Τα αποτελέσματα για το ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στο ομόσπονδο κρατίδιο της Ανω Αυστρίας, όπου τον περασμένο Σεπτέμβριο διπλασίασαν τη δύναμή τους φτάνοντας σε ποσοστό πάνω από το 30%, όπως και στον δήμο και στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βιέννης, όπου τον Οκτώβριο άγγιξαν το 30%, ωχριούν μπροστά στα ευρήματα όλων ανεξαρτήτως των δημοσκοπήσεων των τελευταίων εβδομάδων για τις βουλευτικές εκλογές, που φέρνουν πλέον το κόμμα αυτό να παγιώνεται σε πρώτη πολιτική δύναμη στην Αυστρία με ποσοστό πάνω από το 30% και μάλιστα με απόσταση από τα δύο σημερινά κυβερνητικά κόμματα, τους Σοσιαλδημοκράτες και το δεξιό Λαϊκό.
Η παγίωση των Ελευθέρων ως πρώτου κόμματος στις δημοσκοπήσεις, με ένα 32% στην πλέον πρόσφατη, της Κυριακής -στην οποία το Λαϊκό Κόμμα περιορίζεται στο 24% και το Σοσιαλδημοκρατικό στο 23%, και από την αντιπολίτευση οι Πράσινοι βρίσκονται στο 11% και το νεοφιλελεύθερο ΝΕΟΣ στο 6%- συντελείται χωρίς οι ίδιοι και ο αρχηγός τους, ο Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, ο οποίος θεωρείται η σκληρότερη εκδοχή του διαβόητου πρώην ηγέτη των Ελευθέρων, του Γεργκ Χάιντερ, να καταβάλλουν ιδιαίτερες προσπάθειες.
Από μόνες τους οι πρόσφατες εξελίξεις, ειδικότερα οι τεράστιες προσφυγικές ροές με τη μεγάλη αύξηση των αιτήσεων χορήγησης ασύλου στην Αυστρία, που το 2015 ανήλθαν σε 90.000, όπως επίσης και η εντυπωσιακή άνοδος της ανεργίας -στην οποία τελευταία έχουν βρεθεί περισσότεροι από 400.000 άνθρωποι, έστω και αν η χώρα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας στην Ε.Ε.- ευνοούν εξαιρετικά το Κόμμα των Ελευθέρων.
Ο Στράχε και οι Ελεύθεροι είχαν μετατρέψει ήδη τις εκλογές στην Ανω Αυστρία και στη Βιέννη ουσιαστικά σε ένα δημοψήφισμα για τους «πρόσφυγες και το άσυλο», θέμα, που υπήρξε καθοριστικό για την έκβασή τους, καθώς η αυστριακή Ακροδεξιά πέτυχε και στις δύο περιπτώσεις τα καλύτερα αποτελέσματά της μετά από εκείνα της εποχής του διαβόητου πάλαι ποτέ αρχηγού της, Γεργκ Χάιντερ, στο «προπύργιό» του, το κρατίδιο της Καρινθίας, που βέβαια αποτελούσε φαινόμενο και εξαίρεση.
Πέραν όμως του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος, η πρωτοφανής άνοδός τους σε πρώτη πολιτική δύναμη στην Αυστρία -σύμφωνα πάντα με τις δημοσκοπήσεις- οφείλεται στην τάση που επικρατεί στους ψηφοφόρους, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης -και είναι κάτι που δεν φαίνεται να κατανοούν τα άλλα, έως τώρα «μεγάλα» κόμματα, το Σοσιαλδημοκρατικό και το Λαϊκό, τα οποία βρίσκονται εδώ και χρόνια σε συνασπισμό στην κεντρική κυβέρνηση-, να πέφτουν θύμα του άγριου λαϊκισμού της Ακροδεξιάς.
Και είναι ακριβώς αυτή που, παραπλανώντας σε μόνιμη βάση, εμφανίζεται ως καταλύτης για τη γενικότερη δυσαρέσκεια προς τους κυβερνώντες και που διεκδικεί για τον εαυτό της τον ρόλο της πολιτικής δύναμης με τις μεγαλύτερες κοινωνικές ευαισθησίες, που υπερασπίζεται δήθεν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του πληθυσμού της χώρας απέναντι στην -κατά την Ακροδεξιά- υποτιθέμενη «επέλαση» των ξένων και την «υπέρογκη» μετανάστευση.
Για αυτή την «υπέρογκη, απειλητική και παράνομη μετανάστευση», διότι μόνον αυτός ο όρος ισχύει για την Ακροδεξιά, για την οποία δεν υπάρχουν πρόσφυγες, ο αρχηγός των Ελευθέρων, Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, ζητάει τώρα επιτακτικά τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το σφράγισμα των συνόρων και την απώθηση των προσφύγων.
Είχαν προηγηθεί οι απαιτήσεις του για την κατασκευή φρακτών με αγκαθωτά συρματοπλέγματα γύρω από την Αυστρία, κατά το πρότυπο του δεξιού εθνικιστή Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν -τον οποίο ο ίδιος θαυμάζει και έχει ως πρότυπο-, κάτι που εν μέρει έχει εφαρμοστεί ήδη έπειτα και από την πρόσφατη στροφή των Σοσιαλδημοκρατών και την υιοθέτηση από μέρους τους των περισσότερων από τις αιτιάσεις του δεξιού κυβερνητικού εταίρου τους και ειδικότερα των διαβόητων για τις επιθέσεις και απειλές τους προς την Ελλάδα δεξιών υπουργών Εσωτερικών, Γιοχάνα Μικλ-Λάιτνερ και Εξωτερικών, Σεμπάστιαν Κουρτς.
Βέβαια, τον Στράχε δεν τον ικανοποιεί το ανώτερο όριο των 37.500 αιτούντων άσυλο για εφέτος, το οποίο ο ίδιος θεωρεί «φάρσα» του κυβερνητικού συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών και Λαϊκού Κόμματος, και ζητά να σφραγιστούν επιτέλους τα σύνορα κατά το πρότυπο της Ουγγαρίας και της Αυστραλίας και αυτό να τεθεί σε δημοψήφισμα, ενώ ο ίδιος έχει εξαγγείλει έως το τέλος του χρόνου ένα άτυπο δημοψήφισμα με τη συγκέντρωση υπογραφών.
Ως προς το δικό του πολιτικό μέλλον, ο αρχηγός των Ελευθέρων ονειρεύεται τη συγχώνευση σε ένα υπερ-αξίωμα των δύο αξιωμάτων, του ομοσπονδιακού προέδρου και του ομοσπονδιακού καγκελάριου (του αρχηγού δηλαδή της κυβέρνησης), με πρωτοφανείς υπερεξουσίες, κατά το πρότυπο του Τούρκου Ταγίπ Ερντογάν, και μία εκλογή απευθείας από τον λαό, κάτι με το οποίο «φλέρταρε» ήδη από τη δεκαετία του 1990 ο προκάτοχός του στην ηγεσία της Ακροδεξιάς, ο Γεργκ Χάιντερ, και για το οποίο, τόσο τότε όσο και τώρα, συνταγματολόγοι και άλλοι έχουν αποφανθεί πως δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά σε μια καθαρή δικτατορία.
