Παρά τη ζέστη και τις σχεδόν άδειες, πλέον, ιταλικές πόλεις, στη χώρα η πολιτική αντιπαράθεση συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό και ένταση. Σύμφωνα με τα τελευταία γκάλοπ, η άκρα Δεξιά των Αδελφών της Ιταλίας και η Κεντροδεξιά (όπως επιμένουν να την αποκαλούν τα ιταλικά ΜΜΕ) της Φόρτσα Ιτάλια και της Λέγκας προηγούνται, συνολικά, με το 46% της πρόθεσης ψήφου. Κάτι που σημαίνει ότι θα μπορούσαν να κατακτήσουν το 60% με 62% των εδρών στη Βουλή και στη Γερουσία της Ρώμης. Η Κεντροαριστερά (Δημοκρατικό Κόμμα, Πράσινοι και Ιταλική Αριστερά) στη φάση αυτή δεν ξεπερνά το 26% και τα Πέντε Αστέρια -που όλα δείχνουν ότι, προεκλογικά, δεν θα βρουν κανέναν σύμμαχο- «πείθουν» μόνον το 10% των ερωτηθέντων.
Υπάρχει, τέλος, και ο νέος παίκτης, της τελευταίας στιγμής: το κεντρώο κόμμα Azione (Δράση) του Κάρλο Καλέντα αποφάσισε να σπάσει τη συμφωνία με τους Δημοκρατικούς και είπε «ναι» σε εκλογική συμπόρευση με τον πρώην πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι και το μικρό κόμμα του, Ζωντανή Ιταλία. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια προσπάθεια που στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου, μετριοπαθούς μετώπου, η οποία προς το παρόν όμως δεν «συγκινεί» πάνω από το 7% του στατιστικού δείγματος.
Μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου, φυσικά, μπορεί να έχουμε σειρά ανατροπών και εκπλήξεων, αλλά στο μεταξύ είναι σαφές ότι καταγράφεται μια ξεκάθαρη τάση υπέρ των συντηρητικών δυνάμεων, η οποία ευνοείται από το πολιτικό διαζύγιο Κεντροαριστεράς και Πεντάστερων και από την απόφαση του επικεφαλής του Αzione να εγκαταλείψει τους Δημοκρατικούς του Ενρίκο Λέτα. Παρά, όμως, τη σαφή υπεροχή της Λέγκας, των Αδελφών της Ιταλίας και της μπερλουσκονικής Φόρτσα Ιτάλια στα γκάλοπ, και στο πολιτικό αυτό στρατόπεδο δεν λείπουν οι συγκρούσεις και οι μεγάλες εντάσεις και ανακολουθίες.
Είναι ξεκάθαρο ότι οι επικεφαλής των τριών κομμάτων στην πραγματικότητα έχουν μια άκρως ανταγωνιστική σχέση. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, στα 86 του, θεωρεί ότι είναι περίπου ο εμπειρότερος πολιτικός που διαθέτει ο πλανήτης και ότι -δεδομένων των νέων ισορροπιών- αναγκάζεται να ανεχθεί τους πολύ νεότερους συνοδοιπόρους του. Ο γραμματέας της Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, προσπαθεί να κρύψει την οργή και την απογοήτευσή του για το ότι η συμμετοχή στην κυβέρνηση Ντράγκι έριξε το κόμμα του στο 13% της πρόθεσης ψήφου και ευνόησε τα ακροδεξιά Αδέλφια της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι, που βρίσκονται σταθερά πλέον στο 23%. Οσο για τη νέα, προβεβλημένη υπερσυντηρητική κυρία της ιταλικής πολιτικής, η 45χρονη Μελόνι πιστεύει ότι θα μπορέσει να ορκιστεί πρωθυπουργός και να περιορίσει τις απαιτήσεις των συμμάχων της.
Τι θα γίνει, όμως, με τις ανησυχίες της Ευρώπης και του ίδιου του Ιταλού προέδρου της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα; Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα που έστειλε στους ξένους ανταποκριτές, η Τζόρτζια υπογράμμισε ότι καταδικάζει τον φασισμό, τους νόμους κατά των Εβραίων «και φυσικά, τον ναζισμό και τον κομμουνισμό». Πρόσθεσε, δε, ότι αν κερδίσει, η χώρα της δεν θα βγει από το ευρώ και δεν πρόκειται να υπάρξει αυταρχική στροφή. Είναι, φυσικά, μια προσεκτικά σχεδιασμένη αντίδραση στα δεκάδες άρθρα γνωστών διεθνών μέσων ενημέρωσης που εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις ως προς το πολιτικό μέλλον της Ιταλίας.
Ακόμη και αν προσπαθήσει να υποθέσει κάποιος ότι η μεταμέλεια των Αδελφών της Ιταλίας έχει κάποια στοιχεία ειλικρίνειας, αρκετές πρόσφατες εξελίξεις δεν ευνοούν την όλη τους στρατηγική: στελέχη του κόμματος τάχθηκαν, σε περίπτωση εκλογικής νίκης, υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης του ιταλικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Κάτι που είναι αδύνατον να επιτευχθεί και το οποίο μπορεί να προκαλέσει, αντιθέτως, αστάθεια στις αγορές. Η ίδια η Μελόνι συνεχίζει να αναφέρεται σε ανάγκη «ναυτικού αποκλεισμού», για να σταματήσουν οι «μαζικές αφίξεις παράτυπων μεταναστών».
Η «πασιονάρια», πάντα, της ιταλικής Ακροδεξιάς θεωρεί ότι υπάρχει ένα επικίνδυνο «γκέι λόμπι», το οποίο πρέπει, φυσικά, να αποδυναμωθεί. Πρόκειται για κάποια απλά, απτά παραδείγματα, τα οποία δείχνουν ότι ενδεχόμενη νίκη των Αδελφών της Ιταλίας στις εκλογές του Σεπτεμβρίου μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες, σε πολιτικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο.
Οσο για τον φασισμό, τέλος, η Τζόρτζια Μελόνι θα έπρεπε να κάνει τουλάχιστο δύο ακόμη βήματα. Να βγάλει τη φλόγα από το σύμβολο του κόμματός της, μια που συμβολίζει τη φωτιά που καίει στο μνήμα του Μπενίτο Μουσολίνι. Και να πει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει την ψήφο των μελών νεοφασιστικών οργανώσεων, όπως, για παράδειγμα, της Κάζα Πάουντ της Ρώμης. Διότι, μέχρι πρότινος, βλέπαμε οπαδούς των «μαύρων» αυτών οργανώσεων σε διάφορες κινητοποιήσεις της ιταλικής συντηρητικής παράταξης.
