ΡΩΜΗ
Το ότι τα πράγματα δυσκολεύουν για την Τζόρτζια Μελόνι το είχαμε καταλάβει εδώ και αρκετές εβδομάδες. Ολα δείχνουν, όμως, ότι η μαύρη αυτή περίοδος πρόκειται να συνεχιστεί. Το σημαντικότερο, φυσικά, είναι το κεφάλαιο των διεθνών συμμαχιών της Ιταλίδας πρωθυπουργού. Εστω και πολύ αργά (λίγες ώρες πριν λήξει το παραληρηματικό τελεσίγραφο του πλανητάρχη στο Ιράν), η κυβέρνηση της Ρώμης ζήτησε να μη μετατραπεί σε στόχο ο άμαχος πληθυσμός και «να διαχωριστούν με σαφήνεια οι ευθύνες του ιρανικού καθεστώτος από τη μοίρα εκατομμυρίων πολιτών». Η κυβερνητική συμμαχία της Λέγκας, των Αδελφών της Ιταλίας και της Φόρτσα Ιτάλια προσπάθησε να μην παρασυρθεί στο βάραθρο από τις απρόβλεπτες επιλογές του Αμερικανού προέδρου.
Την ίδια ώρα, η Μελόνι επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις και από την οικεία, μέχρι χθες, ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Ούτε ένα στέλεχος του κόμματός της δεν πήγε στην Ουγγαρία να στηρίξει τον Βίκτορ Ορμπαν στην εκλογική του μάχη της 12ης Απριλίου. Δεν ακούστηκαν ούτε ενθαρρυντικές και αλληλέγγυες δηλώσεις σε κάποιο, έστω, τηλεοπτικό τοκ σόου ή συνέδριο εντός Ιταλίας. Η επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης έχει αντιληφθεί προφανώς ότι η κατάσταση είναι κάτι περισσότερο από κρίσιμη. Και ελπίζει να ξεχάσει ο κόσμος τις αμέτρητες τοποθετήσεις της υπέρ του Τραμπ και των συμμάχων του.
Μέχρι τον περασμένο Φλεβάρη, η πρόεδρος των Αδελφών της Ιταλίας ευχόταν να μπορέσει να απονεμηθεί τελικά το Νόμπελ Ειρήνης στον ένοικο του Λευκού Οίκου. Και αμέσως μετά την επανεκλογή του, για τη δεύτερη προεδρική θητεία, μας είχε κάνει μάθημα Πολιτικής Ιστορίας, θυμίζοντάς μας ότι οι Ρεπουμπλικανοί «δεν κηρύττουν πολέμους, αλλά επικεντρώνονται, σχεδόν αποκλειστικά, στην εσωτερική κατάσταση της χώρας τους».
Τώρα που όλα αυτά έχουν καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων, η Τζόρτζια επιχειρεί να χτίσει ένα νέο προφίλ, με σύνθημα «μας ενδιαφέρει μόνον το συμφέρον της Ιταλίας». Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι μεγάλο μέρος των Ιταλών πολιτών (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων συντηρητικής κατεύθυνσης) θυμάται πολύ καλά πως, μέχρι χθες, το «Italia first» πήγαινε α λα μπρατσέτα με το «America first».
Κοινή ακροδεξιά μήτρα
Οσο και αν κάποιοι θα ήθελαν να δείξουν εμπιστοσύνη στην πρωθυπουργό τους, η επικαιρότητα δεν τους αφήνει να πιουν το φάρμακο της λήθης: μόλις προχθές ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς δήλωνε από τη Βουδαπέστη ότι «οι μόνες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που βοήθησαν την Ουάσινγκτον στο Ουκρανικό, είναι εκείνες της Μελόνι και, ακόμα περισσότερο, του Ορμπαν». Υπάρχει, ουσιαστικά, θέμα κοινής πολιτικής μήτρας, το οποίο δεν μπορεί να κρυφτεί, με όσα μακιγιάζ της τελευταίας στιγμής και αν επιχειρούνται.
Εκτός από όλα αυτά, η «Αδελφή της Ιταλίας», όπως συνηθίζουν να την ονομάζουν, έχει να αντιμετωπίσει και σειρά εσωτερικών προβλημάτων: ο υπουργός Εσωτερικών Ματέο Πιαντεντόζι διατηρεί εξωσυζυγικό δεσμό με τη δημοσιογράφο και παρουσιάστρια Κλάουντια Κόντε. Τους χωρίζουν τρεις δεκαετίες και ο υπουργός είναι παντρεμένος. Αλλά το στοιχείο ουσιαστικού ενδιαφέροντος είναι άλλο: πολλοί αναλυτές διερωτώνται αν οι συνεργασίες της Κόντε με τηλεοπτικά κανάλια, τη Σχολή της Αστυνομίας και την προώθηση της εικόνας της Ιταλίας στο εξωτερικό έχουν σχέση με τη συγκεκριμένη, αισθηματική περιπέτεια. Προς το παρόν, ο απευθείας ενδιαφερόμενος συνεχίζει να σιωπά, αλλά για πόσο ακόμα;
Αποκαλύψεις
Οσο για την ίδια την Ιταλίδα πρωθυπουργό, δημοσιογραφική έρευνα αποκάλυψε ότι το 2019 είχε βγάλει «σέλφι», σε συνέδριο του κόμματος στο Μιλάνο, με τον Τζοακίνο Ντ’ Αμίκο, ο οποίος κατηγορείται για συνέργεια με τη ναπολιτάνικη μαφία. Η Μελόνι σχολίασε αμέσως ότι φωτογραφίζεται με χιλιάδες ανθρώπους, ότι δεν έχει στηρίξει ποτέ το οργανωμένο έγκλημα και πως πρόκειται για επίθεση λάσπης. Μια απλή «σέλφι», όντως, δεν αποδεικνύει τίποτα. Κάποιοι, όμως, θα πρέπει να μπουν στον κόπο να εξηγήσουν πώς μπόρεσε ο Ντ’ Αμίκο να διαθέτει άδεια εισόδου στο ιταλικό Κοινοβούλιο και για ποιο λόγο φέρεται να υποστήριζε ότι «είχε σημαντικές άκρες στα Αδέλφια της Ιταλίας».
Είναι σαφές ότι τα πράγματα δυσκολεύουν σε όλα τα μέτωπα. Ας μην εκπλαγούμε, λοιπόν, αν η Τζόρτζια, μετά τις θερινές διακοπές, επισκεφθεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα και του εξηγήσει ότι, για να μη συνεχιστεί η φθορά της κυβέρνησής της, προτιμά να πάει σε πρόωρες εκλογές. Ακριβώς έναν χρόνο πριν από την κανονική λήξη της θητείας της, παρά τις χιλιάδες διαβεβαιώσεις ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.
