ΡΩΜΗ
Ολοι νομίζουν ότι η ισχυρότερη γυναίκα της Ιταλίας είναι η πρωθυπουργός της χώρας, έστω και αν τους τελευταίους μήνες αντιμετωπίζει όλο και μεγαλύτερα εμπόδια στην καθημερινή πολιτική της δράση. Λίγοι γνωρίζουν, όμως, ότι υπάρχει και μια άλλη εξίσου ισχυρή και εξίσου ακροδεξιά Μελόνι. Δεν πρόκειται για την Τζόρτζια, αλλά για την Αριάνα, την κατά μόλις δύο έτη μεγαλύτερη αδελφή της. Γεννήθηκε πριν από 51 χρόνια και μεγάλωσε στη λαϊκή, κάποτε, συνοικία Γκαρμπατέλα της Ρώμης. «Η Αριάνα αφιερώθηκε στην πολιτική δράση από τότε που ήταν δεκαεπτά χρόνων» έχει δηλώσει η ίδια η επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης. Σύντροφός της επί σειρά ετών ήταν ο νυν υπουργός Γεωργίας Φραντσέσκο Λολομπρίτζιντα, με τον οποίο χώρισε πρόσφατα. Στη φάση αυτή, είναι υπεύθυνη της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος «Αδέλφια της Ιταλίας», πρόεδρος του οποίου -ως γνωστόν- είναι η Τζόρτζια.
Η Αριάνα είναι, ουσιαστικά, η γενική συντονίστρια του κόμματος και, μεταξύ των άλλων, ασχολείται με την επιλογή υποψηφίων, με τις όποιες χρήσιμες συμμαχίες, όπως και με την επικοινωνιακή αντιμετώπιση σκανδάλων και πάσης φύσεως προβλημάτων. Αρκετοί αναλυτές κάνουν λόγο για οικογενειοκρατία, με αναφορά κυρίως στα όσα ακούγονται για τα επόμενα βήματα της μεγαλύτερης Μελόνι. Καλά γνωρίζοντες επιμένουν ότι η Αριάνα Μελόνι σκέφτεται σοβαρά να κατεβεί ως «ενωτική υποψήφια» όλης της συντηρητικής παράταξης στις επόμενες δημοτικές εκλογές της Ρώμης που θα διεξαχθούν την Ανοιξη του 2027.
Επίδοξη δήμαρχος Ρώμης
Αν το συγκεκριμένο σχέδιο δεν υλοποιηθεί, υπάρχει μια εναλλακτική, σίγουρα απλούστερη λύση: να συμπεριληφθεί στα ψηφοδέλτια του κόμματος -τα οποία συντάσσει και η ίδια- σε μια βολική εκλογική περιφέρεια. Η αδελφή της Ιταλίδας πρωθυπουργού θέλει να παραμένει σε όσο γίνεται μεγαλύτερη απόσταση από τα μέσα ενημέρωσης. Αποτέλεσε εξαίρεση η πρόσφατη εκστρατεία για το δημοψήφισμα με το οποίο η κυβερνητική συμμαχία ζήτησε από τους Ιταλούς να εγκρίνουν τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης.
Πλήρης έλλειψη αυτοκριτικής
«Είναι μια ιστορικής σημασίας αλλαγή, οι πολίτες την περιμένουν εδώ και 30 χρόνια», είχε δηλώσει η Αριάνα σε ομιλία της, λίγο πριν στηθούν οι κάλπες. Οι πολίτες, όμως, με την αρνητική τους ψήφο, έδειξαν ότι όχι μόνον δεν επρόκειτο για ιστορική μεταρρύθμιση, αλλά ότι θεωρούν τραγικό λάθος την αμφισβήτηση της αυτονομίας του δικαστικού σώματος.
Οι δυο αδελφές έχουν μια στενότατη σχέση αλληλοϋποστήριξης και τυφλής εμπιστοσύνης. Παράλληλα, το κύριο, κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η έλλειψη αυτοκριτικής: διότι δεν έχουν αναφερθεί ποτέ -τουλάχιστον στις δημόσιες δηλώσεις τους- σε κάποιο σημαντικό τους λάθος ή έστω σε αβλεψία. Αρκετά στελέχη της αντιπολίτευσης πιστεύουν ότι η άκαμπτη, μονοκόμματη αυτή γραμμή στην πραγματικότητα οφείλεται και στην επίγνωση μιας βαθιάς παθογένειας των «Αδελφών της Ιταλίας». Στο ότι, δηλαδή, τόσο η Αριάνα όσο και η Τζόρτζια γνωρίζουν καλά ότι το κόμμα τους στερείται μιας ικανής ιθύνουσας τάξης. Κάτι που σημαίνει ότι αν αφήσουν ουσιαστικά περιθώρια στην εσωτερική άσκηση κριτικής και ενισχύσουν την πολυφωνία κινδυνεύει να γκρεμιστεί ολόκληρο το οικοδόμημα.
Η γραμμή αυτή, όμως, δεν θα μπορέσει να ισχύσει ακόμη για πολύ. Μπορεί εύκολα να προβλέψει κανείς ότι οι τελευταίες διεθνείς εξελίξεις θα υποχρεώσουν τις δυο ισχυρότερες αδελφές της χώρας να αναθεωρήσουν σημαντικό μέρος των θέσεών τους. Αν μη τι άλλο, για να εξασφαλίσουν -ή έστω να παρατείνουν- την πολιτική επιβίωσή τους.
«Ο Τραμπ είναι ένας εκλεγμένος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών -μιας ανέκαθεν φίλης χώρας- και ο Νετανιάχου αντιδρά στο Ιράν, το οποίο έχει θέσει ως στόχο την εξαφάνιση του Ισραήλ», δήλωνε η Αριάνα Μελόνι πριν από μόλις τρεις εβδομάδες στην Corriere della Sera. Τώρα που το 80% των Ιταλών κρίνει εντελώς λανθασμένη τη στρατηγική και τις θέσεις του πλανητάρχη, θα πρέπει μάλλον να βρει έναν εύσχημο τρόπο για να αλλάξει πορεία πλεύσης.
Πρέπει πάντως να αναγνωρίσουμε, για να είμαστε αμερόληπτοι, ότι οι αδελφές Μελόνι διαθέτουν ισχυρή βούληση και σαφώς ανεπτυγμένο πολιτικό ένστικτο. Κινούνται με άνεση στην αρένα της εξουσίας, προωθώντας φυσικά τις γνωστές τους θέσεις: δεν αναγνωρίζουν τις σημαντικές κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος, θεωρούν ότι το φαινόμενο της μετανάστευσης απειλεί διαρκώς τη χώρα (άποψη την οποία οι Ιταλοί δεν συμμερίζονται) και έως τώρα έκριναν περιττό και επιζήμιο κάθε βήμα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ουσιαστική, πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης.
Πέρα από τις ακραίες πολιτικές θέσεις, όμως, υπάρχει και ένα βαθύτερο πρόβλημα: όσο και αν αγαπάς και εμπιστεύεσαι την αδελφή σου, πώς γίνεται να πιστεύεις ότι το μέλλον του μεγαλύτερου κόμματος της χώρας μπορεί να στηρίζεται –πρώτα απ΄όλα- σε ένα αρραγές μέτωπο οικογενειακής αλληλεγγύης; Η Τζόρτζια και η Αριάνα, εκτός από τον επανακαθορισμό της σχέσης με τον Τραμπ, με λιγότερες αγκαλιές και φιοριτούρες, θα πρέπει μάλλον να θέσουν άμεσα και άλλο κύριας σημασίας στόχο. Να προσπαθήσουν, δηλαδή, να αποβάλουν τουλάχιστον ένα μέρος της καχυποψίας που φαίνεται να χαρακτηρίζει την πολιτική τους δράση και να αρχίσουν να αναζητούν νέους, πεπειραμένους και ικανούς συνεργάτες.
