Για πρώτη φορά στην ιστορία της Δεύτερης Αυστριακής Δημοκρατίας, ξεκινά μία «ακροδεξιά εποχή» για τη χώρα, καθώς της επικείμενης κυβέρνησης συνασπισμού θα ηγείται το ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων -που στις βουλευτικές εκλογές της 29ης Σεπτεμβρίου είχε αναδειχθεί, επίσης για πρώτη φορά μεταπολεμικά, σε πρώτη δύναμη σε εθνικό επίπεδο- σε συνεργασία με το δεξιό Λαϊκό Κόμμα, έπειτα από τις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών που ξεκίνησαν με την εγκατάλειψη από το μικρό νεοφιλελεύθερο κόμμα NEOS (Νέα Αυστρία) -πριν από την επικείμενη ολοκλήρωσή τους- των διαπραγματεύσεων για συγκρότηση τρικομματικής κυβέρνησης με τα δύο μεγάλα κόμματα, το (δεύτερο σε δύναμη) Λαϊκό και τους (τρίτους) Σοσιαλδημοκράτες.
Ακολούθησαν ο τορπιλισμός από τους σκληροπυρηνικούς του Λαϊκού Κόμματος της έναρξης διαπραγματεύσεών του με το Σοσιαλδημοκρατικό (με το οποίο θα είχαν στη Βουλή οριακή πλειοψηφία 92 εδρών στο σύνολο των 183), ο εξαναγκασμός από μέρους τους σε παραίτηση του αρχηγού τους και απερχόμενου καγκελάριου Καρλ Νεχάμερ, που είχε αποκλείσει αμέσως μετά τις εκλογές μια κυβερνητική συνεργασία με τους Ελεύθερους και ειδικότερα με τον αρχηγό τους, τον σκληροπυρηνικό Χέρμπερτ Κικλ, ο οποίος και θα ηγούνταν μιας ενδεχόμενης μεταξύ τους κυβέρνησης και μάλιστα ως αυτοαποκαλούμενος «καγκελάριος του λαού» (ορολογία που φέρεται να παραπέμπει στη ναζιστική περίοδο).
Στη συνέχεια, έγινε η εκλογή νέου αρχηγού από το Λαϊκό Κόμμα, του πρόθυμου να συνεργαστεί με τους Ελεύθερους, Κρίστιαν Στόκερ, για να προχωρήσει τη Δευτέρα, «λόγω μη ύπαρξης εναλλακτικής», η ανάθεση εντολής σχηματισμού κυβέρνησης -έπειτα από διαπραγματεύσεις με το Λαϊκό Κόμμα, με το οποίο θα έχουν πλειοψηφία 108 εδρών- στον Χέρμπερτ Κικλ, από τον ομοσπονδιακό πρόεδρο Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν, ο οποίος δεν του την είχε δώσει μετεκλογικά, λόγω της τότε άρνησης των υπόλοιπων τεσσάρων κομμάτων να συνασπιστούν με την Ακροδεξιά, την οποία, επιπλέον, ο ίδιος ο πρόεδρος δεν ήθελε να δει στην κυβέρνηση, πολύ δε περισσότερο με επικεφαλής της τον Χέρμπερτ Κικλ.
Με την επερχόμενη κυβέρνηση Ακροδεξιάς-Δεξιάς, ο Αντρέας Μπάμπλερ, ο αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών (οι οποίοι κυβερνούσαν στην Αυστρία από το 1970 έως το 1983 με αυτοδύναμες κυβερνήσεις και ποσοστά άνω του 50% υπό τον ιστορικό καγκελάριο Μπρούνο Κράισκι και κατόπιν ηγούνταν συνασπισμών με το Λαϊκό Κόμμα μέχρι το 2017, με εξαίρεση το διάστημα 2000-2006, της πρώτης δεξιάς-ακροδεξιάς κυβέρνησης), προειδοποίησε πως «η Αυστρία αντιμετωπίζει μια νέα έκδοση του συνασπισμού τρόμου» και μια «ριζοσπαστική πορεία λιτότητας», επισημαίνοντας πως «η σοσιαλδημοκρατία παραμένει η δύναμη που στέκεται δίπλα στους ανθρώπους, προστατεύοντας και ανοικοδομώντας τη χώρα μας».
Οι Πράσινοι, το πέμπτο σε δύναμη κοινοβουλευτικό κόμμα, βλέπουν μια «εξαπάτηση των ψηφοφόρων» από το Λαϊκό Κόμμα, που «θυσίασε την ιστορία του ως ευρωπαϊκό κόμμα και χριστιανοκοινωνική δύναμη για να διατηρηθεί στην εξουσία», ενώ θεωρούν τον Χέρμπερτ Κικλ «κίνδυνο για την Αυστρία», τονίζοντας ότι «η δημοκρατία μας είναι ακλόνητη και αμυντική αν παραμείνουμε σε εγρήγορση και εμείς οι Πράσινοι θα συμβάλουμε σε αυτό».
Σε μία από τις πολλές εσωτερικές και εξωτερικές αντιδράσεις, η Διεθνής Επιτροπή του Αουσβιτς (IAK) καταγγέλλει «μια περαιτέρω σκοτεινή κορύφωση στον δρόμο προς την ευρωπαϊκή λήθη» στην εντολή σχηματισμού κυβέρνησης του Κικλ, υπογραμμίζοντας πως «το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι ψηφοφόροι εμπιστεύονται τις ψήφους τους σε ακροδεξιά κόμματα και βασίζονται σε ιδεολογικές συνταγές που έχουν ήδη βυθίσει την Ευρώπη στην άβυσσο είναι οδυνηρό και εξωφρενικό».
Ο προερχόμενος από το Λαϊκό Κόμμα πρώην υπουργός Γεωργίας και πρώην επίτροπος της Ε.Ε. Φραντς Φίσλερ εμφανίστηκε «πολύ ανήσυχος» για την επερχόμενη καγκελαρία του Χέρμπερτ Κικλ σε σχέση με την ατζέντα της Ε.Ε., επισημαίνοντας ότι σήμερα η ισορροπία δυνάμεων στην Ε.Ε. μετατοπίζεται όλο και περισσότερο προς το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών και επιπλέον, πολλές αποφάσεις μπορούν ακόμα να ληφθούν μόνο ομόφωνα, «κάτι που σημαίνει ότι δείχνεις σε έναν άνθρωπο, τον Κικλ, ότι μπορεί να αποφασίσει για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για παράδειγμα, στη χρηματοδότηση της Ε.Ε. και στην εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας και αυτό νομίζω ότι είναι αρκετά επικίνδυνο, ειλικρινά».
Λέγοντας πως η ουσιαστική ζημιά έχει ήδη γίνει, ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι θα αποχωρήσει από το Λαϊκό Κόμμα στην περίπτωση που αυτό θα προχωρήσει τελικά σε συγκυβέρνηση υπό το Κόμμα των Ελευθέρων και τον Χέρμπερτ Κικλ.
