Σε υγιεινό περίπατο μετέτρεψε τις εκλογές της Παρασκευής ο μετριοπαθής Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ροχανί, που επανεξελέγη άνετα συγκεντρώνοντας το 57% των ψήφων και αφήνοντας εκτός νυμφώνος τον υπερσυντηρητικό αντίπαλό του (και εκλεκτό τού ανώτατου ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ), Εμπραχίμ Ραϊσί, που πήρε τελικά μόλις 38,3%.
Το ποσοστό συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές, τις κρισιμότερες των τελευταίων χρόνων, ανήλθε σε 73%, με περισσότερα από 40 εκατομμύρια Ιρανούς να προσέρχονται στις κάλπες: εξ αυτών, πάνω από 23 εκατομμύρια ψήφισαν τελικά τον Ροχανί, δίνοντάς του άλλα τέσσερα χρόνια για να συνεχίσει το βασικό του έργο, που είναι το σπάσιμο της διεθνούς απομόνωσης του Ιράν και η αποκατάσταση των (εμπορικών και άλλων) δεσμών με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο 68χρονος Ροχανί ήταν άλλωστε ο πρόεδρος που πρωταγωνίστησε το 2015 στην υπογραφή της συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος με τις «5+1» μεγάλες δυνάμεις, χάρη στην οποία επιτεύχθηκε η μερική άρση των διεθνών κυρώσεων, και που στήριξε την προεκλογική εκστρατεία του στο δίλημμα ανάμεσα σε περισσότερες πολιτικές ελευθερίες και τον «εξτρεμισμό» των σκοταδιστών αντιπάλων του.
Ετσι, η καθαρή νίκη του Ροχανί αποτελεί ταυτόχρονα ένα ηχηρό «χαστούκι» προς τους σκληροπυρηνικούς «προστάτες» τού Ραϊσί στην ανώτατη ιεραρχία, οι οποίοι επιδίωκαν σαφώς την αναστροφή της «εξωστρεφούς» πολιτικής, αδιαφορώντας για τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την πίεση για πολιτικο-οικονομικά «ανοίγματα» προς τα έξω, ιδίως από την ασφυκτιούσα (και πολυπληθή, λόγω της δημογραφικής έκρηξης των τελευταίων χρόνων) νεολαία της χώρας.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η υποψηφιότητα Ροχανί υποστηρίχτηκε από τους δύο έγκλειστους ηγέτες της «κοσμικής» αντιπολίτευσης, τον Μεχντί Καρουμπί και τον Μιρ Χοσεΐν Μουσαβί, ενώ αντίθετα ο Ραϊσί υποστηρίχτηκε την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή από τον δημοφιλή δήμαρχο της Τεχεράνης, Γαλιμπάχ, ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί αιφνιδίως -και όπως όλα δείχνουν κατόπιν… «άνωθεν» εντολής- από την προεδρική κούρσα!
Στις πρώτες του δηλώσεις μετά την επανεκλογή του, ο Ροχανί δεσμεύτηκε να πραγματοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του για τη δημιουργία μιας περισσότερο ελεύθερης κοινωνίας και τη βελτίωση της οικονομίας. Ανάμεσα σε αυτούς που έσπευσαν να τον συγχαρούν ήταν η επικεφαλής της διπλωματίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης (πολλές από τις χώρες-μέλη της οποίας σχεδιάζουν επί χάρτου μεγάλες εμπορικές δουλειές και επενδύσεις με το Ιράν, αλλά για την ώρα διστάζουν να τις υλοποιήσουν), η Φεντερίκα Μογκερίνι και φυσικά ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.
Πληρωμένα, ξεχασμένα…
Ομως δεν λυπήθηκαν μόνον οι εσωτερικοί του αντίπαλοι για την επανεκλογή του Ροχανί: διόλου τυχαία, ο αμφιλεγόμενος -και κατά τα άλλα φανατικός πολέμιος του ριζοσπαστικού Ισλάμ- Τραμπ επέλεξε να βρεθεί την ημέρα των ιρανικών εκλογών στην πιο οπισθοδρομική και μεσαιωνικών αντιλήψεων μοναρχία του κόσμου, τη Σαουδική Αραβία, ένα κράτος που έχει μεταξύ άλλων αποδεδειγμένα χρηματοδοτήσει -μέσω της ζάμπλουτης βασιλικής οικογένειας και των άλλων μελών τής ουχαμπίτικης ελίτ του- τις περισσότερες οργανώσεις ισλαμικής τρομοκρατίας, από την αλ Κάιντα ώς την αλ Νούσρα και το ISIS, ενώ ταυτόχρονα διεξάγει εδώ και δύο χρόνια έναν βρόμικο πόλεμο κατά των σιιτών φιλοϊρανών ανταρτών Χούθι στην Υεμένη, με βαρύτατο τίμημα για τον άμαχο πληθυσμό της άτυχης αυτής χώρας.
Στο Ριάντ λοιπόν, στην παρθενική ουσιαστικά προεδρική ομιλία του εκτός ΗΠΑ για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ενώπιον 37 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων του αραβικού και εν γένει μουσουλμανικού κόσμου, που συγκεντρώθηκαν για να τον ακούσουν, ο Τραμπ εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση κατά της Τεχεράνης, που «υποδαυλίζει τη φωτιά του θρησκευτικού πολέμου και της τρομοκρατίας», και ζήτησε από όλες τις ισλαμικές χώρες «να απομονώσουν το Ιράν» και να ηγηθούν της μάχης κατά του εξτρεμισμού!
«Περιμένοντας από το ιρανικό καθεστώς να δείξει τη βούληση να γίνει εταίρος στην ειρήνη, όλες οι χώρες που έχουν συναίσθηση της ευθύνης οφείλουν να εργαστούν από κοινού για να απομονώσουν το Ιράν», είπε ο Τραμπ, συμπληρώνοντας ότι «η τρομοκρατία είναι μια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό και όχι ανάμεσα σε διαφορετικές θρησκείες…
Αυτή είναι μια μάχη ανάμεσα σε βάρβαρους εγκληματίες που επιδιώκουν να εξοντώσουν ανθρώπινες ζωές και σε τίμιους ανθρώπους που προσπαθούν να τις προστατεύσουν», είπε ο Τραμπ, και πρόσθεσε: «Πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι ενάντια στη δολοφονία αθώων μουσουλμάνων, στην καταπίεση εις βάρος των γυναικών, στους διωγμούς Εβραίων, στις σφαγές χριστιανών»…
Η συγκεκριμένη ομιλία αποτελεί θα λέγαμε το αποκορύφωμα της διγλωσσίας των ΗΠΑ έναντι του ισλαμικού κόσμου, αφού σύμφωνα με τα αμερικανικά ΜΜΕ γράφτηκε από έναν γνωστό ακροδεξιό και ισλαμοφοβικό συνεργάτη του προέδρου, τον Στίβεν Μίλερ – τον ίδιο άνθρωπο που συνέταξε πριν από λίγες εβδομάδες το διάταγμα για την απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ των πολιτών έξι μουσουλμανικών χωρών!
Μια ομιλία που «ξεπλένει» τη Σαουδική Αραβία και τα άλλα αμαρτωλά απολυταρχικά καθεστώτα του Κόλπου, δηλαδή τους κατεξοχήν σπόνσορες της ισλαμικής (σουνιτικής) τρομοκρατίας, και κατακεραυνώνει το σιιτικό Ιράν, οι «βάρβαροι» άντρες του οποίου όλως τυχαίως είναι αυτοί που πολεμούν εδώ και χρόνια το ISIS και την αλ Νούσρα στο Ιράκ και τη Συρία!
Ο ξαφνικός έρωτας
Εξίσου επιθετικές δηλώσεις έκανε βέβαια και ο Σαουδάραβας βασιλιάς Σαλμάν, που χαρακτήρισε το Ιράν «αρχηγό της διεθνούς τρομοκρατίας» και δήλωσε πως «είναι υποχρέωσή μας ενώπιον του Αλλάχ και του λαού μας και ολόκληρου του κόσμου να είμαστε ενωμένοι στη μάχη απέναντι στις δυνάμεις του κακού και του εξτρεμισμού όπου κι αν βρίσκονται… Το ιρανικό καθεστώς είναι επικεφαλής της διεθνούς τρομοκρατίας»!
Οσο για τα αίτια του ξαφνικού έρωτα του αντιμουσουλμάνου -κατά τα άλλα- Τραμπ με τους… «καλούς» ισλαμιστές του Κόλπου, η εξήγηση είναι πανεύκολη και κυρίως… μετρήσιμη: Ουάσινγκτον και Ριάντ υπέγραψαν αυθημερόν 34 διμερείς συμφωνίες ύψους… 380 δισεκατομμυρίων δολαρίων, εκ των οποίων τα 110 δισεκατομμύρια αφορούν αποκλειστικά πωλήσεις αμερικανικών όπλων!
Οπως είπε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, η παροχή υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων στο Ριάντ αποσκοπεί «στη μακροπρόθεσμη υποστήριξη της ασφάλειας της Σαουδικής Αραβίας και του συνόλου της περιοχής του Κόλπου απέναντι στην κακή ιρανική επιρροή»! Απευθυνόμενος δε στον επανεκλεγέντα πρόεδρο του Ιράν, ζήτησε τη διάλυση του ιρανικού «τρομοκρατικού δικτύου»…
