«Την έμπνευσή μου την αντλώ από την καθημερινότητά μου, από την οικογένειά μου, από τα εγγόνια μου, από το ψάρεμα που αγαπώ πάρα πολύ, από τη φύση, από τα σκυλιά που λατρεύω…».
Τα λόγια ανήκουν στον Χρήστο Νικολόπουλο, τον συνθέτη και δεξιοτέχνη του μπουζουκιού, που αυτοβιογραφείται απόψε (ΕΡΤ-2, 19.30) στο «Μονόγραμμα». Γεννημένος στο Καψοχώρι, μια συνοικία της Αλεξάνδρειας του Γιδά, στον νομό Ημαθείας, κανείς από την οικογένειά του δεν είχε σχέση με τη μουσική. Οι μουσικές ήταν μέσα του, μαγευόταν από τα συγκροτήματα που έρχονταν στο χωριό του στα πανηγύρια, από τον εξάδελφο που αγόρασε ακορντεόν και του το ζητούσε να παίξει κι αυτός. Το χωριό μικρό, η οικογένειά του αγροτική, φτωχή, δεν γινόταν λόγος για σπουδές. Ούτε άλλωστε ο Χρήστος Νικολόπουλος είχε αυτό κατά νου.
Ετσι το 1963, στα 16 του χρόνια, με τα λιγοστά λεφτά και την ευχή του πατέρα του, φτάνει στην Αθήνα. Θα πάει στο θρυλικό «Καφενείο των Μουσικών» κι εκεί θα γνωρίσει μουσικούς που τον βοήθησαν και άρχισε να παίζει σε δίσκους μικρών εταιρειών. «Στην αρχή –εξομολογείται– πήγαινα στα στούντιο κι έπαιζα τσάμπα, έπαιζα για να με γνωρίσουν».
Τελικά, ο Στέλιος Ζαφειρίου, δεξιοτέχνης στο μπουζούκι, τον άκουσε και του πρότεινε να παίζουν μαζί στις ηχογραφήσεις των μεγαλύτερων εταιρειών της εποχής εκείνης. Ενας απ’ τους μουσικούς που γνώρισε, ο Πάνος Ιατρού, τον σύστησε στον Στέλιο Καζαντζίδη που τραγουδούσε στο κέντρο «Η Τριάνα του Χειλά», το καλύτερο κέντρο της εποχής εκείνης. Ο Καζαντζίδης έψαχνε για μπουζούκι, κι έτσι έγινε το μεγάλο άνοιγμα στην καριέρα του, «η αλλαγή ας πούμε κατηγορίας», όπως λέει. Μετά τον Καζαντζίδη που αποσύρθηκε ξαφνικά, ο Χρήστος Νικολόπουλος συνέχισε την πορεία του αυτόνομα, γνώρισε και εργάστηκε σχεδόν με όλους τους ρεμπέτες της εποχής: Βασίλη Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Κυριαζή, Βαμβακάρη, Κουγιουμτζή. Και το 1968 ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα δικά του τραγούδια.
Ο Χρήστος Νικολόπουλος μιλάει για τα τραγούδια του: «Υπάρχω», «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου», «Ξημέρωμα», «Νταλίκες», «Διαθήκη», «Στων αγγέλων τα μπουζούκια», «Κάτσε καλά», «Ποδήλατο», «Ψίθυροι καρδιάς», «Ολες του κόσμου οι Κυριακές»… Τις συνεργασίες του με σπουδαίους συνθέτες, εκτός από τους προαναφερόμενους, τον Χιώτη, τον Ζαμπέτα, αλλά και σημαντικούς στιχουργούς: Λευτέρη Παπαδόπουλο, Μάνο Ελευθερίου, Αρη Δαβαράκη, Πυθαγόρα, Σώτια Τσώτου, Τασούλα Θωμαΐδη, και σημειώνει: «Ο Κώστας Βίρβος, αυτός ο μεγάλος στιχουργός, μου εμπιστεύτηκε τα πρώτα μου τραγούδια μια εποχή που ήμουν εντελώς άγνωστος, γι’ αυτό σε όλη μου την καριέρα το εκτίμησα πάρα πολύ και, όπου βρίσκομαι, το αναφέρω…». Αλλά και σπουδαίες/ους ερμηνεύτριες και ερμηνευτές: Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρέυ, Βοσκόπουλο, Μπιθικώτση, Πουλόπουλο, Καλαϊτζή, Αλεξίου, Νταλάρα, Αρβανιτάκη, Τερζή, Μακεδόνα, Μπάση κ.ά.
«Παλιά, η διασκέδαση», λέει, «ήταν λίγο σκληρή. Υπήρχε το πολύ ξενύχτι για μας που δουλεύαμε στα ζωντανά προγράμματα. Υπήρχαν οι παραγγελιές, μετά ήταν τα πιάτα. Νομίζω πως αν συγκρίνουμε την παλιά εποχή με τη σημερινή, σήμερα είμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα…».
Παραγωγός του «Μονογράμματος», βέβαια, είναι ο Γιώργος Σγουράκης και συντελεστές οι: Κιμ Ντίμον (σκηνοθεσία), Ιωάννα Κολοβού (δημοσιογραφική επιμέλεια), Στάθης Γκόβας (φωτογραφία), Λάμπρος Γόβατζης (ηχοληψία), Σταμάτης Μαργέτης (μοντάζ) και Στέλιος Σγουράκης (διεύθυνση παραγωγής).
