Σε μια ιδανική κοινωνία οι θεμελιώδεις δεσμοί και οι σχέσεις της θα έπρεπε να είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε να παρέχουν όλο το διαθέσιμο υλικό για την πιο ολοκληρωμένη ανάπτυξη της ανθρώπινης ύπαρξης.
Με βάση αυτό το σκεπτικό ποτέ δεν υπήρξαν υγιείς κοινωνίες…
Ο φόβος και η δυσπιστία συνυπάρχουν με την ανάγκη μας για επικοινωνία και κοινωνικότητα.
Σε αυτό τον φόβο του άλλου που ταυτόχρονα είναι και ο φόβος για τον εαυτό μας, τον φόβο που προκαλεί σταδιακά απομόνωση και εσωτερική ακαμψία , αναφέρεται «Η απειλή» της Αρτεμις Μουστακλίδου.
Είναι ένα έργο που περιγράφει μέσα από ακραίες και συχνά κωμικοτραγικές καταστάσεις τον φόβο μιας οικογένειας απέναντι στους «ξένους» γείτονές της.
«Ξεκίνησα να γράφω το έργο το 2009 και το έστειλα στον διαγωνισμό του υπουργείου Πολιτισμού, στην κατηγορία των πρωτοεμφανιζόμενων θεατρικών συγγραφέων. Λόγω και της κρίσης τα αποτελέσματα του διαγωνισμού καθυστέρησαν να βγουν δύο χρόνια. Η ανακοίνωση για το Α’ Κρατικό βραβείο Θεατρικού Εργου με πέτυχε -εσωτερική μετανάστρια και εμένα- στα Τρίκαλα όπου είχα πάει για δουλειά».
Τη σκηνοθεσία του έργου κάνει ο Γιάννης Λεοντάρης, «ένας από τους ανθρώπους που στήριξαν το έργο, τον είχα και καθηγητή στο Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ» λέει η Αρτεμις.
• Πώς ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα όταν έγραφες την «Απειλή» και πόσο έχει αλλάξει τώρα;
Οταν γράφτηκε το έργο, δεν είχαμε στην Ελλάδα πολλούς πρόσφυγες, αλλά κυρίως οικονομικούς μετανάστες.
Στις μικρές πόλεις οι οικονομικοί μετανάστες είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας, αναλαμβάνουν μεγάλο κομμάτι γεωργικών και κτηνοτροφικών εργασιών, ωστόσο για πολλούς κατοίκους της επαρχίας παραμένουν οι άλλοι, οι ξένοι.
Οι «άλλοι» λοιπόν σχηματίζουν μια νέα πόλη μέσα στην πόλη.
• Και στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα;
Εδώ ο… άλλος είναι ο κάθε «ξένος». Η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση.
Δεν θέλουμε να μάθουν οι γύρω μας πόσο μόνοι, ευάλωτοι, οικονομικά αδύναμοι είμαστε.
Περιχαρακωνόμαστε κι άλλο, κάνουμε σαν να μη ζούμε, σαν να μην υπάρχουμε, για να περάσουμε απαρατήρητοι από τους άλλους .
Συχνά, όπως και στην «Απειλή», αποφασίζουμε να μη ζούμε, αν και, όπως θα σκεφτεί ο θεατής, πολλοί δεν ζούσαμε ούτε μέχρι τώρα.
• Υπάρχει λύση στο έργο;
Οπως και στη ζωή, αφήνονται ανοιχτές οι επιλογές. Το έργο συνεχίζεται εκτός σκηνής. Την απάντηση τη δίνει ο καθένας μόνος του.
Ζώντας… υπό απειλή. Η υπόθεση
Ενα ζευγάρι μικροαστών ζει σ’ ένα ασφυκτικό διαμέρισμα βλέποντας ασταμάτητα τηλεόραση και κρυφακούγοντας τους γείτονες.
Οταν διαπιστώσουν ότι οι νέοι τους γείτονες είναι αλλοδαποί μετανάστες, γίνονται έξαλλοι.
Αρχίζουν να οπλοφορούν και να σχεδιάζουν τη φυσική εξόντωσή τους.
Η απειλή είναι οι ήχοι των άλλων και το ζευγάρι μετατρέπεται σε γελοίους και θλιβερούς υπερασπιστές ενός ανύπαρκτου οχυρού.
Οταν ωστόσο αυτοί οι άνθρωποι οπλοφορούν, γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνοι.
Οπως λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Λεοντάρης:
«Πρόκειται για ένα έργο κλειστού χώρου. Ολη η δράση εξελίσσεται σ’ ένα λούμπεν μικροαστικό διαμέρισμα μεγαλούπολης. Ενα διαμέρισμα χωρίς τοίχους, το οποίο περιτριγυρίζεται από μια εχθρική θάλασσα σπαρμένη με σωσίβια απ’ αυτά που χρησιμοποίησαν οι πρόσφυγες.
Στη διάρκεια του έργου ακούγονται εξωτερικοί θόρυβοι, ήχοι που προκαλούνται από τη σταδιακή εγκατάσταση των γειτόνων οι οποίοι εγκαθίσταται στο διπλανό διαμέρισμα.
Το ζευγάρι μένει έγκλειστο κι αφού έχει καταναλώσει όλα του τα τρόφιμα, στο τέλος τρέφεται με γαριδάκια. Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία».
Info
«Η απειλή» της Αρτεμης Μουστακλίδου (πρεμιέρα 24 Μαρτίου)
Παίζουν: Αιμιλία Βάλβη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Σκηνοθεσία-ηχητικός σχεδιασμός: Γιάννης Λεοντάρης
Σκηνικά-κοστούμια: Αση Δημητρουλοπούλου, Φωτισμοί: Αγγελος Γουναράς
Το έργο ανεβαίνει στην αίθουσα τέχνης του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης στο πλαίσιο του προγράμματος «Εγώ ο ξένος».
Στο ίδιο πρόγραμμα προβάλλεται και το έργο της Σοφίας Αντωνίου «Το όνομά τους είναι…», που βασίζεται σε προσωπικές μαρτυρίες Σύρων προσφύγων οι οποίοι φιλοξενούνται στο κλειστό γυμναστήριο Λευκόβρυσης Κοζάνης.
Η παράσταση θα παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, μετά το Πάσχα.
