«Στον αέρα» βρίσκεται πλέον και η νέα εκεχειρία στη Συρία, που τελεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, μετά τη χτεσινή ανακοίνωση δέκα αντάρτικων οργανώσεων πως «παγώνουν» όλες τις συνομιλίες για τη συμμετοχή τους στις προγραμματισμένες ειρηνευτικές επαφές με τη συριακή κυβέρνηση που επρόκειτο να λάβουν χώρα στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, Αστάνα.
Οι «μετριοπαθείς» αντάρτες είχαν προειδοποιήσει από το περασμένο Σάββατο τον Ασαντ και τη Μόσχα πως θα επανεξέταζαν τη θέση τους, αν τα κυβερνητικά στρατεύματα δεν σταματούσαν τις επιχειρήσεις ανακατάληψης εδαφών στα περίχωρα της Δαμασκού και ιδιαίτερα στην πλούσια σε υδάτινους πόρους κοιλάδα Μπαράντα, από όπου υδρεύεται ολόκληρη η συριακή πρωτεύουσα: κάτι τέτοιο προφανώς δεν συνέβη –αντιθέτως, οι κυβερνητικές δυνάμεις, με την υποστήριξη ρωσικών αεροσκαφών και Σιιτών μαχητών της λιβανέζικης Χεζμπολάχ, σφίγγουν συνεχώς τον κλοιό στις λιγοστές ανταρτοκρατούμενες συνοικίες της Δαμασκού, υποστηρίζοντας ότι αυτές (όπως και η επαρχία της Ιντλίμπ, στα βορειοδυτικά) εξαιρούνται «αυτόματα» από την εκεχειρία λόγω της εκεί παρουσίας μαχητών του εξτρεμιστικού Μετώπου αλ Νούσρα, που πλέον ονομάζεται Φάταχ αλ Σαμ, αλλά και ομάδων που σχετίζονται με το «Ισλαμικό κράτος».
Η κοιλάδα της Μπαράντα, όπως και μια σειρά από προάστια της Δαμασκού (σαν τη διαβόητη, λόγω της χρήσης χημικών όπλων, γειτονιά τής Γούτα) ελέγχεται εδώ και χρόνια από τους αντάρτες, αλλά στην ουσία έχει περικυκλωθεί από τους κυβερνητικούς, που μετά την οριστική πτώση του Χαλεπιού κινούνται για την εξάλειψη και αυτού του «ενοχλητικού» αντικαθεστωτικού θύλακα.
«Παράπλευρες απώλειες»
Ομως η επιχείρηση αυτή, που ουσιαστικά ξεκίνησε με «μπαράζ» αεροπορικών βομβαρδισμών λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, έχει σοβαρές «παράπλευρες απώλειες», καθώς σε αντίποινα οι εγκλωβισμένοι αντάρτες φέρονται να έκοψαν την παροχή νερού προς ολόκληρη την πρωτεύουσα, προκαλώντας τεράστια προβλήματα σε τουλάχιστον ενάμιση εκατομμύριο αμάχους: για την ακρίβεια η κρατική τηλεόραση κατηγορεί τους αντάρτες πως μόλυναν εσκεμμένα με πετρέλαιο τις δεξαμενές νερού, ενώ οι αντικαθεστωτικοί επιμένουν πως η διακοπή της υδροδότησης οφείλεται στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς –κάτι που βέβαια δεν έχει λογική, αφού η ανάκτηση των εγκαταστάσεων ύδρευσης, και φυσικά των πηγών, είναι ο προφανής στόχος των καθεστωτικών επιχειρήσεων.
Σε κάθε περίπτωση αρκετές γειτονιές έχουν μείνει χωρίς καθόλου νερό, ενώ σε άλλες συνοικίες χορηγούνται με υδροφόρες περίπου είκοσι λίτρα σε κάθε οικογένεια, που φυσικά δεν αρκούν ούτε για τις βασικές ανάγκες των νοικοκυριών…
Από την άνοιξη του 2012
Να σημειωθεί εδώ πως η «Μάχη της Δαμασκού» ξεκίνησε ουσιαστικά την άνοιξη του 2012, όταν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης κατέλαβαν τα περίχωρα της πόλης: όμως οι κυβερνητικοί αντεπετέθησαν τον Αύγουστο του ίδιου έτους και ώς τον Οκτώβριο ανέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος της πρωτεύουσας.
Τον Νοέμβριο του ᾽12 οι αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού προσπάθησαν ξανά, αλλά τελικά αναγκάστηκαν το 2013 να εγκαταλείψουν συνοικίες-κλειδιά όπως την Νταράγια και τη Μουνταμίγιατ αλ Σαμ.
Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση, με τη συμμετοχή πλέον τόσο του «Ισλαμικού κράτους» όσο και της Αλ Νουσρα, έγινε τον Απρίλιο του 2015, όταν οι εξτρεμιστές κατέλαβαν προσωρινά την κομβικής σημασίας αεροπορική βάση και τον προσφυγικό καταυλισμό στο Γιαρμούκ, και απείλησαν την «καρδιά» του καθεστώτος, προτού αποκρουστούν έπειτα από μεγάλη επιχείρηση του συριακού στρατού.
Από το φθινόπωρο του 2015 και μετά η πρωτοβουλία έχει περάσει σαφώς στα στρατεύματα του Ασαντ, με αποκορύφωμα τη συνεχιζόμενη επιχείρηση στην ανατολική Γουτα και φυσικά στην κοιλάδα Μπαράντα.
