Πρωθυπουργός, ΥΠΕΞ, τώρα και υπουργός Αμυνας. Λογικά, για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου η χθεσινή παραίτηση του υπερεθνικιστή κυβερνητικού εταίρου του και υπ. Αμυνας του Ισραήλ, Αβιγκντορ Λίμπερμαν -τη θέση του οποίου θα αναπληρώσει προσωρινά- δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Ούτε οι δημόσιες καταγγελίες του ότι η νέα συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας συνιστά «παράδοση στην τρομοκρατία της Χαμάς». Ούτε το αίτημά του για εκλογές εδώ και τώρα, αντί για τον Νοέμβριο του 2019. Προοπτική που ούτως ή άλλως συζητείται εντόνως εδώ και μήνες στο Ισραήλ και τώρα φαντάζει ακόμη πιο πιθανή, μετά την αποχώρηση των πέντε βουλευτών του εθνικιστικού κόμματος του Λίμπερμαν από την κυβέρνηση συνασπισμού, αφήνοντάς την με μόλις 61 έδρες σε σύνολο 120.
Την οριακή πλειοψηφία της απειλεί μάλιστα τώρα να τινάξει στον αέρα ο έτερος υπερεθνικιστής εταίρος του Νετανιάχου -και κύριος πολιτικός εκφραστής των σκληροπυρηνικών εποίκων- Νταφτάλι Μπένετ, ο οποίος αξίωσε να του ανατεθεί το υπουργείο Αμυνας, διαφορετικά διεμήνυσε ότι θα φύγει από την κυβέρνηση μαζί με τους οκτώ βουλευτές του.
Προφανώς όλα αυτά τα είχε συνυπολογίσει ο Νετανιάχου, όταν προήδρευε της προχθεσινής έκτακτης συνεδρίασης του Ισραηλινού Συμβουλίου Ασφαλείας, όπου οι στρατηγοί τάχθηκαν αναφανδόν κατά μιας κλιμάκωσης της έντασης στη Λωρίδα της Γάζας και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός πρακτικά επέβαλε στο υπουργικό συμβούλιο την -προειλημμένη κατά ορισμένες εκτιμήσεις- απόφαση για κατάπαυση του πυρός.
«Η σωστή ηγεσία κάνει το σωστό, ακόμη κι εάν είναι δύσκολο», υπεραμύνθηκε χθες της απόφασής του ο Νετανιάχου. Αλλωστε, η Χαμάς, υπογράμμισε σιβυλλικά, «ικέτεψε για τη συμφωνία και ξέρει πολύ καλά γιατί»… Το «γιατί» εξήγησε στην Jerusalem Post ο Ντένις Ρος, πρώην ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Σε περίπτωση ενός νέου πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας, ανέφερε, μια στρατιωτική νίκη του Ισραήλ θα συνιστούσε επί της ουσίας ήττα για το Τελ Αβίβ.
Κι αυτό γιατί είτε θα έπρεπε να αναλάβει εξ ολοκλήρου τον έλεγχο του αποκλεισμένου, φτωχοποιημένου και ριζοσπαστικοποιημένου από τον χρόνιο αποκλεισμό «θύλακα» είτε θα έπαιρνε το ρίσκο το κενό εξουσίας που προέκυπτε στη Γάζα να αναπλήρωνε μία ακόμη πιο εξτρεμιστική ομάδα από τη Χαμάς, «όπως η Ισλαμική Τζιχάντ».
Ως εκ τούτου, «η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός ταιριάζει γάντι στη στρατηγική του Νετανιάχου», ο οποίος «απεχθάνεται τις μεγάλες ειρηνευτικές συμφωνίες όσο και τους μεγάλους πολέμους», γράφει στη Haaretz ο αρθρογράφος της, Ανσελ Πφέφερ.
Κι επειδή «στην παρούσα φάση ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν ενδιαφέρεται για μακροπρόθεσμες λύσεις», επισημαίνει, βραχυπρόθεσμος στόχος του είναι να ενισχύσει το πολιτικό προφίλ του ως «του μοναδικού υπεύθυνου ενήλικα» στην πολιτική σκηνή του Ισραήλ. Eιδικά στην παρούσα φάση και δεδομένου ότι ο γενικός εισαγγελέας του Ισραήλ δεν δείχνει να… βιάζεται να τον παραπέμψει για τα σκάνδαλα διαφθοράς που τον βαρύνουν.
Και πώς θα πετύχει ο Νετανιάχου αυτόν τον (προφανώς προεκλογικό) στόχο του; Αποτρέποντας ακόμη έναν πόλεμο με τη Χαμάς. Κατευνάζοντας τις -πρόσκαιρες, εφόσον τα όπλα πράγματι σιγήσουν- αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των κατοίκων στο νότιο Ισραήλ. Και «εξοστρακίζοντας την όποια πιθανή ειρηνευτική πρωτοβουλία, είτε από τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ είτε από τους Ευρωπαίους», καταλήγει ο Πφέφερ.
Αλλωστε, «η ηρεμία στη Λωρίδα της Γάζας θα μειώσει τις διεθνείς πιέσεις για παραχωρήσεις στους Παλαιστινίους», επισημαίνει, «διευρύνοντας ταυτόχρονα το [ενδοπαλαιστινιακό] ρήγμα μεταξύ της Χαμάς και της Φάταχ».
