Τα γραφεία της εφημερίδας «Οζγκούρ Ντουσαντσέ» στεγάζονται σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, δίπλα σε αποθήκες εμπορευμάτων και βιοτεχνίες.
Ο Μεχμέτ Γιλμάζ διευθύνει αυτήν την εφημερίδα μόλις δύο μήνες.
«Στεγαζόμαστε σε μια αποθήκη, αλλά είμαστε ευχαριστημένοι που δουλεύουμε, που εκδίδουμε την εφημερίδα μας. Τα προηγούμενα γραφεία μας ήταν καλύτερα, αλλά εμείς προτιμήσαμε τελικά να έρθουμε εδώ», λέει και οι συντάκτες γύρω του βάζουν τα γέλια.
Ο Γιλμάζ ήταν διευθυντής στην εφημερίδα «Μπογκούν», που ανήκε σε όμιλο ΜΜΕ με άλλη μία εφημερίδα, δύο τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνο και περιοδικά.
Δεν έκανε αντιπολίτευση ούτε και συμπολίτευση.
Ομως μια μέρα, μετά από κάποια επικριτική για την κυβέρνηση έρευνα ενός συντάκτη, για κυβερνητικά σκάνδαλα και διαφθορά, όλα άλλαξαν.
Ο συντάκτης προφυλακίστηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2015. Λίγες ημέρες μετά, ο εισαγγελέας διόρισε -του δίνει αυτό το δικαίωμα ο νόμος, αν η επιχείρηση έχει χρέη- νέο διευθύνοντα σύμβουλο στον όμιλο.
Ο νέος μάνατζερ εμφανίστηκε με συνοδεία αστυνομικών και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να απολύσει όσους δεν ήταν αρεστοί.
Ο Γιλμάζ μάζεψε τους συντάκτες και τους ανακοίνωσε ότι παραιτείται γιατί δεν δέχεται τη νέα επιβεβλημένη κατάσταση που σήμαινε και πλήρη έλεγχο της γραμμής της εφημερίδας.
Μετά από μια επεισοδιακή βραδιά, με την αστυνομία να δίνει μάχη με τους εργαζόμενους για να εισέλθει στο κτίριο, ο Γιλμάζ τηλεφώνησε σε έναν φίλο του που είχε μια αποθήκη και πήρε τα κλειδιά.
Μαζί με λίγους δημοσιογράφους πήραν σκούπες και καθάρισαν τον χώρο, πέταξαν τη σαβούρα και έστησαν ένα δανεικό τραπέζι με δύο καρέκλες.
Μαχητική απάντηση
Εκεί, με τη βοήθεια των προσωπικών τους υπολογιστών, οι δημοσιογράφοι έβγαλαν αρχικά ένα φύλλο με έξι μόνο σελίδες, σχεδόν χωρίς ύλη, με πολλές φωτογραφίες και λεζάντες.
Κράτησαν τον ίδιο τίτλο.
Στο πρώτο φύλλο διηγήθηκαν τι συνέβη στην εφημερίδα.
Η ανταπόκριση των αναγνωστών ήταν άμεση και συγκινητική. Τους στήριξαν, τους αγόραζαν για σχεδόν δέκα ημέρες, χωρίς πρακτικά να υπάρχει σημαντική ύλη στην εφημερίδα, το έκαναν μόνο για συμπαράσταση.
Αναγκάστηκαν να αλλάξουν τον τίτλο τους καθώς δεν είχαν τα δικαιώματα και ο Γιλμάζ ίδρυσε την «Οζγκούρ Ντουσαντσέ».
Εν τω μεταξύ, προστέθηκαν απολυμένοι και παραιτηθέντες από την παλιά εφημερίδα, αγοράστηκαν κάποια τραπέζια και στοιχειώδης εξοπλισμός και μια νέα εφημερίδα γεννήθηκε.
Σήμερα πουλάει 40.000 φύλλα, έχει επαγγελματική ύλη και 40 δημοσιογράφους.
«Σιγά σιγά κατακτούμε νέο κοινό, τα κέρδη τα επανεπενδύουμε για να γίνουμε καλύτεροι. Πολύς κόσμος έγινε συνδρομητής για να μας στηρίξει και να βρούμε αρχικό κεφάλαιο για να αγοράσουμε τα στοιχειώδη. Τις πρώτες ημέρες είχαμε μόνο δύο καρέκλες κι έναν πάγκο. Βγάζαμε την εφημερίδα κυριολεκτικά στο πόδι. Τώρα τα πράγματα κάπως βελτιώθηκαν. Δεν αναπολώ τις παλιές ημέρες με τις ανέσεις του παλιού φύλλου. Εδώ νιώθω ελεύθερος και περήφανος», υποστηρίζει ο Μεχμέτ Γιλμάζ.
«Τα τελευταία δύο χρόνια ο έλεγχος των ΜΜΕ έγινε ασφυκτικός. Οταν θέλησαν να μπλοκάρουν την τηλεόραση του Σαμανίογλου, του έκοψαν μέχρι και τον δορυφόρο που αναμετέδιδε το σήμα. Δεν απειλούνται μόνο οι μεγάλοι όμιλοι, η πίεση είναι παντού. Η Ευρώπη βγάζει ανακοινώσεις πως “είναι ανήσυχη” με τις εξελίξεις. Λίγα λόγια και από αντίδραση τίποτα. Κλείνουν τα μάτια για να πάρουν ανταλλάγματα στο προσφυγικό και τη Συρία».
Οπως μου λέει ένας βετεράνος συντάκτης:
«Η Τουρκία χτίζει νέες φυλακές. Δεν χωράνε πια τους κρατούμενους. Οταν το κυβερνών κόμμα AKP κέρδισε τις εκλογές το 2002, ήταν στη φυλακή 60.000 άνθρωποι. Τώρα έχουν φτάσει τους 180.000. Οσο για τις ελευθερίες του Τύπου, στη χούντα του Εβρέν εγώ ένιωθα πιο ελεύθερος απ’ ό,τι σήμερα».
-320x213.jpg)
