Οσο περισσότερο η γερμανική καγκελαρία προσπαθεί να στρέψει την Ευρώπη προς έναν άκρατο μονεταρισμό της λιτότητας, τόσο οι ευρωπαϊκοί λαοί αντιστέκονται με κάθε τρόπο, πιέζοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η νίκη του Τζέρεμι Κόρμπιν στο Εργατικό Κόμμα πρέπει να ιδωθεί σ’ αυτό το πλαίσιο.
Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο σε διαφορετικές περιστάσεις. Σήμερα, κρίνεται απολύτως φυσιολογική. Ως εκφραστής της αριστερής τάσης μέσα σε ένα, κατ’ ουσία και μορφή, νεοφιλελεύθερο κόμμα, έκανε τη στροφή από μέσα και μετατόπισε, παρά τις σπασμωδικές κραυγές του Τόνι Μπλερ και άλλων, τον συσχετισμό δύναμης προς την Αριστερά και τον σοσιαλισμό.
Αυτό είναι ένα τεράστιο κατόρθωμα με πολλά ευεργετικά οφέλη για όλη την ευρωπαϊκή Αριστερά, αν και η νίκη του Κόρμπιν πρέπει να παγιοποιηθεί μέσα στο κόμμα με σειρά μεταρρυθμίσεων.
Αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν πρέπει απλά να επαναφέρουν τις καταστατικές αρχές που κατάργησε ο Μπλερ στα μέσα της δεκαετίας του 1990, αλλά να δημιουργήσουν νέα «εργαλεία» πολιτικής παρέμβασης στην Ευρώπη, αντισταθμίζοντας την τεράστια επιρροή της Γερμανίας και των πολιτικών λιτότητας.
Ιστορικά, η Βρετανία άφηνε τις ευρωπαϊκές υποθέσεις στη Γαλλία κι όταν αυτή τα έβρισκε σκούρα απέναντι στη Γερμανία, τότε παρενέβαινε για να την υποστηρίξει.
Σήμερα η Γερμανία έχει κυριαρχήσει στην Ευρώπη, και μάλιστα με την ανοχή και υποστήριξη των ΗΠΑ.
Οι συντηρητικοί του Κάμερον απειλούν ακόμη και να βγάλουν τη Βρετανία εντελώς έξω από την Ε.Ε., να απο-βιομηχανοποιήσουν ακόμα περισσότερο τη χώρα μέσω πιο σκληρής λιτότητας και διεθνοποιώντας παραπέρα τις χρηματιστηριακές δραστηριότητες του City του Λονδίνου.
Το χρέος του Κόρμπιν είναι να δημιουργήσει ένα μαζικό Εργατικό Κόμμα που να μπορεί να ανατρέψει αυτό το κατεστημένο. Θα καταφέρει, ως ηγέτης της αντιπολίτευσης και ίσως ως πρωθυπουργός, να αποδεσμεύσει τη Βρετανία από τα δεσμά του City, να σταματήσει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική και να μετατοπίσει τη βρετανική κοινή γνώμη προς την Ευρώπη με στόχο την ανακοπή της γερμανικής οικονομικής προέλασης; Hic Rhodus, hic salta!
* καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής και Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου
