Στην «αρχοντική εργατούπολη των δυνατών χεριών» πάντα εμφανίζεται ο αυτοσχεδιασμός σε πολλά επίπεδα. Ετσι μας είχε συστήσει τη Βρέμη σε δημοσιογραφική αποστολή, το 2002, ο 65χρονος τότε Ντίτερ Μπλέχεν, φροντιστής της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας. Ο Ελληνας επιθετικός Αγγελος Χαριστέας ήταν παίκτης της Βέρντερ Βρέμης, για την ακρίβεια λαϊκός ήρωας λόγω της καλής απόδοσής του και θυμόμαστε οπαδούς-κατοίκους της πόλης να τον υποδέχονται στο γήπεδο για την προπόνηση και όχι για επίσημο παιχνίδι (!) χωρίς κοινά γηπεδικά συνθήματα αλλά με «παραδοσιακό τραγούδι των παππούδων μας» που μιλά για «ένα παλικάρι με ανοιχτή αγκαλιά για όλους!».
«Εδώ, στην πλατεία του παλιού δημαρχείου αλλά και αλλού, τα καλοκαίρια ηχούν τραγούδια, μουσική απ’ όλο τον κόσμο», είχαμε ακούσει τότε σε φιλική ξενάγηση… Θυμηθήκαμε τις ίδιες εικόνες και τα συνοδευτικά λόγια όταν μάθαμε πως την προηγούμενη Κυριακή, έξι χιλιόμετρα ανατολικά του κέντρου της πόλης, στο πάρκο «Ροντοντεντρόν» της Βρέμης, ο τοπικός δήμος με τη συνεισφορά μουσικού συγκροτήματος, «μα και πλανόδιων μουσικών, όσων εντάχθηκαν αρμονικά στο πρόγραμμα αλλά και αυτοσχεδίασαν», όπως μας διηγήθηκε ο 49χρονος Ελληνας Ανέστης Παύλου, μετανάστης δεύτερης γενιάς, έκαναν τα ροδόδενδρα να μεγαλώσουν, να πληθύνουν τ’ άνθη τους! Τα συντηρούν, η ανθοφορία κορυφώθηκε τον Ιούνιο… Δεν χρειάζεται να διευκρινίσουμε πως το ελληνικό όνομα της πλατείας δάνεισαν τα ροδόδενδρα, όσα μαζί με συστάδες άλλων δένδρων, φυτών και διάσπαρτα γυάλινα θερμοκήπια δίνουν παραδεισένια ατμόσφαιρα στην ίδια πλατεία!
Τι περιελάμβανε το πρόγραμμα; Παραδοσιακούς χορούς, «ροκ υπενθυμίσεις για την ειρήνη», όπως προλόγισε το δικό τους πρόγραμμα ο επικεφαλής προσέξτε: πολυεθνικού στη σύνθεσή του «αυτοσχέδιου ροκ συγκροτήματος», πριν τραγουδήσει το πρώτο από τα 15 τραγούδια, καταλάβατε ποιο: το «Imagine» του Λένον… «Ο φίλος μας είναι ιρανικής καταγωγής», παρουσίασε ο μαέστρος του κουαρτέτου εγχόρδων έναν από αυτούς που κρατούσαν βιολί. «Για μια στιγμή ο κόσμος σίγησε, μετά ξέσπασε σε μπράβο, χειροκροτήματα, φωνές για ειρήνη, ήταν εκεί παρέες, νέοι και ηλικιωμένοι, μαζί πολλά ερωτευμένα ζευγαράκια, μαθητές οι περισσότεροι», ακούσαμε από τον παρόντα Ελληνα.
Η ειρήνη έγνευσε αισιόδοξα… Την είδαν όλοι όταν η συγκίνηση είχε απογειωθεί. Μαζί με την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, στο κλείσιμο της βραδιάς με το υποβλητικό κοντσέρτο για δύο βιολιά του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ με αριθμό καταλόγου 1043. Ο μέγας κάντορας μέσα από τις πλούσιες μπούκλες του χαμογέλασε από ψηλά…
