Πρόκειται για απόφαση της γαλλικής Δικαιοσύνης που προκάλεσε στην Ιταλία σειρά έντονων αντιδράσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Γαλλίας αποφάνθηκε ότι 10 Ιταλοί, πρώην μέλη ένοπλων οργανώσεων που ζουν μόνιμα στη χώρα δεν πρόκειται να εκδοθούν. Με τον τρόπο αυτόν, απορρίπτεται οριστικά αίτημα των ιταλικών αρχών, το οποίο υποστηρίχτηκε από την κυβέρνηση του Παρισιού και οδήγησε το 2021 στην επιχείρηση «Κόκκινες σκιές», με τη σύλληψη των συγκεκριμένων μελών του «ένοπλου αγώνα».
O Άρειος Πάγος της Γαλλίας επιβεβαίωσε προηγούμενη απόφαση του εφετείου, βάσει της οποίας οι Ιταλοί δεν πρόκειται να εκδοθούν για δύο κυρίως λόγους: ο πρώτος, είναι ότι στη χώρα τους καταδικάστηκαν ερήμην και από εδώ και στο εξής ο νόμος δεν επιτρέπει μια νέα δίκη με φυσική τους παρουσία. Ο δεύτερος είναι ότι έχουν δημιουργήσει μόνιμες συνθήκες επαγγελματικής ενασχόλησης και προσωπικής ζωής στη Γαλλία και θεωρείται ότι η έκδοση θα τους έβλαπτε σημαντικά.
Ο μεγαλύτερος αριθμός των εν λόγω ατόμων ήταν μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Πρόκειται, μεταξύ των άλλων, για τις Μαρίνα Πετρέλα και Ρομπέρτα Καπέλι και τους Σέρτζιο Τορνάγκι, Τζοβάνι Αλιμόντι και Έντσο Καλβίτι. Αλλά και για τον Τζόρτζιο Πιετροστέφανι, από τους ιδρυτές της εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης Lotta Continua (Διαρκής Αγώνας), ο οποίος καταδικάστηκε ως εντολοδόχος της δολοφονίας του αστυνομικού διευθυντή Λουίτζι Καλαμπρέζι, που έγινε στο Μιλάνο το 1972. O γιος του Καλαμπρέζι, Μάριο, είναι γνωστός δημοσιογράφος και διετέλεσε διευθυντής της La Repubblica. Χθες, κατηγόρησε τη γαλλική Δικαιοσύνη για υποκριτική προσέγγιση, διότι –όπως είπε– νοιάζεται για τη ζημιά που μπορεί να προκληθεί στην ιδιωτική ζωή των τρομοκρατών, αλλά όχι για τον πόνο που αυτοί προκάλεσαν στις οικογένειες των θυμάτων.
Ο δε Ρομπέρτο Ρόκα, ο οποίος επέζησε από επίθεση των Ερυθρών Ταξιαρχιών, έκανε λόγο για «απόφαση ντροπής» και διερωτήθηκε «τι θα είχε συμβεί αν το αίτημα ήταν της γαλλικής Δικαιοσύνης και επρόκειτο για τρομοκράτες του Μπατακλάν». Ένας από τους δικηγόρους των 10 καταδικασθέντων, τέλος, με εντελώς διαφορετική προσέγγιση, υπογράμμισε ότι «δεν θα είχε κανένα νόημα να εκδοθούν στην Ιταλία “προς μεταμέλεια” άνθρωποι 75 ετών, οι οποίοι εδώ και πέντε δεκαετίες βρίσκονται στη Γαλλία, όπου έχουν στήσει μια εντελώς διαφορετική ζωή».
