Η Αριστερά πρέπει να εφεύρει «Μιτεράν» για να μην περάσει ο φασισμός

Για να αντιληφθούμε τι ακριβώς συμβαίνει στη Γαλλία ας φανταστούμε τι θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα αν οψέποτε ένα κόμμα τύπου Βελόπουλου υπερέβαινε το 30% και ένα κόμμα τύπου Κασιδιάρη το 10%. Διότι περί αυτού πρόκειται. Το 40% των Γάλλων ψήφισε στις ευρωεκλογές κόμματα που καταγγέλλουν «μόλυνση» του έθνους από τους ξένους, που λένε πως θα διώξουν ακόμα και αυτούς που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, δούλεψαν και πληρώνουν φόρους στη Γαλλία, που προπαγανδίζουν ότι η κλιματική αλλαγή είναι «κόλπο» για να τα «παίρνουν» οι πολυεθνικές, που θέλουν στις αφίσες των επικείμενων Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού να προβάλλεται ο χριστιανισμός, που καταγγέλλουν θεατρικές παραστάσεις και καταστρέφουν πίνακες ζωγραφικής, που λένε πως θα βάλουν δασμούς στα κινεζικά προϊόντα για να πωλούνται τα γαλλικά – χωρίς να λένε τι θα συμβεί στη γαλλική οικονομία αν οι Κινέζοι κάνουν το ίδιο με τα γαλλικά κρασιά, κ.ο.κ.

Με την Ακροδεξιά να βρίσκεται λοιπόν επί θύραις και την παράταξη Μακρόν να φυλλορροεί, για τα κόμματα της Αριστεράς άλλος δρόμος από την κοινή κάθοδο στις βουλευτικές εκλογές δεν υπήρχε. Και αυτό διότι σε αντίθεση με τις ευρωεκλογές, όπου τα κόμματα της Αριστεράς κατεβαίνοντας χωριστά κέρδισαν περισσότερες έδρες από αυτές που θα κέρδιζαν αν κατέβαιναν μαζί, στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, λόγω του γαλλικού εκλογικού συστήματος, θα κερδίσουν περισσότερες έδρες αν κατέβουν ενωμένα. Με αλλά λόγια, όπως συνέβη και στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, του 2022, ο γάμος των κομμάτων της Αριστεράς είναι κατ’ αρχάς ένας γάμος συμφέροντος.

Η θεμελιώδης διαφορά που ωστόσο υπάρχει, σε σχέση με το 2022, είναι ότι τότε ο διακηρυγμένος στόχος των κομμάτων της Αριστεράς ήταν να πάρουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να γίνει πρωθυπουργός ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ενώ στις 7 Ιουλίου ο στόχος είναι να μη γίνει πρωθυπουργός ο Τζορντάν Μπαρντελά, το 29χρονο «πουλέν» της Μαρίν Λεπέν, αγνώστου βιογραφικού. Το ότι η διαφορά αυτή είναι θεμελιώδης φαίνεται από το γεγονός ότι ενώ το 2022, κυρίως στον χώρο της γαλλικής σοσιαλιστικής Αριστεράς, αναπτύχθηκαν φυγόκεντρες δυνάμεις, σήμερα οι πάντες συμφωνούν ότι είναι αναγκαίο ένα Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Τούτου δοθέντος είναι εύλογοι οι συνειρμοί που έρχονται στο μυαλό του καθενός από το 1936, όταν η γαλλική Αριστερά, βλέποντας από πάνω τον Χίτλερ, από κάτω τον Μουσολίνι και δίπλα τον ισπανικό εμφύλιο, αποφάσισε να κατέβει ενωμένη στις εκλογές, κερδίζοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και φράζοντας τον δρόμο στον φασισμό. Το τι συνέβη μετά είναι μια άλλη ιστορία.

Η δεύτερη φορά που η γαλλική Αριστερά κατέβηκε ενωμένη ήταν το 1981, όταν κέρδισε τις εκλογές φέρνοντας στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας τον Φρανσουά Μιτεράν. Η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο 1981 και το 2024 είναι ότι σήμερα στον χώρο της γαλλικής Αριστεράς Μιτεράν δεν υπάρχει. Το πολιτικό της προσωπικό ελάχιστα συγκινεί τον μέσο Γάλλο και γι’ αυτό άλλωστε κανείς από τους ηγέτες των αριστερών κομμάτων δεν λέει ότι θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Ωστόσο η Γαλλία είναι μια Προεδρική Δημοκρατία και οι Γάλλοι έχουν συνηθίσει να ψηφίζουν περισσότερο πρόσωπα και λιγότερο κόμματα. Αυτό σημαίνει πως η γαλλική Αριστερά, αφού δεν έχει έναν κοινής αποδοχής Μιτεράν, θα πρέπει τουλάχιστον να τον εφεύρει.