Αν και η Ρωσία έχει αποφύγει προσεκτικά ώς τώρα να βομβαρδίσει το ιστορικό κέντρο του Κιέβου, το οποίο άλλωστε θεωρεί –όπως και το Χάρκοβο ή την Οδησσό– μια ιστορικά «δική της» πόλη που πρέπει πάση θυσία να προφυλαχτεί από την καταστροφή, μια τρομερή πολιτική «βόμβα» έσκασε χτες στη λεωφόρο Μπανκόβα, όπου βρίσκεται το προεδρικό μέγαρο του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Η πολυδιαφημισμένη σύνoδος του ΝΑΤΟ για την Ουκρανία, που επρόκειτο να γίνει αυτό το Σαββατοκύριακο στην αεροπορική βάση Ραμστάιν της Γερμανίας και πιθανότατα θα αποτελούσε το «κύκνειο άσμα» της προεδρίας Μπάιντεν, ο οποίος είχε ανακοινώσει πως θα έδινε το «παρών», «αναβλήθηκε» –και κατ’ άλλες πηγές ακυρώθηκε– ξαφνικά, αφήνοντας τον Ουκρανό πρόεδρο και την ήδη ακρωτηριασμένη και χρεοκοπημένη χώρα του κυριολεκτικά «στα κρύα του λουτρού»!
Το σοκ που προκάλεσε η είδηση αυτή στο Κίεβο είναι τρομερό, καθώς ο Ζελένσκι επρόκειτο να παρουσιάσει στους ΝΑΤΟϊκούς ηγέτες το περιβόητο «σχέδιο νίκης» που πρόσφατα μοιράστηκε στην Ουάσινγκτον με τον… φευγάτο Μπάιντεν: ένα σχέδιο-ευχολόγιο, που ουσιαστικά απαιτεί από τους Δυτικούς σπόνσορες όχι μόνο την άμεση ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., αλλά και το «πράσινο φως» για τη χρήση δυτικής κατασκευής πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς εναντίον στόχων βαθιά μέσα στη Ρωσία.
Μια άδεια που βέβαια, αν δοθεί, μπορεί να οδηγήσει σε απευθείας σύρραξη του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, καθώς το Κρεμλίνο έχει ξεκαθαρίσει πως γνωρίζει –και μπορεί να αποδείξει– ότι οι πύραυλοι αυτού του τύπου απαιτούν την άμεση εμπλοκή Αμερικανών, Βρετανών ή Γάλλων στρατιωτικών ειδικών, αλλά και την υποστήριξη στρατιωτικών δορυφόρων και ιπτάμενων ραντάρ AWACS που φυσικά δεν διαθέτει η Ουκρανία.
Πώς φτάσαμε όμως στην αναβολή-ακύρωση; Ενα πρώτο «κλειδί» μάς δίνει η ανακοίνωση της γερμανικής κυβέρνησης ότι μαζί με το… τράβηγμα της πρίζας της ευρύτερης συνόδου στο Ραμστάιν αναβάλλεται και η προγραμματισμένη «μικρότερη» συνάντηση των ηγετών της Γερμανίας, των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας – τεσσάρων κρατών που, όλως τυχαίως, είναι και οι κατασκευαστές των πυραύλων (οι αμερικανικοί ATACMS και JASSM, οι αγγλο-γαλλικοί Storm Shadow/SCALP και οι γερμανικοί TAURUS) που θέλει να χρησιμοποιήσει ο Ζελένσκι κατά ρωσικών στόχων.
Το κλειδί
Στην ανακοίνωση μάλιστα προβάλλεται ως αιτία η… αδυναμία προσέλευσης του από κάθε άποψη ετοιμόρροπου Μπάιντεν, ο οποίος φυσικά θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες να αντικατασταθεί εκτάκτως από την (προφανώς απρόθυμη) αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρις και στη συνέχεια διευκρινίζεται πως «η σύνοδος της Ομάδας Επαφής για την Αμυνα της Ουκρανίας (UDCG) δεν θα πραγματοποιηθεί ούτε μέσω τηλεδιάσκεψης»!
Ομως το πραγματικό κλειδί για την ερμηνεία των καταιγιστικών εξελίξεων μας το δίνει η πραγματική ομοβροντία δημοσιευμάτων και αποκαλυπτικών δηλώσεων που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες στα μέχρι πρότινος λυσσασμένα φιλο-ουκρανικά και αντι-ρωσικά δυτικά ΜΜΕ: ρεπορτάζ και αναλύσεις που όχι μόνο αναδεικνύουν τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει ο ουκρανικός στρατός και την εικόνα κατάρρευσης σε όλα ανεξαιρέτως τα μέτωπα, από το Κουρσκ στον Βορρά μέχρι τη Ζαπορόζιε στον Νότο, αλλά παραδέχονται ανοιχτά πως ο πόλεμος έχει χαθεί και πως ο μόνος τρόπος να διασωθεί πλέον η Ουκρανία ως κρατική οντότητα είναι η αναγκαστική παραχώρηση εδαφών από τους Ουκρανούς στη Ρωσία, προκειμένου να σταματήσει να προελαύνει η ρωσική πολεμική μηχανή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του μπαράζ αρνητικών για το Κίεβο δημοσιευμάτων είναι το χτεσινό των βρετανικών Financial Times, που φέρνει στο φως της δημοσιότητας ένα «προσχέδιο ειρήνευσης» που, όπως λέει, συζητούν εδώ και μήνες οι δυτικές χώρες και το οποίο ζητά ευθέως από την Ουκρανία να «παραιτηθεί από διεκδικήσεις σε εδάφη που έχει χάσει» προκειμένου να διατηρήσει τα εδάφη που ακόμη κατέχει!
Σύμφωνα μάλιστα με τις πληροφορίες των FT, οι σύμμαχοι του Κιέβου πιστεύουν ότι μια τέτοια παραχώρηση θα επέτρεπε στη Ρωσία να συμφωνήσει σε «ουσιαστικές εγγυήσεις ασφαλείας» για το Κίεβο, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για την επίλυση της σύγκρουσης.
Αλλά βέβαια το δημοσίευμα αναφέρει πως το συγκεκριμένο σχέδιο, που οι διπλωμάτες αποκαλούν «δυτικογερμανικό μοντέλο», έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, καθώς προϋποθέτει ότι η Ρωσία θα συμφωνήσει όχι μόνο σε κατάπαυση πυρός αλλά και στην ταχύρρυθμη ένταξη της… υπόλοιπης Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, κάτι που έχει επανειλημμένα απορρίψει το Κρεμλίνο.
Και βέβαια οι FT προσθέτουν πως οι ΗΠΑ παραμένουν αντίθετες στο ευρωπαϊκό αυτό σχέδιο, καθώς οι επιτελείς του Πενταγώνου φοβούνται ότι αργά ή γρήγορα μια τέτοια δέσμευση θα οδηγήσει σε ευθεία σύγκρουση με τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, ο βασικός αρχιτέκτονας και σπόνσορας του πολέμου, η Ουάσινγκτον, επιμένει στη συνέχιση του πολέμου «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό» και αφήνει τους αυτόχειρες Ευρωπαίους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα!
Οι βασικοί όροι
Φυσικά οι υποστηρικτές του Κιέβου λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τους Ρώσους. Να θυμίσουμε εδώ ότι οι δύο βασικοί διαμορφωτές της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, ο πρόεδρος Πούτιν και ο ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ, έχουν ξεκαθαρίσει ήδη από τον περασμένο Ιούνιο τους βασικούς όρους για τον τερματισμό της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», όπως επιμένουν να αποκαλούν μία από τις πιο πολύνεκρες συρράξεις στην πολεμική ιστορία.
Οι όροι αυτοί περιλαμβάνουν την απόσυρση των στρατευμάτων της Ουκρανίας από το Ντονμπάς και τη Νοβοροσίγια (Χερσώνα και Ζαπορόζιε), την εγκατάλειψη των σχεδίων για ένταξη στο ΝΑΤΟ, την άρση όλων των δυτικών κυρώσεων και τη δέσμευση του Κιέβου πως θα διασφαλίσει πλήρως τη γλώσσα, τα δικαιώματα και τις θρησκευτικές και άλλες ελευθερίες των εκατομμυρίων ρωσόφωνων πολιτών της που παραμένουν στην ουκρανική επικράτεια…
Το Κίεβο φυσικά είχε απορρίψει κάθε συζήτηση, και μετά την αιφνίδια όσο και αυτοκτονική αυγουστιάτικη ουκρανική εισβολή στο Κουρσκ, Πούτιν και Λαβρόφ δήλωσαν πως οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν πλέον νόημα, αφήνοντας να εννοηθεί πως το ζήτημα θα λυθεί στα πεδία της μάχης: δηλαδή στο ουκρανικό οχυρό Ουγκλεντάρ, που έπεσε με πάταγο την περασμένη εβδομάδα μετά από 32 μήνες μαχών, στο Τορέτσκ, όπου ήδη μπήκαν οι Ρώσοι, και στα ουσιαστικά περικυκλωμένα από τρεις μεριές Σεβέρσκ και Ποκρόφσκ/Κρασνοαρμιέσκ, που η πλειονότητα των στρατιωτικών ειδικών θεωρούν πως είναι οι τελευταίοι «συνδετήρες» της ουκρανικής άμυνας στο Ντονέτσκ…
