O Δεληβοριάς για το πώς ξεκίνησαν τα Ημισκούμπρια: «Εν αρχή ην ο Πρύτανης, ο γίγας του 5ου Λυκείου Καλλιθέας»

Με χιλιάδες θεατές στο Release Athens και 30 χρόνια μετά το ξεκίνημά τους, τα Ημισκούμπρια επέστρεψαν στη σκηνή παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα γεμάτο μεγάλες επιτυχίες, συνεργασίες και αναφορές στην πορεία τους στην ελληνική hip-hop σκηνή.

Η εμφάνισή τους στην Πλατεία Νερού συνοδεύτηκε από έντονη συγκίνηση και αναδρομές στο παρελθόν, ενώ ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η μακροσκελής ανάρτηση του Φοίβου Δεληβοριά στο Facebook, όπου περιγράφει τη γνωριμία και τη σχέση του με το συγκρότημα.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Φοίβου Δεληβοριά:

«Εν αρχή ην ο Πρύτανης. Κώστας Κωστάκος. Ο γίγας του 5ου Λυκείου Καλλιθέας. Ο πρώτος που άκουγε χιπ-χοπ, από πάρα πολύ νωρίς, απ’το ‘88-‘89. Ξέροντας ότι γράφω στίχους και θα μ’ ενδιαφέρει, μου πάσαρε κάποια στιγμή μέσω του φίλου Πάνου Μακρή το «Fear of a Black Planet». Έμεινα ακίνητος για πολλή ώρα αφού το άκουσα, διαβάζοντας αχόρταγα τους στίχους στο εσώφυλλο. Όταν ήρθε στα χέρια μου το «30 χρόνια επιτυχίες», όμως, δεν μπορούσα να καθίσω σε μια θέση απ’ τη χαρά μου. Ο Κώστας και οι δύο φίλοι του τα είχαν καταφέρει. Είχαν ενώσει τον Chuck D με τον Μποστ, το ελληνικό χιουμοριστικό underground με το Boyz N The Hood, σε γλώσσα σπαρταριστή, πλούσια και με έναν ήχο πρωτόλειο ακόμα, αλλά γεμάτο χρώματα. Πήρα τον Κώστα και το ίδιο απόγευμα βρεθήκαμε όλοι μαζί. Είχα βγάλει κι εγώ το “Η ζωή μόνο έτσι ειν’ ωραία” , είχε κι αυτό το πρωτόλειο δικό μου ραπ με τον Βέγγο, είχε κι αυτό ως βάση του την καθημερινότητα και το χιούμορ των προαστίων της γενιάς μας, γίναμε αμέσως αυτοκόλλητοι. Πήγαινα στο Χολαργό, στον Μεντζέλο και μιλάγαμε για τα κόμικς, τα ρεμπέτικα, τα 80s. Κάναμε φάρσες και «θάρρος ή θάρρος» , μιλώντας για τους φοβερούς μας έρωτες τις εποχής με τον Μιθριδάτη -από τους χαρισματικότερους MC και γλωσσοπλάστες που έχει ο τόπος (κι όχι μόνο). Γνώρισα τους φίλους τους, το Ντριζόνι και το Δαγλάκι, γνώρισαν τους δικούς μου. Έτσι βγήκε το Je Suis Bossu. Ηχογραφήθηκε μαζί με τη Ντισκοτέκ ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο στούντιο του Μιχάλη Παπαθανασίου στο Παγκράτι. Τέλειωσε η Ελπίδα τη φωνή της και συγκινημένος ακολούθησα εγώ. Θυμάμαι στο cd που τα περιείχε, σε ένα κομμάτι που ο Μιθριδάτης απλώς μιλάει, να καταλήγει στη φράση “Η ζωή μας θα γίνει καλύτερη”. Αυτό είναι τα ΗΜΙΖ, και αυτό γιορτάσαμε χθες στην Πλατεία Νερού με τόσες χιλιάδες κόσμο παρέα -σύντομα και η δεύτερη μέρα για όσους δεν πρόλαβαν εισιτήριο. Αυτή τη σιγουριά ότι παρ’όλη τη μιζέρια, παρ’όλη την παράκμα, παρ’όλο το καθημερινό σούρσιμο των ζωών μας προς τα κάτω από άτομα αστοιχείωτα και ανάλγητα που έρπουν δίπλα και ως την εξουσία, η δική μας τρέλα θα τα νικήσει όλα. Το σκουμπριλίκι, ο ημισκουμπρισμός, η πεσκανδρίτσα με πράσα, ο γκαϊφές, η μαγική τσατσάρα. Χτες έγιναν και επισήμως Ιστορία. Και άντε βάλε τα με την Ιστορία. Να ζήσετε φίλοι μου – “παραμένουμε μουρλοί”».