Ηταν 20 Νοεμβρίου του 1989 όταν στις μικρές μας οθόνες πέραν της δημόσιας τηλεόρασης εμφανίστηκε το σήμα ακόμα ενός τηλεοπτικού σταθμού. Ηταν αυτό του Mega, που επί τουλάχιστον δυόμισι δεκαετίες συνδέθηκε στενά με μεγάλο κομμάτι τηλεθεατών. Και ποιος να το έλεγε ότι στην πρώτη ολοκληρωμένη αδειοδότηση καναλιών εθνικής εμβέλειας αυτό δεν θα συμμετείχε, με αποτέλεσμα πλέον να κινδυνεύει να κατεβάσει οριστικά ρολά…
«Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας. Παρακολουθείτε το πρώτο δελτίο ειδήσεων, της πρώτης μέρας λειτουργίας, του πρώτου μη κρατικού σταθμού τηλεοράσεως, δηλαδή του Mega Channel…», ακούγαμε τότε να εκφωνεί η Λιάνα Κανέλλη.
Σήμερα οι μεγαλομέτοχοί του το έχουν εγκαταλείψει πλήρως, την τελευταία διετία οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι και όλοι πλέον αναμένουν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το αν θα ισχύσει ή όχι η απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης για οριστικό κλείσιμο του Mega, όπως προβλέπει η νομοθεσία αφού δε συμμετείχε στην αδειοδότηση…
Την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1989 άρχισε να εκπέμπει και ο ΑΝΤ1 με γενικό συντονιστή τον Νίκο Μαστοράκη, σε καθεστώς πλήρους… παρανομίας, ενώ το πρώτο πρόγραμμα -που ήταν η «Τηλερουλέτα» σε στιλ πρωτοχρονιάτικου σόου- το παρουσίασε ο Τέρενς Κουίκ, ο οποίος ήταν και ο πρώτος άνκορμαν του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του καναλιού.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Αρχικά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν ήθελε να λειτουργήσουν ιδιωτικά κανάλια, αλλά τελικά τον Οκτώβριο του 1988 έδωσε άδεια για την εκπομπή δορυφορικά έξι ξένων καναλιών σε 10 μεγάλες πόλεις. Την ίδια περίπου περίοδο πάντως έκανε την εμφάνισή του ένα… συνδρομητικό (!) κανάλι, το TV Plus του Πειραιά, που χάθηκε γρήγορα, ενώ στο τέλος της χρονιάς άρχισε να εκπέμπει και το δημοτικό TV 100 που «ζει και βασιλεύει» μέχρι και σήμερα.
Η συγκυβέρνηση Τζαννετάκη (Ν.Δ., Ενιαίος Συνασπισμός) θα δώσει την πρώτη… άδεια στο Mega, τοπικής εμβέλειας, με τη ΔΗΑΝΑ τού, μετέπειτα Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλου να καταψηφίζει. Πρώτες προσωρινές άδειες (επτά συνολικά) δόθηκαν το 1993 από τον τότε υπουργό Προεδρίας Σωτήρη Κούβελα, υποτίθεται με επταετή διάρκεια μέσα στην οποία θα έπρεπε να γίνουν οι απαραίτητοι διαγωνισμοί για να γίνει κανονική αδειοδότηση. Το ΠΑΣΟΚ θα δώσει μετέπειτα άλλες πέντε άδειες (δύο εθνικής και τρεις περιφερειακής εμβέλειας).
Από τότε μέχρι και σήμερα δεν είχαν δοθεί κανονικές άδειες λειτουργίας. Επιχειρήθηκαν δύο διαγωνισμοί που κηρύχθηκαν άγονοι. Τα κανάλια εθνικής εμβέλειας έφτασαν κάποια στιγμή τα 10, η διαφημιστική τους πίτα διογκώθηκε (ξεπέρασε ακόμα και τα 650 εκατ. ευρώ ετησίως!), αλλά η κρίση απέδειξε ότι επρόκειτο για… παλάτια χτισμένα στην άμμο.
Το Alter έκλεισε με χρέη 500 εκατ. ευρώ που γράφτηκαν στο χιόνι, το Mega κινδυνεύει με «λουκέτο» επίσης με χρέη δεκάδων εκατομμυρίων, διαφημιστικές εταιρείες έκλεισαν, εκατοντάδες εργαζόμενοι βρέθηκαν στον δρόμο άνευ αποζημιώσεων…
Εβαλε το χέρι του ο Βενιζέλος
Το 1995 ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τότε υπουργός Τύπου, κάνει τον Ν. 2328/95 θέλοντας, υποτίθεται, να βάλει τάξη στο θολό και άναρχο τοπίο της μικρής οθόνης.
Τελικά φάνηκε να ανοίγονται νέα… πορτοπαράθυρα με την κατάσταση να διαιωνίζεται. Το 1997 θα γίνει τελικά η πρώτη διαγωνιστική διαδικασία, με προκήρυξη 117 τηλεοπτικών αδειών: έξι εθνικής, 51 περιφερειακής και 57 τοπικής εμβέλειας. Θα κατατεθούν 160 φάκελοι και θα χρειαστεί ειδικός χώρος για να στοιβαχτούν οι πάνω από 150.000 σελίδες με τα στοιχεία τους.
Ο Δημήτρης Ρέππας, τότε υπουργός Τύπου, δηλώνει ότι η διαδικασία θα ολοκληρωθεί σύντομα! Πέντε χρόνια μετά ο διαγωνισμός θα κηρυχθεί άγονος από τον Χρήστο Πρωτόπαπα, τότε υπουργό Τύπου!
Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης θα γίνει ανεξάρτητη Αρχή και το 2003 θα επιχειρήσει νέο διαγωνισμό, με τον τότε πρόεδρό του Ιωάννη Λασκαρίδη να επιμένει ότι θα ολοκληρώσει σύντομα την αδειοδότηση για όλες τις κατηγορίες. Θα γίνουν εκλογές, θα κερδίσει η Ν.Δ., που έχει δικά της σχέδια για αλλαγές στη νομοθεσία, και η διαδικασία πάει… στον κάλαθο των αχρήστων.
Την ευθύνη επί κυβερνήσεων Καραμανλή ανέλαβε ο Θόδωρος Ρουσόπουλος που υποσχέθηκε με τη σειρά του… διευθέτηση της κατάστασης, κάνοντας λόγο για καθεστώς που «παράγει τέρατα, δημιουργεί στρεβλώσεις και διαιωνίζει τις σχέσεις αδιαφάνειας»!
Αντί αυτών φέρνει μαζί με συναρμόδιους υπουργούς (μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος) τον νόμο για τον «βασικό μέτοχο» που καθόλου άδικα μετονομάστηκε… «βασικός α-μέτοχος». Και κάπως έτσι τίναξε την «μπάνκα στον αέρα».
Τα… δωράκια στους ισχυρούς ιδιοκτήτες των ηλεκτρονικών ΜΜΕ συνεχίστηκαν. Και τελικά περάσαμε σιγά σιγά στην ψηφιακή εποχή, χωρίς άδειες, με το Συμβούλιο της Επικρατείας να γνωμοδοτεί ότι οι συνεχείς παρατάσεις είναι αντισυνταγματικές, αλλά να μην ιδρώνει το αυτί κανενός.
Η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ (αποχώρησε η ΔΗΜΑΡ) έβαλε «λουκέτο» στην ΕΡΤ, η Digea -χωρίς αντίπαλο- αναδείχτηκε μοναδικός ψηφιακός πάροχος δικτύου.
Από το 2015 και μετά
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. με αρμόδιο υπουργό τον Νίκο Παππά και νέα νομοθεσία (Ν. 4339/2015) προχωρά στην πρώτη δημοπρατική διαδικασία με τον περίφημο εγκλεισμό των ενδιαφερομένων επί τριήμερο στη γενική γραμματεία Ενημέρωσης και Επικοινωνίας. Αναδεικνύονται τέσσερις… υπερθεματιστές (Αλαφούζος, Κυριακού, Καλογρίτσας, Μαρινάκης) με το ποσό να φτάνει τα 250 εκατ. ευρώ για μία δεκαετία!
Ο Καλογρίτσας τελικά θα απομακρυνθεί λόγω του σκανδάλου με τα… βοσκοτόπια και τη θέση θα πάρει ο πρώτος επιλαχών Ιβάν Σαββίδης. Θα κατατεθούν οι προκαταβολές, αλλά το ΣτΕ θα βγάλει αντισυνταγματική τη ρύθμιση με την οποία μεταφερόταν μόνο για την πρώτη φορά η αδειοδότηση στον υπουργό αντί του ΕΣΡ.
Τελικά δημιουργήθηκε νέο ΕΣΡ, με καινούργιες ρυθμίσεις ανέλαβε αυτό τη διαδικασία, υπήρξαν για τις επτά άδειες μόνον έξι ενδιαφερόμενοι, ο ένας απορρίφθηκε και μετά τους ελέγχους αναδείχθηκαν οριστικά αδειούχοι οι: Γιάννης Αλαφούζος (ΣΚΑΪ), Δημήτρης Κοντομηνάς (ALPHA), Θοδωρής Κυριακού (ΑΝΤ1), Γιάννης Βαρδινογιάννης (STAR) και Ιβάν Σαββίδης (E TV).
Για μία δεκαετία οι προαναφερόμενοι θα κάνουν «παιχνίδι» στη μικρή οθόνη καταβάλλοντας συνολικά 175 εκατ. ευρώ…
