Παρά το ότι οι ευρωεκλογές θα γίνουν σε περίπου έναν χρόνο, οι ιταλικές πολιτικές δυνάμεις άρχισαν ήδη να «προθερμαίνονται». Οπως σημειώνουν οι αναλυτές, η κατάσταση δεν είναι από τις πιο εύκολες, διότι τα κόμματα που συνθέτουν την κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι μετέχουν σε τρεις διαφορετικές «ευρωπαϊκές οικογένειες». Τα Αδέλφια της Ιταλίας επέλεξαν την ευρωομάδα των Συντηρητικών, της οποίας η Μελόνι είναι πρόεδρος. Η Φόρτσα Ιτάλια, που ίδρυσε ο Μπερλουσκόνι και της οποίας συντονιστής είναι ο Αντόνιο Ταγιάνι, παραμένει σταθερά στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ενώ η Λέγκα του υπουργού Υποδομών, Ματέο Σαλβίνι, είναι μέλος της ομάδας Ταυτότητα και Δημοκρατία. Της ίδιας, δηλαδή, που επέλεξαν η Εθνική Συσπείρωση της Λεπέν και η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).
Ο Ματέο Σαλβίνι, την εβδομάδα που αφήνουμε πίσω μας, συνομίλησε μέσω τηλεδιάσκεψης με τη Λεπέν και επανέλαβε πως είναι πεπεισμένος ότι για τη μελλοντική διακυβέρνηση της Ευρώπης (δηλαδή την πλειοψηφία που θα εκλέξει την Κομισιόν και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) πρέπει να συμμαχήσουν όλες οι δυνάμεις που απ’ τη φύση τους είναι εναλλακτικές στην Αριστερά.
Ο Ταγιάνι, όμως, επιμένει ότι για να μπορέσει να αντικατασταθεί η σημερινή «πλειοψηφία Ούρσουλα» η οποία δημιουργήθηκε χάρη στη συμμαχία των Σοσιαλιστών με το Λαϊκό Κόμμα, ο μόνος τρόπος είναι να δοθεί και πάλι ζωή στη συμμαχία που τον είχε εκλέξει στην προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία είχε βασιστεί στη συνεργασία Λαϊκού Κόμματος, Συντηρητικών και Φιλελεύθερων. Η Φόρτσα Ιτάλια, δηλαδή, στέλνει το μήνυμα ότι για την ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, το κόμμα της Λεπέν και το AfD αποτελούν και πρέπει να συνεχίσουν να αποτελούν «ταμπού».
Η δε Τζόρτζια Μελόνι έδειξε ότι το όλο θέμα σαφώς την ενδιαφέρει, επέμεινε ότι «η Αριστερά δεν πρέπει να συνεχίσει να κυβερνά την Ευρώπη», αλλά δεν θέλησε να αναφερθεί σε περισσότερες λεπτομέρειες. Μια επιλογή κάθε άλλο παρά τυχαία. Από τη μία, η επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης προσπαθεί να διατηρήσει στενές σχέσεις με τους φίλους και ομοϊδεάτες της, Ορμπαν και Μοραβιέτσκι. Από την άλλη, δεν θέλει και να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τη Γερμανία και τη Γαλλία, διότι έχει ανάγκη, αν μη τι άλλο, την «ανοχή» τους για να βρεθούν κάποιες λύσεις, τόσο σε ό,τι αφορά τη μεταναστευτική πίεση από τη Βόρεια Αφρική, όσο και την αναθεώρηση του ιταλικού Σχεδίου Ανάκαμψης.
Στην πραγματικότητα, πολλοί πιστεύουν ότι η όλη αυτή συζήτηση γίνεται περισσότερο για λόγους ιταλικής εσωτερικής κατανάλωσης, παρά από πραγματικό ενδιαφέρον για το μέλλον της Ευρώπης. Διότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι η συμμαχία Φιλελεύθερων, Συντηρητικών και Λαϊκού Κόμματος δεν θα εξασφαλίσει την αναγκαία πλειοψηφία στις ευρωεκλογές.
Ο κύριος εσωτερικός στόχος είναι να περιοριστεί η ισχύς του κόμματος της Μελόνι, Αδέλφια της Ιταλίας, το οποίο στις διάφορες δημοσκοπικές έρευνες συνεχίζει να αγγίζει το 29% της πρόθεσης ψήφου. Από τη μια, η Φόρτσα Ιτάλια μετά τον θάνατο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι μπαίνει σε αχαρτογράφητα νερά και έχει ανάγκη να τονίσει τις φιλελεύθερες αναφορές της. Από την άλλη, ο Σαλβίνι φοβάται ότι η Μελόνι θα συνεχίσει να τον αποδυναμώνει και προσπαθεί να δείξει στους ψηφοφόρους ότι μόνον εκείνος μπορεί να εκφράσει την πραγματική βαθιά Δεξιά. Επισήμως, ο γραμματέας της Λέγκας δηλώνει ότι «η σημερινή ιταλική κυβέρνηση μπορεί να διαρκέσει ακόμη και μία δεκαετία» αλλά στην πραγματικότητα φοβάται την αργή όσο και σταθερή συρρίκνωση.
