Παρά τον καύσωνα, στην Ιταλία η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε με κάθε επισημότητα. Η -απρόσμενη για πολλούς- πτώση της κυβέρνησης Ντράγκι υποχρέωσε τα κόμματα να επισπεύσουν τις σχετικές διαδικασίες και να αναρωτηθούν με ποιον σύμμαχο μπορούν να πορευτούν προς την εκλογική αναμέτρηση. Η Δεξιά εμφανίζεται σχεδόν βέβαιη ότι θα καταφέρει να κερδίσει την αναμέτρηση, αν βέβαια στους δύο αυτούς μήνες μπορέσει να αποφύγει κάποια σημαντικά ολισθήματα. Η συντηρητική συμμαχία απαρτίζεται, ως γνωστόν, από τη Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, τη Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι και την Ακρα Δεξιά των Αδελφών της Ιταλίας.
Στα γραφεία των τριών αυτών κομμάτων υπάρχει η πεποίθηση ότι οι εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου είναι περίπου «ένα φάουλ το οποίο η συντηρητική παράταξη θα εκτελέσει χωρίς να υπάρχει καν τερματοφύλακας στην πόρτα του αντιπάλου». Μια τεράστια ευκαιρία, δηλαδή, που δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να πάει χαμένη.
Ολοι γνωρίζουν, όμως, ότι υπάρχουν αρκετοί διχασμοί και εντάσεις: ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, παρά τα 86 του χρόνια, συνεχίζει να θεωρεί ότι είναι αναντικατάστατος και ότι διαθέτει σαφώς μεγαλύτερη πείρα από εκείνη των συνοδοιπόρων του. Ο δε Ματέο Σαλβίνι βρίσκεται αντιμέτωπος με διαρροές που παρουσιάζουν τη Λέγκα ως κύριο και έμπιστο συνομιλητή του Βλαντιμίρ Πούτιν. Σύμφωνα με την εφημερίδα La Stampa, πληροφορίες των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών θέλουν τον σύμβουλο διεθνών θεμάτων του Σαλβίνι να συνάντησε πριν από δύο μήνες διπλωμάτη της ρωσικής πρεσβείας στη Ρώμη. Ο οποίος -όπως πρόσθεσε η εφημερίδα- τον ρώτησε αν οι υπουργοί της Λέγκας θα ήταν πρόθυμοι να αποχωρήσουν από την κυβέρνηση Ντράγκι. Το ερώτημα που τίθεται ουσιαστικά είναι: Ο Πούτιν, μέσω της Λέγκας, έριξε την κυβέρνηση του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας;
Ο Ματέο Σαλβίνι σχολίασε ότι «μιλάμε για σαχλαμάρες», αφήνοντας να εννοηθεί ότι πρόκειται για σενάριο-αποκύημα της φαντασίας. Αλλά η όλη αυτή υπόθεση θα συνεχίσει σίγουρα να αποτελεί κύριο θέμα συζήτησης για αρκετές ημέρες, ίσως και μέχρι τις εκλογές, βάζοντας σε δύσκολη θέση τον γραμματέα της Λέγκας, ο οποίος θα αναγκαστεί να απαντά με απολογητικό τρόπο.
Στο μυαλό της Μελόνι
Οσο για την Ακρα Δεξιά των Αδελφών της Ιταλίας, υπάρχουν άλλου είδους προβλήματα. Εστω κι αν συνεχίζει να είναι πρώτη δύναμη στα γκάλοπ με το 24% της πρόθεσης ψήφου, η επικεφαλής της, Τζόρτζια Μελόνι, ξέρει καλά ότι οι θέσεις της τρομάζουν τόσο τις Βρυξέλλες, όσο και ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του κεντρώου χώρου: βάλλει κατά του «λόμπι των γκέι», στο παρελθόν έχει προτείνει ναυτικό μπλόκο κατά των μεταναστών και θεωρώντας ότι η Ευρώπη έχει συγκεντρώσει υπερβολικές αρμοδιότητες ζητά να αυξηθούν και πάλι οι δικαιοδοσίες του κάθε κράτους-μέλους της Ενωσης.
Τώρα, βέβαια, προσπαθεί να στείλει κάποια καθησυχαστικά μηνύματα. Η «χριστιανή μητέρα Τζόρτζια», όπως αυτοαποκαλείται, τονίζει ότι «η Ιταλία θα παραμείνει στο πλευρό του ηρωικού ουκρανικού λαού» και υπόσχεται ότι «η χώρα της θα είναι και στο μέλλον ένας αξιόπιστος συνομιλητής σε όλα τα διεθνή φόρα». Εστω, όμως, κι αν αναδειχτεί πράγματι πρώτο κόμμα, θα πρέπει να δούμε αν θα καταφέρει να δημιουργήσει μια ελάχιστη σχέση εμπιστοσύνης, τόσο με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Σέρτζιο Ματαρέλα, όσο και με την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Η δε αντίπαλη παράταξη προσπαθεί να δημιουργήσει την αναγκαία δυναμική για να αντιμετωπίσει μια δύσκολη, όντως, εκλογική αναμέτρηση. Η Κεντροαριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος με τον γραμματέα της Ενρίκο Λέτα διαμηνύει ότι «η πραγματική μάχη είναι εκείνη ανάμεσα σε Δημοκρατικούς και Ακρα Δεξιά». Το θέμα όμως είναι ότι έστω κι αν το κόμμα του στη φάση αυτή «πείθει» το 23% των Ιταλών, στερείται πολύτιμων συμμάχων. Μέχρι τώρα όλα δείχνουν ότι η συμπόρευση με τα Πέντε Αστέρια έχει τελειώσει.
Μένουν ως εναλλακτική η Ιταλική Αριστερά, μέρος των βουλευτών και γερουσιαστών που εγκατέλειψαν τα Πέντε Αστέρια και τον Μπερλουσκόνι (από τον Λουίτζι ντι Μάιο μέχρι τον Ρενάτο Μπρουνέτα) και το νεοσύστατο κεντρώο κόμμα Azione (Δράση) του πρώην υπουργού Οικονομικής Ανάπτυξης, Κάρλο Καλέντα. Υπάρχουν, όμως, δύο κίνδυνοι: να δημιουργηθεί μια υπερβολικά ανομοιογενής συμμαχία και να μην αθροιστούν στην κάλπη τα ποσοστά που λαμβάνουν στα γκάλοπ τα διάφορα μικρά αυτά κόμματα και κινήματα.
Προς το παρόν, η Δεξιά εξασφαλίζει το 46% της πρόθεσης ψήφου, η Κεντροαριστερά, με τους διάφορους συμμάχους, γύρω στο 33%, και τα Πέντε Αστέρια το 8%. Μέχρι να στηθούν οι κάλπες όμως θα περάσουν άλλες έντεκα εβδομάδες, στις οποίες μπορεί να συμβούν σχεδόν τα πάντα. Ιδίως σε μια χώρα όπως η Ιταλία.
