Τι θα συμβεί με τα εκατομμύρια των Λατίνων παράτυπων μεταναστών, τις σχέσεις με τη Βενεζουέλα και άλλες χώρες του αποκαλούμενου σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, τον αποκλεισμό της Κούβας, εμπορικές συμφωνίες σαν την ΤΤΡ (Συμφωνία Οικονομικής Συνεργασίας χωρών του Ειρηνικού), τις «απειλές του ναρκεμπορίου και της τρομοκρατίας» που στάθηκαν καταλύτης για τη στρατιωτικοποίηση και το αιματοκύλισμα της Λατινικής Αμερικής;
Η Λατινική Αμερική διερωτάται τι μπορεί να περιμένει από την Κλίντον (με ιστοσελίδα, λογαριασμό Twitter και υποψήφιο αντιπρόεδρο που μιλά ισπανικά) ή τον Τραμπ (που διατείνεται πως οι Λατίνοι τον αγαπούν, παρά τις ύβρεις που έχει εξαπολύσει εναντίον τους).
Την Κλίντον τη γνωρίζει όλη η περιοχή από τη θητεία της στο υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και από τη δράση του Ιδρύματος Κλίντον. Τον Τραμπ τον γνωρίζουν επιχειρηματικοί κύκλοι, με τους οποίους ο όμιλός του προωθεί οικοδομικές και τουριστικές επενδύσεις (κάποιες υπό διερεύνηση σε σκάνδαλα διαφθοράς) και τον έμαθαν τον τελευταίο χρόνο οι Λατινοαμερικανοί με τα προσβλητικά του σχόλια γι’ αυτούς.
Μια νίκη της Κλίντον εκλαμβάνεται ως ένα στοίχημα συνέχισης των πολιτικών του Ομπάμα, με τομές, ωστόσο, στην εξωτερική πολιτική, όπως σημειώνουν αναλυτές. Αντίθετα, γράφει ο Χεράρντο Λισάρντι στο BBC, η εκλογή του Τραμπ ως προέδρου θα μπορούσε να προκαλέσει τσουνάμι στις περιφερειακές σχέσεις λόγω της ρατσιστικής του ρητοτρικής ή της ιδέας να υψώσει έναν φράκτη στα σύνορα με το Μεξικό, βάζοντας μάλιστα τους γείτονές του να το πληρώσουν.
Πρόσφατα μάλιστα έφτασε να δηλώσει πως «υπάρχει καταπίεση σε όλη τη Λατινική Αμερική». Η αμερικανική μεταναστευτική πολιτική αποτελεί καίριο ζήτημα για τη Λατινική Αμερική, που κάθε χρόνο δέχεται περισσότερα από 65 δισ. δολάρια σε εμβάσματα μεταναστών που εργάζονται στις ΗΠΑ.
Ο Τραμπ δεν έπαψε συλλήβδην να χαρακτηρίζει τους –κυρίως Μεξικανούς– παράτυπους μετανάστες «εγκληματίες και βιαστές» έστω και αν μετρίασε τη ρητορική του περί απέλασης των 11 εκατ. Λατίνων μεταναστών, μιλώντας για απελάσεις μόνο όσων έχουν υποπέσει σε ποινικά αδικήματα.
Η Χίλαρι μιλά για νομιμοποίηση των παράτυπων μεταναστών που διαμένουν επί πολλά χρόνια στις ΗΠΑ με μεταρρύθμιση που θα καταθέσει τις 100 πρώτες ημέρες της θητείας της, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι επί κυβερνήσεων Ομπάμα απελαύνονταν κατά μέσο όρο 400.000 παράτυποι μετανάστες τον χρόνο.
Ο Τραμπ υπόσχεται να θάψει την Εμπορική Συμφωνία Χωρών του Ειρηνικού που ο Ομπάμα προώθησε μεταξύ ΗΠΑ και 11 κρατών, ανάμεσά τους το Μεξικό, το Περού και η Χιλή.
Η Χίλαρι, υπό την πίεση του στρατοπέδου Σάντερς, άλλαξε δημόσια τη θέση της και υποστήριξε πως δεν συμφωνεί με το κείμενο όπως έχει υπογραφεί.
Αλλά, σύμφωνα με διαρροές του WikiLeaks, σε ομιλίες της σε τραπεζίτες της Γουολ Στριτ τούς καθησύχασε πως παραμένει πιστή στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, και μάλιστα για όλη την ήπειρο.
Ο Τραμπ υπόσχεται να διατηρήσει τα προνόμια όσων «Κουβανών διαφεύγουν από τον κομμουνισμό» και να εξαρτήσει τις διπλωματικές σχέσεις από τον όρο «να τσακιστούν από την εξουσία οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες της», όπως σημειώνει το BBC.
Οσο για την Κλίντον, «δείχνει πως θα είναι πιο σκληρή απέναντι στην Κούβα αλλά και τη Βενεζουέλα», εκτιμά ο Ρότζερ Νοριέγα, που ηγήθηκε της αμερικανικής διπλωματίας για τη Λατινική Αμερική επί Τζορτζ Μπους.
Ο κίνδυνος του Τραμπ σχετίζεται τόσο με τις φασίζουσες συχνά πολιτικές του θέσεις –όσο κι αν παρουσιάζονται ως φραστικές φούσκες προς κατανάλωση του φιλοθεάμονος κοινού– όσο και με την αβεβαιότητα και το άγνωστο που θα σημάνει μια προεδρία του.
Απρόβλεπτος, πολιτικά αστοιχείωτος και πείσμων που αγνοεί τις συμβουλές των συμβούλων του, είναι πολύ δύσκολο να ξέρει κανείς πόσα από όσα λέει θα εφαρμόσει αν εκλεγεί πρόεδρος, λέει ο αναλυτής του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια Γκουσμάν Κάστρο.
Θυμίζοντας από την άλλη αυτό που αποκαλεί «αυτοκρατορική πολιτική της Κλίντον», επί της θητείας της οποίας ως ΥΠΕΞ πλήθυναν οι άμεσες και έμμεσες επεμβάσεις στη Λατινική Αμερική, ο Γκουσμάν καταλήγει:
«Το ιστορικό της Χίλαρι στην περιοχή δεν έχει πολλά να υποσχεθεί. Κι όσα έχει δείξει έως αυτή τη στιγμή ο Τραμπ κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρα είναι. Με αυτά ως δεδομένα, το καλύτερο θα ήταν οποιοσδήποτε από τους δύο πολιτικούς και αν εκλεγεί να κοιτάξει ελάχιστα προς τη Λατινική Αμερική».
