Κολλημένος με την καρέκλα του

Πρωθυπουργό θέλουν να τον ξαναδούν μόνον οι… ψηφοφόροι του, άντε και οι (χλιαρά) πρόθυμοι για συγκυβέρνηση Θιουδαδάνος (Πολίτες) – αλλά ο Ραχόι δεν τα παρατάει: χτες δήλωσε ότι δεν θέλει να κάνει άλλη μια προεκλογική εκστρατεία σε τόσο σύντομο διάστημα, αλλά εάν τελικά δεν καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση και προκηρυχθούν ξανά εκλογές, θα είναι και πάλι υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα.

Σε κάθε περίπτωση όμως θα επιμείνει στην προσπάθειά του να σχηματίσει κυβέρνηση με μια «σταθερή πλειοψηφία» μαζί με «κόμματα που μοιράζονται την άποψη του Λαϊκού Κόμματος για μια ενωμένη Ευρώπη» και που, όπως τόνισε, «ανησυχούν για την οικονομική ανάπτυξη και τις θέσεις εργασίας».

Μία κυβέρνηση που, όπως είπε σε συνέντευξη Τύπου, «θα έχει περισσότερες από 200 έδρες» στο νέο Κογκρέσο.

Ποια είναι αυτά τα «ευρωπαϊκά» και «αναπτυξιακά» κόμματα; Ο Ραχόι δεν τα κατονόμασε, αλλά όλοι ξέρουν ότι το «μπαλάκι» –και η τελευταία ελπίδα του Ραχόι να ξαναγίνει πρωθυπουργός χωρίς εκλογές– βρίσκεται τις τελευταίες μέρες στο στρατόπεδο των Σοσιαλιστών του PSOE, ο ηγέτης των οποίων Πέδρο Σάντσεθ δέχεται ισχυρή εσωκομματική κριτική, παρά τη δεύτερη θέση που κατέλαβε το κόμμα, μετά το ιστορικά αρνητικό ρεκόρ ψήφων που έλαβε στις κάλπες.

Τα πρωτοκλασάτα στελέχη των Σοσιαλιστών, οι «βαρόνοι» όπως τους αποκαλούν στη Ισπανία (για τους οποίους ο επικεφαλής των Ποδέμος, Πάμπλο Ιγκλέσιας, δήλωσε προχτές ότι «κάνουν κουμάντο» στο PSOE και εμποδίζουν τη δημιουργία μιας «εναλλακτικής κυβέρνησης» της (κεντρο)Αριστεράς, πιέζουν ασφυκτικά τον Σάντσεθ να οδηγήσει άμεσα το κόμμα σε συνέδριο, θέτοντας ανοιχτά θέμα διαδοχής.

Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ότι ο Ραχόι αρνήθηκε να σχολιάσει τον «εμφύλιο» που έχει ξεσπάσει μεταξύ των Σοσιαλιστών, παρά τις άγριες προεκλογικές συγκρούσεις του με τον Σάντσεθ, αφού το κοντοπρόθεσμο συμφέρον του τον αναγκάζει να στηρίξει εμμέσως τον μέχρι πρότινος μεγαλύτερο αντίπαλό του.

Ο «στριμωγμένος» από το αποτέλεσμα Σάντσεθ αντιστέκεται για την ώρα στις εσωτερικές επιθέσεις, αλλά πρέπει γρήγορα να κάνει τις επιλογές του: αν συμμαχήσει με τον Ραχόι, υπογράφει ουσιαστικά το πολιτικό τέλος του, αλλά το ίδιο ισχύει απ’ ό,τι φαίνεται και για μια πιθανή συμμαχία με τους (παρ’ ολίγον εταίρους του) Ποδέμος, αφού η «γραμμή» του Ιγκλέσιας περί πολυεθνικής Ισπανίας και δημοψηφισμάτων για ανεξαρτησία της Καταλονίας κ.ά. σε συνεργασία με τα «αποσχιστικά» τοπικά κόμματα δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να υπερψηφιστεί από τους βουλευτές του PSOE.

Αντί επιλόγου, να σημειώσουμε ότι ο Ραχόι δεν επιμένει μόνο στην προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης «μεγάλου συνασπισμού», αλλά και στο κίβδηλο success story για την ισπανική οικονομία, που σύμφωνα με τα λεγόμενά του θα κλείσει την χρονιά με ανάπτυξη 3,2% και 600.000 νέες θέσεις εργασίας!

Τα πράγματα πάνε τόσο καλά, πάντα κατά τον ίδιο, ώστε απορρίπτει κατηγορηματικά την ιδέα να κάνει στην άκρη για να αναδειχθεί άλλος υποψήφιος για την πρωθυπουργία: όπως είπε, μια κυβέρνηση με τη συμμετοχή αριστερών κομμάτων «δεν θα είναι η καλύτερη επιλογή για την Ισπανία», προεξοφλώντας ότι μια τέτοια συμμαχία «θα αποτύχει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό»…