H πηγή των προβλημάτων που αντιμετωπίζει μετά τις βουλευτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είναι ότι ενώ αυτές έγιναν -όπως εδώ και πάνω από 60 χρόνια- με πλειοψηφικό σύστημα, αυτή τη φορά έδωσαν αποτελέσματα απλής αναλογικής. Ετσι το μαθημένο σε εναλλασσόμενες μοναρχίες πολιτικό προσωπικό της Γαλλίας καλείται πλέον να μάθει να ζει με συμβιβασμούς, παραχωρήσεις και συναινέσεις. Και μάλιστα το ταχύτερο δυνατό, ενώ στις «έμπειρες» σε αυτές τις διαδικασίες γειτονικές χώρες προηγούνται πολύμηνες διαβουλεύσεις που καταλήγουν στην εκπόνηση ενός λεπτομερούς κοινού προγράμματος.
Χθες ο Μακρόν, μετά από δύο ημέρες διαβουλεύσεων με τους επικεφαλής των πολιτικών κομμάτων της Εθνοσυνέλευσης και λίγο πριν αναχωρήσει για τις συνόδους κορυφής της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και του G7, σε διάγγελμά του προς τον γαλλικό λαό έθεσε επιτακτικά το ζήτημα της πολιτικής συνεννόησης λέγοντας πως το κάθε κόμμα οφείλει να καταστήσει σαφές αν και πόσο μερίδιο ευθύνης είναι διατεθειμένο να αναλάβει στη διακυβέρνηση της χώρας. Στη συνέχεια θα κρίνει, όπως είπε, αν η Γαλλία μπορεί να οδηγηθεί είτε σε μόνιμου χαρακτήρα κοινοβουλευτική πλειοψηφία -δηλώνοντας πως σε ό,τι αφορά την παράταξή του θα επιθυμούσε τη διεύρυνσή της- είτε στη δημιουργία πλειοψηφιών κατά περίπτωση. «Αυτό δεν σημαίνει ακινησία, σημαίνει επίτευξη συμφωνιών μέσα από τον διάλογο» είπε ο Μακρόν.
Αναφέρθηκε όμως και στην ανάγκη ύπαρξης διαφάνειας στην πολιτική ζωή, λέγοντας ότι όπως είχε υποσχεθεί πριν από τις προεδρικές εκλογές, θα προωθήσει σειρά αποφάσεων σχετικές με την αγοραστική δύναμη και γενικότερα την οικονομία, την οικολογία, την ασφάλεια, την υγεία, τη δικαιοσύνη κ.ά. Απέφυγε ωστόσο να αναφερθεί στην αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, που οι Γάλλοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να αποδεχθούν. «Θα προτείνουμε μέτρα που θα μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς την επιβολή πρόσθετων φόρων, ωστόσο για να επιτευχθεί αυτό είναι αναγκαίες οι μεταρρυθμίσεις» κατέληξε ο πρόεδρος της Γαλλίας.
Η πρόταση περί «συλλογικής ευθύνης», αλλά επί τη βάσει των δικών του ιδεών και του δικού του προγράμματος, δεν αναμένεται να συναντήσει πολλά ευήκοα ώτα στη σημερινή πολιτική σκηνή της Γαλλίας. Ετσι, η μόνη λύση που στην παρούσα φάση απομένει στον πρόεδρο Μακρόν μάλλον είναι η υιοθέτηση αποφάσεων «μεταβλητής πολιτικής γεωγραφίας», δηλαδή να κυβερνά αναζητώντας πρόθυμους βουλευτές και ψήφους άλλοτε εκ δεξιών και άλλοτε εξ αριστερών του κόμματός του. Κάτι που άλλωστε έχει κατά καιρούς συμβεί στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Γαλλίας, αλλά σε περιόδους που η πολιτική ζωή δεν ήταν τόσο πολωμένη. Αριστερά, Δεξιά και Κέντρο υπήρχαν στη Γαλλία και κατά την περίοδο Μιτεράν, Σιράκ και Ντ’ Εστέν, που ωστόσο διέφεραν πολύ από τους Μελανσόν, Λεπέν και Μακρόν. Οπως εξάλλου διαφέρει και η σημερινή Γαλλία από αυτή που υπήρχε πενήντα χρόνια πριν, όταν το αυγό της Ακροδεξιάς δεν είχε ακόμη σπάσει.
