Η Γερμανίδα Τέρι Ράιντκε και ο Ολλανδός Μπας Εϊκχαουτ, νυν ευρωβουλευτές, θα τεθούν επικεφαλής των Πράσινων (Οικολόγων) στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, αποφάσισε το εκλογικό συνέδριο του κόμματος των Ευρωπαίων Πράσινων που πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο στη Λιόν της Γαλλίας.
Οι περίπου 1.200 σύνεδροι αποφάσισαν επίσης ότι, με βάση τη λεγόμενη διαδικασία του «spitzenkandidaten», την προεδρία της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα διεκδικήσει για λογαριασμό των Πράσινων η Ράιντκε. Η Γερμανίδα ευρωβουλευτής, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να έχει την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει το κόμμα της.
Το ενδεχόμενο αυτό περιλαμβάνεται, άλλωστε, στη συμφωνία για τη συγκρότηση της γερμανικής κυβέρνησης συνεργασίας. Από την άλλη, όμως, οι δημοσκοπήσεις από όλες λίγο-πολύ τις χώρες της Ε.Ε. εμφανίζουν τους Ευρωπαίους Πράσινους σε μεγάλη πτώση σε σύγκριση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Ειδικότερα, αναμένεται να εκλέξουν περί τους 50 ευρωβουλευτές, έναντι 75 που είχαν εκλέξει το 2019.
Toύτου δοθέντος, οι πιθανότητες να είναι η Τέρι Ράιντκε πρόεδρος της καινούργιας Euρωπαϊκής Επιτροπής είναι μάλλον περιορισμένες και σίγουρα πολύ λιγότερες από αυτές της συμπατριώτισσάς της που ήδη βρίσκεται στη θέση αυτή και θα ήθελε να παραμείνει.
Ενώ όμως θεωρείται μάλλον απίθανο να υπάρξει στις ευρωεκλογές του ερχόμενου Ιουνίου ένα «πράσινο κύμα», όπως αυτό που σημειώθηκε το 2019, όλο και περισσότερο πιθανολογείται στην Ευρώπη το ξέσπασμα ενός «μαύρου κύματος». Ετσι, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που όταν δημιουργήθηκε είχαν την πλειοψηφία οι δυνάμεις της Αριστεράς, εκτιμάται πως το 2024 θα είναι τριχοτομημένο, με τις πολιτικές παρατάξεις της Ακροδεξιάς, της Κεντροδεξιάς και της Αριστεράς να έχουν πάνω κάτω τον ίδιο αριθμό ευρωβουλευτών. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, δηλαδή η σημερινή Κεντροδεξιά της Ευρώπης, θα κληθεί κάποια στιγμή μετεκλογικά να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.
Το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι Πράσινοι κατέστησαν σαφές στο εκλογικό τους συνέδριο ότι δεν προτίθενται να συμμετάσχουν σε καμία μετεκλογική σύμπραξη με την Ακροδεξιά, ξεκαθαρίζει κάπως τα πράγματα.
Η στρατηγική ενός σημαντικού τμήματος της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς να πατήσει μετεκλογικά σε δύο βάρκες, μία ακροδεξιά και μία αριστερή, δεν φαίνεται πραγματοποιήσιμη, υπό τον όρο βεβαίως ότι και οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές θα λάβουν αποφάσεις που θα βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτές των Πράσινων. Κοντός ψαλμός αλληλούια.
