Ακόμα μία «χαμένη γενιά μαθητών» εξαιτίας του Ισραήλ

Μοντέλο Γάζας εφαρμόζει το Ισραήλ τηρουμένων των αναλογιών και στον Λίβανο. Οπως στην πολύπαθη Λωρίδα τα παιδιά εκτός από το σπίτι τους, το φαγητό τους και την ασφάλειά τους στερήθηκαν και το σχολείο τους, έτσι και στον Νότιο Λίβανο τα παιδιά βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις. Κατεστραμμένα σχολεία, εκατοντάδες χιλιάδες προσφυγόπουλα κι ένα ήδη σκληρά δοκιμαζόμενο εκπαιδευτικό σύστημα εξαιτίας της παρατεταμένης, σοβαρής οικονομικής κρίσης, να βρίσκεται πια υπό κατάρρευση. Ειδικοί που μίλησαν στο Al Jazeera κάνουν λόγο για μια «χαμένη γενιά μαθητών» εξαιτίας του πολέμου.

Αλλά, ας μιλήσουν πρώτα τα στοιχεία της UNESCO. Από τις 2 Μαρτίου, αφότου η κυβέρνηση του καταζητούμενου για εγκλήματα πολέμου Νετανιάχου αμέσως μετά το Ιράν εξαπέλυσε έναν νέο πόλεμο κατά του Λιβάνου, πάνω από 1,2 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους στο νότιο τμήμα της χώρας. Ανάμεσά τους υπάρχουν μισό εκατομμύριο παιδιά. 339 σχολεία βρίσκονται σε εμπόλεμες ζώνες και εκατοντάδες λειτουργούν ως καταλύματα προσφύγων, γεγονός που δυσχεραίνει την εκπαίδευση άλλων 250.000 παιδιών.

Επιπλέον 100 σχολεία βρίσκονται σε περιοχές υψηλού κινδύνου, πράγμα που σημαίνει ότι προσεχώς ίσως κάποια από αυτά -ή και όλα- να μην είναι πια προσβάσιμα. Σε όλα αυτά τα προβλήματα θα πρέπει να προστεθεί και η έλλειψη δασκάλων εξαιτίας του πολέμου, όπως επισημαίνει το Al Jazeera.

Αναποτελεσματικές «λύσεις»

Το υπουργείο Παιδείας του Λιβάνου προσπαθεί να βρει εναλλακτικές όπως περισσότερες σχολικές βάρδιες και διαδικτυακά μαθήματα. «Ακόμα όμως κι αυτό αποδεικνύεται συχνά αναποτελεσματικό, ιδιαίτερα για τους ευάλωτους μαθητές, λόγω της περιορισμένης πρόσβασης στο διαδίκτυο, των διακοπών ρεύματος, της απουσίας υπολογιστών και των ασταθών συνθηκών διαβίωσης», λέει η Τάλα Αμπντουλχάνι, ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Κοινωνίας Πολιτών και Πολιτικής Αγωγής (Institute for Civil Society and Citizenship).

Παράλληλα, εξαιτίας των ειδικών συνθηκών, στη διαδικτυακή διδασκαλία δίνεται έμφαση στα πρακτικά μαθήματα εις βάρος ορισμένων θεωρητικών, όπως για παράδειγμα στην Αγωγή του Πολίτη. «Σε μια χώρα σαν τον Λίβανο με τις πολυάριθμες θρησκευτικές ομάδες, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα επικίνδυνο μέλλον», σχολίαζε το Al Jazeera. Ο ακαδημαϊκός ερευνητής Κάρλος Νάφαχ κάνει μια απαισιόδοξη διαπίστωση: «Η αποστολή του εκπαιδευτικού συστήματος είναι να φτιάχνει πολίτες. Εμείς δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι έχουμε χάσει μια γενιά».