«Ουφ!». Με αυτό τον τίτλο στο χθεσινό της πρωτοσέλιδο η Liberation απηχούσε την ανακούφιση που επικράτησε στη Γαλλία, αλλά και στο μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης, μετά την ήττα της Ακροδεξιάς και την πρωτιά του Λαϊκού Μετώπου. Βέβαια δεν μοιράζονται όλοι την ίδια χαρά, τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό. Γιατί αφού ξεμπερδέψαμε, προσωρινά τουλάχιστον, με την Ακρα Δεξιά, κάποιοι θυμήθηκαν το υποτιθέμενο άλλο άκρο: την Αριστερά.
«Ακρα Αριστερά» λοιπόν το αντιφασιστικό μέτωπο που συστάθηκε στα γρήγορα με σκοπό, τον οποίο και κατάφερε, να ανακόψει την επέλαση της Ακρας Δεξιάς, συσπειρώνοντας ριζοσπάστες της Ανυπότακτης Γαλλίας, σοσιαλιστές, Πράσινους και κομμουνιστές. Πιο «άκρο» από τα «άκρα» η Ανυπότακτη Γαλλία και δη ο ηγέτης της, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο άνθρωπος που είχε την ιδέα για τη δημιουργία του Νέου Λαϊκού Μετώπου, με το κόμμα του να συγκεντρώνει τις περισσότερες έδρες από όλες τις συνιστώσες του μετώπου και να βιάζεται να υλοποιήσει το πρόγραμμά του.
Αλλά ούτε και οι άλλοι, οι λιγότερο ριζοσπάστες, είναι καλύτεροι, αφού συμφώνησαν σε ένα κοινό πρόγραμμα που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την κατάργηση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης του Μακρόν, σύνταξη στα 60 και αύξηση του κατώτατου μισθού. Πώς να μη φυσάνε και ξεφυσάνε οι αγορές με τέτοια «κομμουνιστικά»; Πώς να μην ανησυχούν στην Ευρωπαϊκή Ενωση που νόμιζαν ότι ξεμπέρδεψαν με την αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου μετά την αποτυχημένη ελληνική ανταρσία του 2015; Πώς να μη θορυβούνται διάφοροι εν Ελλάδι κυβερνητικοί πολιτικοί και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, που δεν θα ήθελαν με τίποτα να αρχίσει και εδώ ο κόσμος να παίρνει πάλι αέρα εμπνευσμένος από το γαλλικό παράδειγμα.
Προς το παρόν μέλη της μακρονικής κυβέρνησης στη Γαλλία και ο δεξιός Τύπος κάνουν ό,τι μπορούν για να ξορκίσουν το κακό. «Απόλυτο ντελίριο» χαρακτηρίζει το πρόγραμμα του Μετώπου ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Μπρούνο Λεμέρ, προειδοποιώντας ότι η εφαρμογή του «θα κατέστρεφε όλα τα επιτεύγματα της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόσαμε τα τελευταία εφτά χρόνια». Ο υπουργός Εσωτερικών Ζεράλ Νταρμανέν τονίζει ότι «όπως δεν πρέπει να συγκυβερνήσουμε με τον Εθνικό Συναγερμό, έτσι δεν πρέπει να κυβερνήσουμε ούτε με την Ανυπότακτη Γαλλία». Η δε Le Figaro σε εκτενή ρεπορτάζ της μιλούσε για πολλούς Γάλλους ψηφοφόρους της Δεξιάς και της Ακρας Δεξιάς που σκέφτονται να μεταναστεύσουν αν κυβερνήσει η Αριστερά και για άλλους που τρέμουν μήπως καταστραφούν οικονομικά αν εφαρμόσει το οικονομικό της πρόγραμμα.
Στην πραγματικότητα, θα φύγουν ελάχιστοι έως κανένας. Εδώ ολόκληρος Αδωνις Γεωργιάδης απειλούσε το μακρινό 2014 ότι θα μεταναστεύσει αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν το κούνησε ρούπι. Kαι για να σοβαρευτούμε, ας κλείσουμε με το χθεσινό κύριο άρθρο της Le Monde με τίτλο «Να τελειώνουμε με τις πολιτικές του μικρότερου κακού». «Με αυτή τη νέα Εθνοσυνέλευση και αυτή την πλειοψηφία που μπορεί να δομηθεί δημιουργούνται οι συνθήκες για μια διαφορετική πολιτική» έγραφε, τονίζοντας τα σημεία στα οποία πρέπει να δοθεί έμφαση και από τα οποία αντλεί ψήφους η Ακρα Δεξιά: «Η πρόσβαση στην περίθαλψη, στην εκπαίδευση και τις δημόσιες υπηρεσίες, η επιδίωξη της ισότητας στην κλιματική μετάβαση, η μείωση των ανισοτήτων, η διάλυση των αστικών γκέτο, ο αγώνας κατά του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών που αποτελεί πραγματικό παράγοντα ανασφάλειας». Απλά, λιτά και κατανοητά.
