Τις αντιρρήσεις και τις παρατηρήσεις του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης για το σχέδιο νόμου που προβλέπει τη σύσταση Ηλεκτρονικού Συστήματος Διάθεσης Μονάδων Διαφημιστικού Χρόνου, το οποίο θα λειτουργεί από Διαχειριστή (ανώνυμη εταιρεία) και θα εποπτεύεται από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας ως Ρυθμιστή, εξέφρασαν χθες τα μέλη της ανεξάρτητης αρχής, τα οποία μπορεί να έχουν ουσιαστικά… παυθεί από τον περασμένο Οκτώβριο, αλλά παραμένουν στις θέσεις τους καθώς δεν έχει προκύψει συμφωνία για να τοποθετηθούν νέα μέλη.
Πρόκειται για παρατηρήσεις που κατέθεσαν και στη δημόσια διαβούλευση, στις οποίες αναγνωρίζουν την «ανάγκη αναμόρφωσης της ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας όπως επιβάλλεται από τις τεχνολογικές εξελίξεις» και προσθέτουν ότι γι’ αυτό και το ΕΣΡ είχε ήδη υποβάλει παλαιότερα συγκεκριμένες προτάσεις.
Τονίζουν όμως ότι ο τρόπος διάθεσης του διαφημιστικού χρόνου και η εποπτεία της σχετικής αγοράς εμπίπτουν ήδη στην ελεγκτική αρμοδιότητα του ΕΣΡ βάσει του άρθρου 12 του Ν. 2328/1995 για την ιδιωτική τηλεόραση.
Σημειώνουν μάλιστα ότι με τη σύγχρονη τεχνολογία υπάρχει δυνατότητα καταγραφής αυτής της δραστηριότητας με ηλεκτρονικό τρόπο από τους ίδιους τους φορείς «σε πραγματικό χρόνο (αναλυτικό ηλεκτρονικό ημερολόγιο συναλλαγών) και ελέγχου της από το ΕΣΡ, ώστε να επιτυγχάνεται ισορροπία κόστους – οφέλους για το Δημόσιο.
Θεωρούμε ότι, υπό την προϋπόθεση της συναίνεσης και με τις κατάλληλες νομοθετικές πρωτοβουλίες, μπορεί να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο ραδιοτηλεοπτικό περιβάλλον, οι επί μέρους λειτουργίες του οποίου, μεταξύ αυτών και η διαφημιστική, θα υλοποιούνται υπό καθεστώς διαφάνειας και θα διασφαλίζεται η εκπλήρωση των υποχρεώσεων των συμμετεχόντων μερών».
Περί ασαφειών
Επισημαίνουν ακόμη ότι το σχέδιο νόμου δεν συνοδεύεται από αιτιολογική έκθεση ώστε να εξηγείται η αναγκαιότητα δημιουργίας του περιγραφομένου σε αυτό συστήματος διαπραγμάτευσης διαφημιστικού χρόνου ούτε έκθεση που να αποτυπώνει «το κόστος ανάπτυξης και λειτουργίας του συστήματος, καθώς και το αναμενόμενο όφελος από τη λειτουργία του, και μάλιστα σε σχέση με τη συνολική αξία του μελλοντικού υπό διαπραγμάτευση προϊόντος, η αξία του οποίου δεν είναι εισέτι γνωστή».
Δεν περιγράφονται σαφώς η λειτουργία της συμβάσεως (προϊόν, τρόπος καταβολής του τιμήματος, χρόνος παράδοσης του προϊόντος) ούτε η δυνατότητα προσαρμογής του συστήματος στις νέες τεχνολογίες μετάδοσης των διαφημιστικών μηνυμάτων, ενώ δεν είναι σαφές πoιο είναι το υπό διαπραγμάτευση προϊόν, εφόσον η έννοια της τηλεοπτικής διαφήμισης είναι διακριτή από εκείνη της χορηγίας και της τοποθέτησης προϊόντος σύμφωνα με την Οδηγία 2010/13/Ε.Ε.
Μεταξύ άλλων, τονίζουν επίσης ότι και ο καθορισμός της δημοπρασίας ως μοναδικής επιτρεπόμενης μεθόδου διάθεσης διαφημιστικού χρόνου στην αγορά «παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της οικονομικής ελευθερίας (άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος) και τη συνακόλουθη αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, χωρίς μάλιστα να γίνεται επίκληση υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος προς αυτό.
Περαιτέρω ενδέχεται να οδηγήσει σε νόθευση των κανόνων του υγιούς ανταγωνισμού, εφόσον με τη διαδικασία δημοπράτησης οι μικρότερες εταιρείες θα αδυνατούν να ανταγωνιστούν τις μεγαλύτερες για την απόκτηση διαφημιστικού χρόνου, ειδικώς στις ζώνες υψηλής τηλεθέασης (prime time)».
