Σε νομοτελειακό αδιέξοδο οδηγήθηκε και η νέα απευθείας διαπραγμάτευση μεταξύ του Βλαντίμιρ Πούτιν και των δύο Αμερικανών μεσολαβητών, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, στο Κρεμλίνο, παρά το, κατά γενική ομολογία, καλό κλίμα και τη σύγκλιση απόψεων μεταξύ τους. Και ο λόγος πίσω από το ναυάγιο είναι προφανής: Ευρώπη και Ουκρανία διαφωνούν κάθετα με τα περισσότερα σημεία του ειρηνευτικού «σχεδίου Τραμπ», επιμένοντας στα δικά τους σχέδια για τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό της Ουκρανίας, ώστε να συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι τη τελική νίκη (!), ενώ η Ρωσία, που έχει σαφές πλεονέκτημα στα μέτωπα του πολέμου, δεν είναι διατεθειμένη να κάνει πίσω στα τρία βασικά της προαπαιτούμενα, δηλαδή την παράδοση του τμήματος του Ντονμπάς που δεν έχει ακόμη κατακτήσει, τη διεθνή αναγνώριση όλων των εδαφών που έχει ήδη καταλάβει στρατιωτικά και τη δραματική μείωση των ουκρανικών στρατευμάτων.
Σε χτεσινές δηλώσεις του στο Fox Νews, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, είπε ότι «τα μέρη βρίσκονται πιο κοντά σε μια ειρηνευτική συμφωνία από οποιαδήποτε άλλη στιγμή τα τελευταία τρία χρόνια», αλλά το ζήτημα της παραχώρησης εδαφών, και συγκεκριμένα μιας ζώνης 30-50 χιλιομέτρων που περιλαμβάνει τις οχυρές πόλεις Σλαβιάνσκ και Κραματόρσκ, παρέμεινε και χτες «το κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης». Το ίδιο ουσιαστικά ανέφερε και ο στενός συνεργάτης του Πούτιν, Γιούρι Ουσακόφ, που επιβεβαίωσε ότι δεν επήλθε συμβιβασμός στο «κύριο σημείο διαφωνίας, το εδαφικό», παρά το ότι «μέρος των αμερικανικών προτάσεων έγινε… περίπου αποδεκτό» από ρωσικής πλευράς.
Οπως και να ’χει, πάντως, οι δυο αντιπροσωπείες υποσχέθηκαν ότι θα ξαναβρεθούν σύντομα για νέες διαβουλεύσεις. Ο Ουσακόφ μάλιστα είπε ουσιαστικά πως η Ρωσία θέλει την ειρήνη, αλλά δεν πρόκειται να κάνει πίσω γιατί… κερδίζει: «Η πορεία και η φύση των διαπραγματεύσεων, φυσικά, επηρεάστηκαν από τις επιτυχίες των τελευταίων εβδομάδων… στο πεδίο της μάχης… Οι στρατιώτες μας, μέσω των επιτευγμάτων τους, έχουν συμβάλει σε μια πιο θετική αξιολόγηση των δρόμων προς μια ειρηνική διευθέτηση από τους ξένους εταίρους μας»! Και συμπλήρωσε πως ελπίζει ότι το Κίεβο και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του «θα υιοθετήσουν σύντομα μια πιο ισορροπημένη αντίληψη για αυτό που συμβαίνει» στα μέτωπα!
Τη στρατηγική αυτή αισιοδοξία επιβεβαίωσε και ο εκπρόσωπος του Πούτιν, Ντιμίτρι Πεσκόφ, που ξεκαθάρισε ότι αν και οι εκπρόσωποι της Ρωσίας δεν απορρίπτουν το σχέδιο των ΗΠΑ, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα συνεχιστούν και δεν υπάρχει συζήτηση για κανενός είδους προσωρινή εκεχειρία, ούτε καν στις γιορτές, όπως είχε γίνει τα προηγούμενα χρόνια. Επανέλαβε ακόμη ότι η Ευρώπη κάνει μεγάλο λάθος εμμένοντας στην προσπάθειά της να πετύχει μια «στρατηγική ήττα της Ρωσίας», και ότι σταματώντας να αγοράζει ρωσικό φυσικό αέριο, «η Ευρώπη θα εξαρτάται από αέριο που είναι σημαντικά πιο ακριβό από το ρωσικό, κι έτσι θα καταδικάσει τον εαυτό της σε πολύ ακριβότερες πηγές ενέργειας, κάτι που αναπόφευκτα θα έχει συνέπειες για την οικονομία της και θα οδηγήσει σε μείωση της ανταγωνιστικότητάς της»…
Με άλλα λόγια, το μήνυμα των Ρώσων προς τους Αμερικανούς συνομιλητές τους είναι πως όσο νικούν στο πεδίο της μάχης, δεν πρόκειται να δεχτούν όρους από τους ηττημένους Ουκρανούς ή τους «προθύμους» της Ε.Ε., και άρα τα «αναθεωρημένα» σχέδια συμφωνίας με τις ευρωπαϊκές και τις ουκρανικές απαιτήσεις επιστρέφονται ως απαράδεκτα. Γεγονός που πιθανότατα εξηγεί γιατί ο Γουίτκοφ ακύρωσε χωρίς καμιά εξήγηση το ραντεβού που είχε κλειστεί με τον Ζελένσκι στις Βρυξέλλες –δείχνοντας έτσι, εμμέσως πλην σαφώς, στο Κρεμλίνο ότι το «παράθυρο» για μια ειρηνική διευθέτηση (ξανα)έκλεισε μέχρι νεοτέρας.
Η… «αχάμπαρη» Ευρώπη
Το νέο οριστικό (;) ναυάγιο των διαπραγματεύσεων θεωρητικά αποτελεί μεγάλη νίκη για όσους Ευρωπαίους αλλά και Αμερικανούς «προθύμους» έβλεπαν το σχέδιο Τραμπ, ακόμη και στη «νερωμένη» εκδοχή του, ως πράξη συνθηκολόγησης του Κιέβου. Και πράγματι, αυτή η… νικηφόρος ρητορική φάνηκε να επικρατεί στη χτεσινή έκτακτη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, όπου ο γενικός γραμματέας της συμμαχίας, Μαρκ Ρούτε, «σήκωσε το γάντι» της υποτιθέμενης ρωσικής απειλής, υποστηρίζοντας ότι η συμμαχία είναι έτοιμη «να κάνει ό,τι χρειάζεται» για να προστατεύσει την Ευρώπη.
Σύμφωνα με τον Ρούτε, μάλιστα, τα δύο τρίτα των κρατών – μελών του ΝΑΤΟ συμφώνησαν να χρηματοδοτήσουν τη μαζική αγορά αμερικανικών όπλων αξίας τουλάχιστον 4 δισ. δολαρίων, μέσω της λεγόμενης «Λίστας Απαιτήσεων κατά Προτεραιότητα» του Κιέβου (PURL), που στη συνέχεια θα δοθούν στην Ουκρανία, ενώ η… αρχιστράτηγος της Κομισιόν, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, υποσχέθηκε ξανά πως «θα διασφαλίσουμε ότι η Ουκρανία θα προχωρήσει στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις από θέση ισχύος».
Ομως πίσω από τις χειραψίες και τα βεβιασμένα χαμόγελα, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκοτεινή για το «Κόμμα του Πολέμου», καθώς πέρα από τους… συνήθεις ύποπτους, Ουγγαρία και Σλοβακία, που έβαλαν και πάλι βέτο στα σχέδια για χρηματοδότηση του Κιέβου, και η ιταλική κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι αρνείται να συνυπογράψει τις πολεμοχαρείς ευρωπαϊκές διακηρύξεις. Η διάσταση απόψεων μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ για το μέλλον της Ουκρανίας και η δυσφορία της Ουάσινγκτον ήταν χτες κάτι παραπάνω από εμφανείς στην υπουργική σύναξη των Βρυξελλών, και η ιδέα της χρηματοδότησης της πολεμικής προσπάθειας του Κιέβου μέσω «δανείου επανορθώσεων», με εγγύηση τα «παγωμένα» ρωσικά κεφάλαια, έχει πέσει σε περιδίνηση, μετά το νέο ξεκάθαρο όχι της βελγικής κυβέρνησης, αλλά και την αρνητική στάση της επικεφαλής της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ.
Η Κομισιόν επανήλθε, βέβαια, χτες με νέο… αλχημιστικό σχέδιο για την ενίσχυση της Ουκρανίας, ύψους περίπου 60 δισ. ευρώ, μέσω κοινού δανεισμού των κρατών – μελών της Ε.Ε., που θα βασίζεται πέρα από τα ρωσικά κεφάλαια στο «περιθώριο» του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού της Ε.Ε., και υποτίθεται πως θα προστατεύει τα κράτη – μέλη από τυχόν ρωσικά νομικά και οικονομικά αντίποινα μέσα από έναν «ισχυρό μηχανισμό αλληλεγγύης… που υποστηρίζεται από διμερείς εθνικές εγγυήσεις ή από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε.». Η απίθανη Ούρσουλα είπε μάλιστα ότι τα χρήματα αυτά θα είναι αρκετά για να καλύψουν τα δύο τρίτα των ουκρανικών χρηματοδοτικών αναγκών την επόμενη διετία, αναγκών που υπολόγισε… μπακάλικα στα 90 δισ. ευρώ. Αλλά η υποδοχή του νέου σχεδίου, για να το πούμε ευγενικά, δεν ήταν καθόλου θερμή –ιδίως σε μια φάση που η μια ουκρανική πόλη πέφτει μετά την άλλη σε ρωσικά χέρια, και τεράστια σκάνδαλα διαφθοράς έχουν βάλει φωτιά όχι μόνο στο… συνηθισμένο Κίεβο, αλλά και στις ίδιες τις Βρυξέλλες!
