Αν η νομοθεσία για τους αλλοδαπούς-μετανάστες, που υπερψηφίστηκε προχθές στο Παρίσι, ίσχυε και κατά τον προηγούμενο αιώνα, τότε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Μητσοτάκης και ο Μίκης Θεοδωράκης ίσως δεν έβρισκαν στη Γαλλία φιλόξενο έδαφος όταν αυτό το είχαν ανάγκη. Η δε γαλλική ακτοφυλακή κατά πάσα πιθανότητα δεν θα άφηνε κανένα πλοίο με το όνομα «Ματαρόα» να αποβιβάσει σε γαλλικό λιμάνι υποψήφιους φοιτητές όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Γιώργος Κανδύλης, ο Κώστας Αξελός και ο Νίκος Σβορώνος.
Από χθες, και με βάση τα όσα ενέκριναν η Εθνοσυνέλευση και η Γερουσία, για να παραμείνει στο γαλλικό έδαφος μετανάστης από χώρα που δεν προέρχεται από την ενωμένη Ευρώπη, πρέπει πρώτα να περάσει «από χίλια κύματα» και στη συνέχεια, εφόσον φυσικά εγκριθεί η παραμονή του, θα έχει περισσότερες υποχρεώσεις και λιγότερα δικαιώματα από τους άλλους πολίτες. Αν δε τα παιδιά του γεννηθούν και μεγαλώσουν στη Γαλλία, δεν είναι βέβαιο ότι θα έχουν κάποια στιγμή το δικαίωμα να θεωρηθούν Γάλλοι. Βεβαίως στα επίσημα έγγραφα που θα λάβουν θα αναγράφεται το «Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιοσύνη».
Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία η οποία ενέκρινε τη νέα γαλλική νομοθεσία για το μεταναστευτικό ήταν το αποτέλεσμα μίας από τις πλέον ανίερες συμμαχίες στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Γαλλίας. Οι βουλευτές της παράταξης του προέδρου Μακρόν, ο οποίος κέρδισε δύο προεδρικές εκλογές υποσχόμενος ότι θα φράξει τον δρόμο στη Λεπέν, σε συνεργασία με τους ακροδεξιούς και τους ρεπουμπλικανούς βουλευτές υπερψήφισαν ένα νομοσχέδιο που θέτει περιορισμούς ακόμα και στην ιατρική περίθαλψη ασθενών μεταναστών. Ενα νομοσχέδιο το οποίο τα κόμματα της Αριστεράς χαρακτήρισαν ομόφωνα «ντροπή» για τη Γαλλία. Από την άλλη βεβαίως η Μαρίν Λεπέν είχε κάθε λόγο να πανηγυρίζει για την έγκριση μιας νομοθεσίας που «επιτέλους», όπως είπε, βασίζεται στη φιλοσοφία της «εθνικής προτεραιότητας».
Οσο για την παράταξη Μακρόν, που βγήκε μάλλον ανεπανόρθωτα τραυματισμένη από αυτή τη διαδικασία, προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα κατηγορώντας την Αριστερά για «πολιτική ανελαστικότητα» και την Ακροδεξιά για «πολιτική αισχροκέρδεια». Η μομφή της πολιτικής ανελαστικότητας κατά της Αριστεράς σχετίζεται με την εξ αρχής άρνησή της να διαβουλευτεί με την κυβερνητική παράταξη επί του νομοσχεδίου για το μεταναστευτικό. Οσο για τη μομφή περί πολιτικής αισχροκέρδειας κατά της Ακροδεξιάς σχετίζεται με το γεγονός ότι το σύνολο των άρθρων του νέου νομοσχεδίου ήταν, όπως είπε ο Γάλλος κυβερνητικός εκπρόσωπος, αποτέλεσμα διαβούλευσης της κυβέρνησης με το κόμμα των Ρεπουμπλικανών, ερήμην του κόμματος της Λεπέν. Στο ίδιο μήκος κύματος ο Εμανουέλ Μακρόν μιλώντας χθες σε τηλεοπτικό σταθμό ανέφερε ότι αν και δεν είναι σύμφωνος με όλες τις διατάξεις του νομοσχεδίου δεν θεωρεί την έγκρισή του ατιμωτική.
Επί της ουσίας τώρα πολλοί στη Γαλλία εξακολουθούν να θεωρούν ότι η όλη πολιτική συζήτηση για το μεταναστευτικό, έτσι όπως διεξάγεται τα τελευταία χρόνια, έχει εκφυλιστεί σε συζήτηση «περί όνου σκιάς». Και αυτό διότι είναι πλέον κοινό μυστικό στη χώρα πως σημαντικοί τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, όπως οι κατασκευές, η εστίαση, η καθαριότητα, ο τουρισμός κ.ά. απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά μετανάστες, που συμβάλλουν αποφασιστικά στην αύξηση του γαλλικού ΑΕΠ. Κοινό μυστικό είναι επίσης ότι οι μετανάστες που φτάνουν παράτυπα στη Γαλλία, κυρίως δε οι προερχόμενοι από εμπόλεμες ζώνες, δεν επιλέγουν τη χώρα για την κοινωνική της πρόνοια, αλλά για άλλους λόγους όπως η ύπαρξη συγγενών ή ομοεθνών. Τούτου δοθέντος η περικοπή των κοινωνικών παροχών δεν αναμένεται να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα των μεταναστευτικών ροών προς τη Γαλλία.
Ο πραγματικός λόγος λοιπόν της στρεβλής συζήτησης για το μεταναστευτικό στη Γαλλία (και όχι μόνο) είναι η μεγέθυνση των αρνητικών της επιπτώσεων και η εξαφάνιση των θετικών στον δημόσιο διάλογο. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται εν πολλοίς στην ακροδεξιά προπαγάνδα και στην αναπαραγωγή της από τα ουκ ολίγα μέσα ενημέρωσης που προωθούν τα τελευταία χρόνια τη Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Οφείλεται ωστόσο και στην αδυναμία όλων όσοι αντιμάχονται τον ρατσισμό και την ξενοφοβία να αρθρώσουν πειστικό πολικό λόγο, σπάζοντας τη διαφαινόμενη ακροδεξιά ηγεμονία.
