200 χώρες.
Ως γνωστόν οι πόλεις δεν υπογράφουν διεθνείς συνθήκες. Αυτό το κάνουν μόνο οι χώρες.
Γιατί όμως δεν μπορούν να υπογραφούν από τον δήμαρχο μιας πόλης για παράδειγμα;
Και πώς θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, που θα αποτελούσε μια θαυμάσια εξέλιξη, διερωτώνται οι συντάκτες του αμερικανικού περιοδικού Τεχνολογίας Wired;
«Εμείς πάντως θεωρούμε εαυτούς ως δυνάμενους να υπογράψουμε μια τέτοια συνθήκη» τόνισε ο Τζορτζ Κίβορκ, υπεύθυνος Τύπου του δημοφιλούς δημάρχου του Λος Αντζελες, Ερικ Γκαρτσέτι.
«Είναι πολύ σημαντικό», υπογραμμίζει, «να συνεχίσουμε τα βήματα για τα οποία δεσμεύτηκε η χώρα μου στη Συμφωνία των Παρισίων και να συνεχίσουμε να λαμβάνουμε οικολογικά μέτρα».
Οπως πολλές πόλεις σε ολόκληρο τον πλανήτη έτσι και το Λος Αντζελες προσπαθεί να περιορίσει τους ρύπους και να επιβραδύνει την κλιματική αλλαγή.
Αυτό σημαίνει καίριες αλλαγές στα μεταφορικά μέσα, αυστηροποίηση των σχετικών ελέγχων, ακόμη και αλλαγή των πολιτειακών νόμων.
Τον περασμένο Μάρτιο σε δήλωσή του ο Γκαρτσέτι τόνισε ότι «η πόλη του θα μειώσει τις εκπομπές χλωροφθορανθράκων κατά 80% μέχρι το 2050 και θα προχωρήσει στη δημιουργία μέσων μεταφοράς με μηδενικούς ρύπους καθώς και ότι θα παραμείνει προσκολλημένη στο όραμα για μηδενικές εκπομπές ρύπων».
Πρόσθεσε μάλιστα ότι το Λος Αντζελες συμμετέχει σε μια συμμαχία δημάρχων, την αποκαλούμενη Consortsium 40 (C40), που έχουν το ίδιο στόχο, δηλαδή τη δραστική μείωση κάθε ρύπου.
Αυτό συμβαίνει στο Παρίσι και το Λονδίνο, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να περιορίσουν την κίνηση των αυτοκινήτων στην πόλη.
Στο Λονδίνο, για παράδειγμα, η είσοδος κάθε αυτοκινήτου στο κέντρο κοστίζει 8 λίρες, ενώ στο Παρίσι με περίπου 20 ευρώ μπορείς να νοικιάσεις για μία ημέρα ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο στα δεκάδες σημεία που έχουν δημιουργηθεί για τον σκοπό αυτό ή με 1 ευρώ ένα ποδήλατο για 24 ώρες.
Στις ΗΠΑ, 30 αμερικανικές πόλεις ζήτησαν από τις αυτοκινητοβιομηχανίες να εκτιμήσουν κατά πόσο μπορούν να παραδώσουν 100.000 ηλεκτρικά οχήματα την προσεχή διετία.
Συνεπώς μέτρα από πλευράς πόλεων μπορούν να ληφθούν. Οι πόλεις ωστόσο, και για την ακρίβεια οι δήμαρχοί τους, δεν μπορούν να υπογράψουν μια διεθνή συνθήκη, όπως αυτή των Παρισίων.
Αυτό συμβαίνει επειδή πρόκειται για κείμενα με πολιτική και όχι νομική σημασία, εξηγεί ο Νταν Μποντάνσκι, δικηγόρος διεθνούς Περιβαλλοντικού Δικαίου σε Πανεπιστήμιο του L.A.
Κι όμως πολλές πόλεις ενωμένες στον κοινό αγώνα εναντίον της κλιματικής αλλαγής μπορούν ίσως να πετύχουν περισσότερα από ό,τι μια διεθνής συνθήκη όπως αυτή των Παρισίων.
Δηλαδή πολλές πόλεις να πράξουν αυτό που έκαναν εκατοντάδες άλλες μετά τη Συμφωνία του Κιότο: να υπογράψουν έκκληση να περιληφθούν στη συμφωνία.
Σήμερα το 70% του διοξειδίου του άνθρακα προέρχεται από τις μεγαλουπόλεις και τα ¾ αυτού του ποσοστού από τα κτίρια.
«Σ’ ό,τι αφορά δε την κεντρική κυβέρνηση δεν μπορεί να αναμιχθεί στα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, συνεπώς δεν έχει τη δυνατότητα να διατάξει π.χ. την αλλαγή των λεωφορείων σε υβριδικά ή ηλεκτρικά, ή να δώσει εντολή για τη δημιουργία περισσότερων ποδηλατοδρόμων», τονίζει ο Σεθ Σουλτς, διευθυντής Επιστήμης και Πρωτοπορίας στο C40.
Επιπροσθέτως οι ίδιες οι δημοτικές αρχές μπορούν να περιορίσουν δραστικότατα τις εκπομπές ρύπων στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Κι αυτό επειδή η Συμφωνία των Παρισίων δίνει τη δυνατότητα στις μεγαλουπόλεις να συμμετάσχουν δραστικά στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.
Μάλιστα, τονίζει ο Σουλτς, «λίγες εβδομάδες πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας στην Πόλη του Φωτός ένα λόμπι προσπαθούσε να αποκτήσουν οι μη κυβερνητικοί αξιωματούχοι, όπως πόλεις, Πολιτείες, ακόμη και επιχειρήσεις, το δικαίωμα να υπογράψουν και να μετάσχουν κι αυτοί στη συμφωνία».
Συμπερασματικά ίσως μεγαλουπόλεις όπως το Λος Αντζελες να «κλειδώθηκαν» έξω από τη Συμφωνία των Παρισίων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποτύχουν να καταπολεμήσουν την κλιματική αλλαγή.
Κι αυτό επειδή οι κυβερνήσεις είναι προσωρινές, ενώ οι πόλεις αιώνιες…
