Υπάρχει… ζωή με(τά) τον Ντράγκι;

Η ιταλική κυβερνητική κρίση συνεχίζει να προκαλεί αλυσιδωτές, όσο και απρόβλεπτες αντιδράσεις. Ο Μάριο Ντράγκι δεν έχει λύσει τη σιωπή του και χθες, όπως είχε προγραμματιστεί, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Αλγερία για υπογραφή ενεργειακών συμφωνιών.

Στο μεταξύ, αποφασίστηκε επίσημα ότι αύριο, μετά την ομιλία του Ιταλού τεχνοκράτη πρωθυπουργού στη γερουσία της Ρώμης, θα ακολουθήσει ψήφος εμπιστοσύνης τόσο των γερουσιαστών όσο και των βουλευτών.

Βιομήχανοι, περισσότεροι από χίλιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες της χώρας, ζητούν από τον Ντράγκι να παραμείνει στη θέση του για να μη διαταραχθούν οι ισχύουσες ισορροπίες, να αντιμετωπιστεί ο ολοένα και αυξανόμενος πληθωρισμός, όπως και το ενεργειακό πρόβλημα που είναι πολύ πιθανό θα προκύψει το φθινόπωρο.

Εντυπωσιάζει, πάντως, το ότι η συντριπτική πλειονότητα των σχολιαστών, του Τύπου και των τηλεοπτικών καναλιών, θεωρεί ότι η Ιταλία θα χάσει «πάσα ελπίδα εξέλιξης και σωτηρίας» στην περίπτωση που ο Μάριο Ντράγκι αποφασίσει να αποσυρθεί από τον πολιτικό βίο της χώρας. Σαν να μην υπάρχει πολιτική τάξη ικανή να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες και σαν να μην είναι και ο λόγος για τον οποίο, κανονικά, έχει ψηφιστεί από τους πολίτες.

Σε ό,τι αφορά τα Πέντε Αστέρια – Cinque Stelle, δύο εκ των τριών υπουργών τους δηλώνουν έτοιμοι να παραιτηθούν σε περίπτωση που τους ζητηθεί από τον πρόεδρο του Κινήματος, Τζουζέπε Κόντε. Την ίδια ώρα, όμως, σύμφωνα με πληροφορίες, περίπου τριάντα βουλευτές και γερουσιαστές των «πεντάστερων» προτίθενται να αποχωρήσουν από τα Πέντε Αστέρια και να στηρίξουν ανεπιφύλακτα τον Ντράγκι. Πολλοί από αυτούς είναι σε επαφή με τον Λουίτζι Ντι Μάιο, ο οποίος εγκατέλειψε πρόσφατα το κίνημα που ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο και τώρα παρουσιάζεται ως Κεντρώος και υπεύθυνος πολιτικός.

Η δε Κεντροδεξιά, με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Ματέο Σαλβίνι (ο οποίος προσπαθεί να προβάλει ένα μετριοπαθέστερο προφίλ) για να συνεχίσει να μετέχει στην κυβέρνηση, θέτει ως όρο να αποκλειστούν οι «πεντάστεροι». Αλλιώς, η Φόρτσα Ιτάλια και η Λέγκα δηλώνουν ότι προτιμούν την άμεση προσφυγή στις κάλπες. Και εδώ, όμως, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα: ο Μπερλουσκόνι και ο Σαλβίνι ξέρουν καλά ότι η συμμαχία με την Ακρα Δεξιά των Αδελφών της Ιταλίας θα ήταν ιδιαίτερα προβληματική και ότι για να συντεθεί η όποια νέα κυβέρνηση, μετά τις εκλογές, θα πρέπει και πάλι όπως φαίνεται να προκύψει μια πολυκομματική λύση.

Οσο για την Κεντροαριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος, είναι η πολιτική δύναμη η οποία ελπίζει περισσότερο από όλες τις άλλες να αποφευχθούν οι πρόωρες εκλογές, διότι, μαζί με τους «πεντάστερους», στη φάση αυτή δεν ξεπερνά το 30% της πρόθεσης ψήφου.

Πέρα από τις όποιες πολιτικές επί μέρους εξελίξεις, όμως, θα πρέπει να δούμε τι θα αποφασίσει ο Ιταλός πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα. Είναι σαφές ότι προτιμά να μην πέσει η κυβέρνηση, αλλά την ίδια ώρα, βάσει του Συντάγματος, καλείται να επιλέξει τη λύση που θα εγγυηθεί στη χώρα τη μεγαλύτερη δυνατή σταθερότητα. Οπως υπογραμμίζει, τέλος, ένα μέρος των αναλυτών, τα τελευταία χρόνια στην Ιταλία έχει συμβεί το εξής παράδοξο: να παρουσιάζονται οι βουλευτικές εκλογές ως πηγή κάθε δυνατού κακού, ως εξέλιξη η οποία θα φέρει οπισθοδρόμηση, οικονομική και κοινωνική κρίση σε ένα άγνωστο όσο και επικίνδυνο μέλλον. Ηρθε η ώρα, ίσως, να ξεπεραστεί ο τεράστιος αυτός φόβος και να θυμηθούνε όλοι εδώ στην Ιταλία ότι πρόκειται -απλά και μόνον- για την αναγκαία όσο και δημοκρατική έκφραση της λαϊκής βούλησης.