Νετανιάχου και Τραμπ άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου

Tο ’πε και το ’κανε ξανά το κράτος-τρομοκράτης, το Ισραήλ, και ο πολεμοκάπηλος πρωθυπουργός του Μπενιαμίν «Μπίμπι» Νετανιάχου. Χτύπησε τα χαράματα το Ιράν με 200 αεροσκάφη και άγνωστο αριθμό drones, κάποια από τα οποία είναι πιθανόν να εκτοξεύτηκαν «α λα ουκρανικά» με τηλεχειρισμό εντός των συνόρων της χώρας, πλήττοντας όχι μόνον τις πυρηνικές εγκαταστάσεις στη Νατάνζ, έξι στρατιωτικές βάσεις και εργοστάσια κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων και drones, αλλά και πολυώροφα κτίρια σε τουλάχιστον τρεις κατοικημένες περιοχές της Τεχεράνης, δολοφονώντας μέσα στα σπίτια τους τουλάχιστον τρεις κορυφαίους στρατιωτικούς ηγέτες του καθεστώτος, έξι Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες και φυσικά αμέτρητους στρατιωτικούς και πολίτες.

Ο κεντρικός στόχος ήταν βέβαια το φυσικό οχυρό της Νατάνζ και οι δεκάδες χιλιάδες συσκευές φυγοκέντρισης για τον εμπλουτισμό ουρανίου, μιας διαδικασίας που επιτρέπει τη δημιουργία και αποθήκευση σχάσιμου υλικού για χρήση σε αντιδραστήρες ή βόμβες. Το βαριά οχυρωμένο αυτό σύμπλεγμα χτυπήθηκε από πολυάριθμα βλήματα και τυλίχτηκε σε μαύρους καπνούς, ενώ το μεσημέρι της Παρασκευής δέχτηκε και δεύτερη επίθεση που συνοδεύτηκε από νέες ισχυρές εκρήξεις. Ομως δεν είναι γνωστό αν οι Ισραηλινοί κατάφεραν να χτυπήσουν τους φυγοκεντρωτές, που βρίσκονται σε βάθος πολλών δεκάδων μέτρων κάτω από την επιφάνεια: το Τελ Αβίβ υποστηρίζει πως η εγκατάσταση υπέστη «σοβαρές βλάβες», αλλά η ανάγκη για δεύτερη επίθεση –όπως και οι βιντεοσκοπημένες κορόνες του Νετανιάχου πως η επιχείρηση θα συνεχιστεί «για όσο χρειαστεί»– πιθανόν δείχνει ότι η φυσική οχύρωση παρέμεινε αδιαπέραστη. Επίσης έχει σημασία ότι η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) επιβεβαίωσε πως δεν παρατηρήθηκε αύξηση στις εκπομπές ραδιενέργειας.

Κίνδυνος-θάνατος

Περιττό, μάλλον, να αναφέρουμε πως κάθε επίθεση σε μια πυρηνική εγκατάσταση αποτελεί από μονή της θανάσιμο κίνδυνο για το περιβάλλον και ολόκληρη την περιοχή και φυσικά ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου, κάτι που επανέλαβε στη χτεσινή ανακοίνωσή του ο επικεφαλής της ΙΑΕΑ Ραφαέλ Γκρόσι, ζητώντας «μέγιστη αυτοσυγκράτηση από όλες τις πλευρές». Ωστόσο ο μπαγάσας Γκρόσι κατάφερε να το κάνει χωρίς να κατονομάσει ρητά τον υπεύθυνο της παραβίασης!

Εξίσου αδιευκρίνιστο παραμένει το ποσοστό επιτυχίας των ισραηλινών επιδρομών σε ένα εργοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων αλλά και σε έξι μεγάλες στρατιωτικές βάσεις, περιλαμβανομένης της αεροπορικής βάσης των Φρουρών της Επανάστασης στην Ταμπρίζ, στα βορειοδυτικά της χώρας. Οι Ισραηλινοί επιτελείς λένε πως χτύπησαν εκατοντάδες συστήματα ραντάρ και εκτοξευτές αντιαεροπορικών πυραύλων, ιδίως στα δυτικά της χώρας, αλλά και πυραύλων εδάφους-εδάφους. Η «ομίχλη του πολέμου» συνεχίζει να καλύπτει τα πάντα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το Ιράν διαθέτει τόσο μεγάλο και πολυσχιδές πυραυλικό οπλοστάσιο, περιλαμβανομένων και δύσκολων να καταρριφθούν υπερηχητικών βαλλιστικών πυραύλων, ώστε παραμένει σίγουρα σε θέση να απαντήσει πολύ σκληρά στην ισραηλινή επίθεση μέσα στις επόμενες ώρες ή ημέρες. Για την ώρα, πάντως, και παρά τις υποσχέσεις του αγιατολάχ Χαμενεΐ και του προέδρου Πεζεσκιάν για την «πικρή μοίρα» και τα αντίποινα που περιμένουν τους άφρονες Ισραηλινούς, η Τεχεράνη περιορίστηκε σε «δοκιμαστική» εκτόξευση περίπου εκατό drones, περισσότερο για να τεστάρει την ισραηλινή αεράμυνα ενόψει του κύριου πλήγματος.

Αντίθετα, είναι προφανές ότι οι Ισραηλινοί αρίστευσαν και πάλι στις δολοφονίες αξιωματούχων και επιστημόνων που σκοτώθηκαν στα σπίτια τους ή σε στρατιωτικές μονάδες. Ανάμεσα στους νεκρούς είναι ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ιράν Μοχαμάντ Μπαγκερί, ο επικεφαλής των «Φρουρών της Επανάστασης» Χοσεΐν Σαλαμί και ο αρχηγός της αεροπορίας και των πυραυλικών δυνάμεων των «Φρουρών» Αμίρ Αλί Χατζιζαντέχ. Επίσης φέρεται να τραυματίστηκε σοβαρά ο Αλί Σαμχανί, υψηλόβαθμος σύμβουλος του αγιατολάχ Χαμενεΐ.

Κήρυξη πολέμου

Πρόκειται για μια ξεκάθαρη κήρυξη πολέμου, χωρίς προειδοποίηση, από ένα «εβραϊκό κράτος» επτά εκατομμυρίων εποίκων της Παλαιστίνης, σε βάρος ενός πανάρχαιου, ισχυρού και καλά οπλισμένου κράτους 86 εκατομμυρίων ανθρώπων, με το οποίο το Ισραήλ δεν διαθέτει καν σύνορα. Και το έπραξε, υποτίθεται τουλάχιστον, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Ουάσινγκτον και της κυβέρνησης Τραμπ, η οποία την ώρα των βομβαρδισμών ετοιμαζόταν δήθεν για την επόμενη κρίσιμη συνάντηση του προεδρικού συμβούλου Στίβεν Γουίτκοφ με τους Ιρανούς για το πυρηνικό πρόγραμμα, την Κυριακή, και καλά… πιάστηκε στον ύπνο. Μάλιστα, τόσο ο Τραμπ όσο και ο υπουργός Εξωτερικών του Μάρκο Ρούμπιο υποστήριξαν πως οι ΗΠΑ δεν είχαν καμιά εμπλοκή στην επίθεση – την οποία, ωστόσο, δεν καταδίκασαν.

Συγκεκριμένα ο Τραμπ είπε στο αγαπημένο του Fox News ότι ενημερώθηκε μεν για την ισραηλινή επιδρομή πριν ξεκινήσει, αλλά ότι οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ «δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο σε αυτήν και πως ελπίζει το Ιράν να συνεχίσει παρ’ όλα αυτά τον διάλογο με τις ΗΠΑ: «Το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνική βόμβα και ελπίζουμε να επιστρέψουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Θα δούμε», είπε ο μακράν πιο επικίνδυνος άνθρωπος στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Και πρόσθεσε σαρδόνια πως, βέβαια, «αρκετοί άνθρωποι από την ηγεσία [του Ιράν] δεν θα επιστρέψουν»…

Λίγες ώρες αργότερα, ο Τραμπ επανήλθε με ανάρτησή του, όπου ουσιαστικά επικροτεί τις επιθέσεις, λέγοντας πως έδωσε στην ιρανική ηγεσία «πολλές ευκαιρίες» για μια συμφωνία, αλλά εκείνοι ήταν αδιάλλακτοι. Κάλεσε μάλιστα –γράφοντας με κεφαλαία, όπως οι περισσότεροι φρενοβλαβείς– την Τεχεράνη «ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΝΤΙΛ, ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ», γιατί αλλιώς «δεν θα μείνει τίποτα όρθιο, γιατί οι επόμενες ήδη προγραμματισμένες επιθέσεις θα είναι ακόμα πιο άγριες»! Και φυσικά επανέλαβε την απειλή πως οποιαδήποτε επίθεση κατά αμερικανικών βάσεων ή συμφερόντων στον Κόλπο ή αλλού θα αντιμετωπιστεί σαν πολεμική ενέργεια της Τεχεράνης.

Εννοείται πως ο Τραμπ λέει για πολλοστή φορά ψέματα – αυτός ο πόλεμος είναι ολόδικός του, ήδη από την πρώτη του θητεία, όταν παρέσυρε και κομμάτιασε στη Βαγδάτη με πυραυλική «χωσιά» τον προηγούμενο επικεφαλής των Φρουρών της Επανάστασης και δημιουργού του «Αξονα της Αντίστασης», τον στρατηγό Σολεϊμανί. Γνωρίζει άλλωστε εδώ και πολύ καιρό ότι ο παλιόφιλος Νετανιάχου σκοπεύει να χτυπήσει τις ιρανικές εγκαταστάσεις και θα μπορούσε πολύ εύκολα να τον εμποδίσει, με τον ίδιο τρόπο που θα μπορούσε να σταματήσει μέσα σε λίγες ώρες τη γενοκτονία στη Γάζα, την παράνομη κατοχή της νότιας Συρίας και τους καθημερινούς σχεδόν βομβαρδισμούς σε Λίβανο και Υεμένη: απειλώντας το Ισραήλ με άμεσο πάγωμα της στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας και αποσύροντας την πραγματική αντιπυραυλική και αντιαεροπορική, αλλά και την πολιτικο-διπλωματική ασπίδα προστασίας του σιωνιστικού καθεστώτος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και όλους τους υπόλοιπους διεθνείς (θ)εσμούς. Ολα τ’ άλλα είναι να ’χαμε να λέγαμε!

Επιπλοκές και συμπεράσματα

Είναι φυσικά πολύ νωρίς για αναλύσεις και συμπεράσματα – όποιος πολυπράγμων λέει πως ξέρει τι θα γίνει ακόμα και σε λίγες μέρες από σήμερα, απλά σας/μας κοροϊδεύει. Εχουν περάσει λίγες μόνον ώρες από τα ισραηλινά χτυπήματα και κανείς δεν ξέρει τις πραγματικές επιπτώσεις των πληγμάτων στην ιρανική ιεραρχία και υποδομή, όπως κανείς δεν ξέρει και την κλίμακα των περσικών αντιποίνων, που σίγουρα θα είναι τρομακτική – όπως τρομακτικές είναι ήδη οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, με τη ραγδαία άνοδο των τιμών του πετρελαίου και την εξίσου απότομη καθίζηση στις αγορές και τους δείκτες οικονομικής εμπιστοσύνης, που έτσι κι αλλιώς έχουν πάθει βέρτιγκο με τον εμπορικό «πόλεμο της ταρίφας» του Τραμπ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Κουτί της Πανδώρας άνοιξε διάπλατα, και η προοπτική ενός νέου παγκόσμιου πολέμου μοιάζει ξαφνικά πολύ, μα πάρα πολύ πιθανή.

Τα πιόνια και ο ηγεμόνας

Ακόμα και οι πέτρες ξέρουν πως χωρίς την αδιάκοπη υποστήριξη των ΗΠΑ και των «συμμάχων»/ακολούθων της, περιλαμβανομένης της Γερμανίας, της Βρετανίας αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης, η δήθεν κραταιά πολεμική μηχανή και οικονομία του Ισραήλ δεν μπορούν να αντέξουν ούτε καν για λίγες εβδομάδες. Το Ισραήλ, όπως άλλωστε και η σημερινή κυβέρνηση της Ουκρανίας ή της Ταϊβάν, δεν είναι παρά προκεχωρημένα φυλάκια των Ηνωμένων Πολιτειών, αναλώσιμα πιόνια στο Μεγάλο Παιχνίδι της ισχύος μεταξύ της ραγδαία παρακμάζουσας Αμερικανικής Αυτοκρατορίας και των ανερχόμενων ευρασιατικών υπερδυνάμεων, της Ρωσίας και της Κίνας.

Για να μην ξεχνιόμαστε, το «κακό» ιρανικό καθεστώς είναι στρατηγικός σύμμαχος και συνέταιρος της Μόσχας και του Πεκίνου τόσο στην ομάδα BRICS+, που εκπροσωπεί πάνω από τη μισή ανθρωπότητα, όσο και σε μια μακρά σειρά από κορυφαία ενεργειακά και γεωπολιτικά projects σαν τον νέο κινεζικό «Δρόμο του Μεταξιού» (Road and Belt) και τον ρωσο-ιρανικό σιδηροδρομικό άξονα Βορρά – Νότου από τον Περσικό ώς την Αρκτική μέσω της Κασπίας. Μάλιστα, πριν από λίγες μέρες εγκρίθηκε και από τη ρωσική Δούμα η συνθήκη στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Τεχεράνης, που είχαν ήδη υπογράψει οι Πούτιν και Πεζεσκιάν. Οπότε η σημερινή ισραηλινή επίθεση είναι ξεκάθαρα μια έμμεση επίθεση και ενάντια σε αυτές τις δυο υπερδυνάμεις, και δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να συνέβη κάτι τέτοιο χωρίς την έγκριση της Ουάσινγκτον – αλλιώς θα βλέπαμε ήδη σκληρότατα αντίποινα από την αμερικανική κυβέρνηση σε βάρος του Τελ Αβίβ.

Οπότε τα περί δήθεν «αιφνιδιασμού» και πολύ περισσότερο… εκβιασμού του Τραμπ, και μέχρι πρόσφατα του Μπάιντεν, από τον Νετανιάχου είναι προπαγάνδα για τους άσχετους και τους προσκυνημένους: ανάλογης αξίας, θα λέγαμε, με τις αντίστοιχες διαψεύσεις των ΗΠΑ μετά την πρόσφατη ουκρανική επιδρομή στις ρωσικές αεροπορικές βάσεις, που φυσικά θα ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθεί χωρίς τις φρέσκιες δορυφορικές και άλλες φωτογραφίες των ρωσικών βομβαρδιστικών, που μόνον το Πεντάγωνο διαθέτει. Για την ακρίβεια, ο μόνος λόγος που τα ρωσικά στρατηγικά βομβαρδιστικά είναι παρκαρισμένα εκτός σιλό και άρα εκτεθειμένα στα ουκρανικά drones, είναι ώστε να μπορούν να τα βλέπουν οι αμερικανικοί δορυφόροι, με βάση τη συνθήκη START… Οπότε ποιος χτύπησε το Ιρκούτσκ και τώρα την Τεχεράνη: τα πιόνια ή ο ηγεμόνας;

Το μονοπώλιο στον Αρμαγεδδώνα!

Κακά τα ψέματα: το Ιράν δεν δικαιούται, λέει ο Τραμπ, να αποκτήσει πρόσβαση στην πυρηνική ενέργεια και άρα στα ατομικά όπλα. Αλλά το Ισραήλ χαρη στις ΗΠΑ και τη Γαλλία έχει πυρηνικές βόμβες εδώ και τουλάχιστον πενήντα χρόνια, κι ας μην το παραδέχεται. Εχω αναφερθεί επανειλημμένα στο εξαιρετικό βιβλίο «The Samson Option» του Σίμουρ Χερς, που αναλύει διεξοδικά όχι μόνο πώς απέκτησαν οι σιωνιστές τα απαγορευμένα όπλα, αλλά και πώς εκβιάζουν τους πάντες με πυρηνικό Ολοκαύτωμα τύπου «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», περιλαμβανομένων και των… άλλων φίλων, σε περίπτωση στρατιωτικής ήττας του Ισραήλ. Και μιλάμε για ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν σχεδόν μισό αιώνα και δεν διαψεύστηκε ποτέ!

Ολοι ξέρουν επίσης πως η έδρα του ισραηλινού προγράμματος βρίσκεται στην έρημο, στη βάση Ντιμόνα – αλλά για κάποιο παράξενο λόγο όλοι αυτοί οι λαλίστατοι κύριοι της ΙΑΕΑ δεν πάτησαν ποτέ εκεί, ούτε επέβαλαν κάποιο εμπάργκο. Συνεπώς, όλα αυτά γίνονται όχι για να προστατεύσουν τη Μέση Ανατολή και τον κόσμο από τον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα, αλλά προκειμένου το σιωνιστικό κράτος να διατηρήσει το μονοπώλιο σε αυτόν τον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα!

Οι ίδιοι οι Ισραηλινοί φυσικά υποστηρίζουν πως προχωρήσαν στην επιχείρηση «Rising Lion» επειδή, λέει, δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς υποστηρίζουν πως το Ιράν είχε επιταχύνει τις διαδικασίες εμπλουτισμού και έχει ήδη συγκεντρώσει «αρκετό σχάσιμο υλικό… για εννιά βόμβες», οπότε η επίθεση αυτή ήταν ο μόνος τρόπος να σταματήσουν την ιρανική προσπάθεια. Ο Νετανιάχου είπε συγκεκριμένα ότι διέταξε την επίθεση για να σταματήσει τη «μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωση του Ισραήλ», ενώ ο ακροδεξιός υπουργός Αμυνας Ισραέλ Κατζ δήλωσε πως «αν αποτύχουμε, δεν θα έχουμε πια κανέναν τρόπο να εμποδίσουμε το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά. Εδώ και ενάμιση χρόνο αντιμετωπίζουμε τους εκπροσώπους του Ιράν, τώρα πρέπει να πλήξουμε το κεφάλι του φιδιού»…

Αλλά, όπως γράφει σε ανάλυσή του και το BBC, το ρίσκο που παίρνει το Τελ Αβίβ είναι τεράστιο, αφού «όταν η σκόνη από τα εκατέρωθεν πυρά κατακάτσει, όσοι επιζήσουν από την ιρανική ηγεσία είναι σίγουρο ότι θα επισπεύσουν την κατασκευή της βόμβας […] Τα “γεράκια” στην ιρανική ηγεσία υποστηρίζουν εδώ και χρόνια ότι αυτό το όπλο δεν είναι μόνο εθνικό δικαίωμα του Ιράν, αλλά και ο καλύτερος μηχανισμός αποτροπής για μια μελλοντική επίθεση. Βλέπουν τη διαφορά μεταξύ Λιβύης και Βόρειας Κορέας: ο Καντάφι εγκατέλειψε το πυρηνικό πρόγραμμα το 2003 και οχτώ χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε σε ένα χαντάκι μετά την εξέγερση της Αραβικής Ανοιξης, που είχε την αεροπορική υποστήριξη της Δύσης. Αντίθετα, το καθεστώς του Κιμ Γιονγκ-Ουν αψηφά τις δυτικές κυρώσεις και έχει καταφέρει να σχηματίσει ένα τρομερό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές: και κανείς δεν βιάζεται να επιτεθεί στη Βόρεια Κορέα»…