Η προσπάθεια της Ιταλίδας πρωθυπουργού να λάβει «διακριτικά αποστάσεις» από τον πλανητάρχη προκάλεσε χιονοστιβάδα εξελίξεων. Ο Τραμπ κατάλαβε ότι, τουλάχιστον στη φάση αυτή, η Ιταλία δεν είναι η πιστή, φανατική σύμμαχος που είχε γνωρίσει τους περασμένους μήνες. Και απάντησε στους γνωστούς τόνους του: «Aπορώ πώς η Μελόνι μπορεί να αρέσει στους Ιταλούς, νόμιζα ότι ήταν θαρραλέα, αλλά έκανα λάθος».
Ολα δείχνουν ότι δεν πρόκειται για έναν ανοιξιάτικο, πρόσκαιρο καβγά μεταξύ παλιών φίλων. Διότι ο πλανητάρχης επανήλθε και χθες, τονίζοντας ότι «η Ιταλία δεν ήταν παρούσα όταν την είχαν ανάγκη οι Ηνωμένες Πολιτείες και, κατά συνέπεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα δώσουν το “παρών” όταν θα τις χρειαστεί η Ιταλία». Η αναφορά του είναι για την άρνηση της κυβέρνησης της Ρώμης να παραχωρήσει άδεια για στάθμευση και απογείωση αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών από τη βάση ΝΑΤΟ της Σιγκονέλα, στη Σικελία. Υπενθυμίζεται ότι το σχετικό «πράσινο φως» είχε ζητηθεί όταν τα αεροσκάφη βρίσκονταν ήδη εν πτήσει, θεωρώντας ουσιαστικά ότι η Ιταλία δεν θα μπορούσε παρά να απαντήσει θετικά.
Αλλο ο Λέων, άλλο ο Μακρόν
Ολοι γνωρίζουμε, βέβαια, ότι η πραγματική αιτία της σύγκρουσης του ενοίκου του Λευκού Οίκου με την πρόεδρο των Αδελφών της Ιταλίας είναι οι επιθέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης κατά του Πάπα Λέοντα ΙΔ’. Ως γνωστόν, ο Τραμπ, μεταξύ των άλλων, χαρακτήρισε τον Αμερικανό ποντίφικα «τραγικό στην εξωτερική πολιτική», «αδύναμο στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας» και «υπερβολικά προοδευτικό». Χωρίς να γνωρίζει ίσως ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύουν οι κανόνες και οι κώδικες επικοινωνίας της πολιτικής. Διότι είναι άλλο να επιτίθεσαι στον Εμανουέλ Μακρόν και άλλο στον ταγό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Στη δεύτερη αυτή περίπτωση, μιλάμε για ασέβεια και ύβρη, οι οποίες δεν μπορούν να ξεχαστούν στο διάστημα περίπου ενός εικοσιτετράωρου, όπως φαίνεται να συμβαίνει πλέον μεταξύ γνωστών ηγετών, σε μια πρωτόγνωρη διεθνή πραγματικότητα.
Υπήρξε μια μακρά φιλία τους, είδαμε τις κοινές εθνικιστικές, αντιμεταναστευτικές και αυταρχικές ιδεολογικές ρίζες, είδαμε τις επισκέψεις στο Μαρ α Λάγκο και τις χαμογελαστές πόζες στις φωτογραφίες. Η Μελόνι, όμως, δεν γινόταν να μην πάρει θέση. Την ημέρα της πρώτης επίθεσης Τραμπ κατά του ποντίφικα βέβαια, η Ιταλίδα πρωθυπουργός περίμενε εννέα ώρες πριν κάνει επίσημη δήλωση. Το σκέφτηκε πολύ, μίλησε με σειρά συμβούλων και τελικά το αποφάσισε: χαρακτήρισε «απαράδεκτα» τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος και υπογράμμισε επίσης ότι «δεν θα της άρεσε να ζει σε μια κοινωνία στην οποία οι θρησκευτικοί ταγοί κάνουν ό,τι λένε οι πολιτικοί ηγέτες. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη Δύση».
Μετέωρη
Η ιταλική κεντροαριστερή αντιπολίτευση εξέφρασε δυναμικά την αλληλεγγύη της στη Μελόνι και φυσικά στον Λέοντα τον ΙΔ’. Είναι σαφές, όμως, ότι έχει προκύψει ένα τεράστιο πολιτικό πρόβλημα. Στη φάση αυτή, η «αδελφή της Ιταλίας» βρίσκεται μετέωρη. Χωρίς την κυριότερη διεθνή πολιτική κάλυψη που διέθετε έως τώρα, αλλά και χωρίς τον άλλο «φίλο» και σύμμαχο, Βίκτορ Ορμπαν.
.jpg)
