Αλλος ένας για… την προεδρία; Δεν έχει ανακοινώσει ακόμα επίσημα τις προθέσεις του, αν και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο μέχρι χθες υπουργός Οικονομίας και Βιομηχανίας της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, έχει πολύ υψηλότερες βλέψεις.
O Μακρόν ανακοίνωσε την παραίτησή του στον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, για να αφοσιωθεί, όπως είπε, στο δικό του πολιτικό κίνημα En Marche (Εμπρός) το οποίο ίδρυσε τον Απρίλιο και τον έφερε συχνά σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση.
Τη θέση του ανέλαβε ο υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν.
Ο 38χρονος Μακρόν, απόφοιτος της περιώνυμης Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης (ΕΝΑ) και πρώην μεγαλοστέλεχος της Τράπεζας Ρότσιλντ, ήταν ό,τι πιο νεοφιλελεύθερο διέθετε η γαλλική κυβέρνηση.
Από σύμβουλος του Ολάντ, διορίστηκε το 2014 στη θέση του Αρνό Μοντεμπούρ ο οποίος έφυγε «βρίζοντας» την κυβέρνηση για τη δεξιά στροφή της και, όπως ανακοίνωσε, θα διεκδικήσει το προεδρικό αξίωμα.
Ο Εμανουέλ Μακρόν, μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 2006 ώς το 2009, αυτοχαρακτηρίζεται «ακομπλεξάριστος σοσιαλφιλελεύθερος».
Είναι οπαδός της «ευέλικτης» εργασίας και ένας από αυτούς που συνέταξαν τον διαβόητο νόμο για τα εργασιακά που έβγαλε τη Γαλλία στους δρόμους.
Μερικές από τις δηλώσεις του που έγραψαν Ιστορία:
► «Χρειαζόμαστε νεαρούς Γάλλους που να θέλουν να γίνουν εκατομμυριούχοι».
► «Το γεγονός ότι η Γαλλία είναι από τις χώρες που προστατεύουν περισσότερο τους εργαζόμενους εξηγεί το υψηλό ποσοστό ανεργίας».
► «Η Αριστερά νόμιζε πως η Γαλλία θα μπορούσε να πάει καλύτερα δουλεύοντας λιγότερο».
Περιττό να πούμε ότι έγινε το αγαπημένο παιδί των εργοδοτών και το «μαύρο πρόβατο» των συνδικαλιστών.
Τα γκάλοπ, για τα οποία κρατάμε πάντα επιφυλάξεις, τον δείχνουν ως έναν από τους δημοφιλέστερους υπουργούς της κυβέρνησης, ενώ το 36% των Γάλλων φέρεται να βλέπει με καλό μάτι τις προεδρικές του φιλοδοξίες.
Δεν γνωρίζουμε αν ο Μακρόν, ο οποίος δεν πέρασε ποτέ από τη δοκιμασία της κάλπης, θα επιχειρήσει να αλώσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα ή θα κάνει σόλο καριέρα.
Αλλά κι αν αποτύχει, με τέτοιο βιογραφικό θα μπορεί πάντα να καταφύγει στη φιλόξενη αγκαλιά της Δεξιάς.
