Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ του Φρέντερικ Γουάιζμαν («Ex Libris: New York Public Library») για της ζωή μιας μεγάλης βιβλιοθήκης που καταργεί τον ακαδημαϊσμό και μας αιφνιδιάζει, αποτυπώνοντας την ανθρωπογεωγραφία της πόλης-χώρας σε ένα κτίριο.
Βλέπουμε κι ακούμε τους επισκέπτες να συναντιούνται σε έναν τόπο που διώχνει τον φόβο, δημιουργεί κοινότητα συναισθημάτων και την πεποίθηση πως οι άνθρωποι μοιράζονται γνώσεις και εμπειρίες ανεξάρτητα από το χρώμα και την προέλευση.
Όπως έγραψε η δημοσιογράφος της «Εφ.Συν.» Βένα Γεωργακοπούλου, η μεγάλη διάρκεια του ντοκιμαντέρ (τρεις ώρες και δεκαεφτά λεπτά) ευθύνεται για το μοίρασμά του σε δύο dvd, αλλά όσοι το έχουν ήδη δει (προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης του 2018) ξέρουν ότι ρουφιέται, σαν να μη μιλάει για έναν θεσμό ιστορίας ενός αιώνα και πάνω (ιδρύθηκε το 1895), που το κεντρικό του επιβλητικό κτίριο στο Bryant Park του Μανχάταν φυλάσσεται από δύο μαρμάρινα λιοντάρια, που διαθέτει 53 εκατομμύρια βιβλία και εξαπλώνεται σε 92 (!) διαφορετικούς χώρους και παραρτήματα εξυπηρετώντας πάνω από 3,5 εκατ. Νεοϋορκέζους στο Μανχάταν, το Μπρονξ και το Στάτεν Άιλαντ.
Είναι η μαγική ματιά του Φρέντερικ Γουάιζμαν που κάνει τη διαφορά. Για μία ακόμα φορά, σαν να εκπλήσσεται και ο ίδιος με ό,τι ανακαλύπτει, κι ας μην υπάρχει ούτε η φωνή του ούτε η παρουσία του στην ταινία ούτε αφηγήσεις ούτε σχόλια ούτε συνεντεύξεις ούτε τίποτα, αφήνει την κάμερα και τον θεατή να ζει κυριολεκτικά μέσα στη βιβλιοθήκη και στις άπειρες ζωές της.
