Με σημαντικές προωθήσεις των στρατευμάτων τους στη Μαριούπολη και το Ντονμπάς, αλλά και επιλεκτικούς βομβαρδισμούς στρατιωτικών εγκαταστάσεων, και ιδιαίτερα δεξαμενών καυσίμων και πυρομαχικών στην κεντρική αλλά και τη δυτική Ουκρανία, «εγκαινίασαν» το Σαββατοκύριακο οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις τη δεύτερη φάση της εισβολής, την οποία ανακοίνωσε την Παρασκευή σε συνέντευξη Τύπου ο υπαρχηγός του επιτελείου ενόπλων δυνάμεων της χώρας Σεργκέι Ρουντσκόι.
Οπως ανέφερε στη βαρυσήμαντη αυτή τοποθέτησή του ο Ρουντσκόι, η ρωσική επιχείρηση εξουδετέρωσης των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας –η οποία παραδέχτηκε πως έχει στοιχίσει ώς τώρα τη ζωή σε 1.351 στρατιωτικούς, χωρίς να υπολογίζονται οι απώλειες των πολιτοφυλάκων Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ και άλλων παραστρατιωτικών ομάδων– έχει στο μεγαλύτερο μέρος της ολοκληρωθεί.
Οπως είπε, σκοπός των Ρώσων δεν ήταν ποτέ η μετωπική επίθεση στο Κίεβο, το Χάρκοβο και τις άλλες μεγάλες πόλεις, αλλά η καθήλωση μέσα σε αυτές ισχυρών ουκρανικών δυνάμεων, η καταστροφή μεγάλου μέρους των αποθεμάτων όπλων και πυρομαχικών και πρωτίστως η διάλυση της ουκρανικής αεροπορίας και της αεράμυνας.
Ετσι, τώρα η ρωσική πολεμική μηχανή μπορεί κατά τον Ρουντσκόι να επικεντρωθεί στο να «απελευθερώσει πλήρως» την εξεγερμένη από το 2014 ρωσόφωνη περιοχή του Ντονμπάς, στην ανατολική και νότια Ουκρανία.
Να ολοκληρώσει, δηλαδή, την εκκαθάριση της Μαριούπολης από όσους Ουκρανούς υπερασπιστές μάχονται απελπισμένα στο κέντρο της, και κυρίως να αναγκάσει σε παράδοση τους περίπου 60.000 επίλεκτους Ουκρανούς πολεμιστές που έχουν ταμπουρωθεί εδώ και έναν μήνα κατά μήκος της προηγούμενης μεθορίου με τις δυο εξεγερμένες επαρχίες.
Πολλοί ξένοι στρατιωτικοί αναλυτές, ιδίως Αγγλοι και Αμερικανοί, και φυσικά τα ΜΜΕ της Δύσης, έσπευσαν βέβαια να γελοιοποιήσουν αυτή την «αλλαγή σχεδίου» των Ρώσων επιτελών, υποστηρίζοντας ότι το Κρεμλίνο ψεύδεται και «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια»: ότι, δηλαδή, η Ρωσία τα βρήκε σκούρα με την ηρωική αντίσταση της Ουκρανίας τον πρώτο μήνα του πολέμου, και τώρα στρέφεται αναγκαστικά σε αμυντική στάση και πιο περιορισμένους στόχους.
Σε αυτή τη «λογική», εξαπολύθηκαν τις τελευταίες μέρες και οι πρώτες ουσιαστικές αντεπιθέσεις των Ουκρανών δυτικά του Κιέβου (ιδίως στο προάστιο Ιρπίν) και νότια, στο Μικολάιφ με κατεύθυνση την κατειλημμένη από τις πρώτες μέρες του πολέμου Χερσώνα.
Ωστόσο, όλες οι υπάρχουσες πληροφορίες, περιλαμβανομένου και του καθημερινού επιχειρησιακού δελτίου του (φιλο-ουκρανικού, αλλά αρκετά αξιόπιστου) γαλλικού υπουργείου Αμυνας, συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι οι αντεπιθέσεις αυτές είναι περιορισμένης κλίμακας, σε τακτικό επίπεδο, δηλαδή σε μια ζώνη λίγων δεκάδων χιλιομέτρων.
Και πως δεν πετυχαίνουν, ώς τώρα τουλάχιστον, να αλλάξουν κάτι στο επιχειρησιακό και πολύ περισσότερο στο στρατηγικό επίπεδο: η ευρύτερη περιοχή της Χερσώνας, η ανακατάκτηση της οποίας υποτίθεται ότι είναι ο στόχος των Ουκρανών στον νότο, παραμένει, σύμφωνα με επιτόπια ρεπορτάζ και βίντεο, υπό τον πλήρη ρωσικό έλεγχο, με τις ρωσικές δυνάμεις να συνεχίζουν μάλιστα την προέλασή τους προς βορράν, πλησιάζοντας σε απόσταση αναπνοής από το Κριίβι Ριγ, τη γενέτειρα του Ζελένσκι. Αλλά και στο δυτικό Κίεβο, η αντεπίθεση μοιάζει να «ξεθύμανε» στο Ιρπίν, τον έλεγχο του οποίου «μοιράζονταν» χτες –εν μέσω άγριας ανταλλαγής πυρών ρουκετών και οβίδων– οι δυο εμπόλεμοι.
Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να υποστηρίξει κανείς ότι οι τοπικές αντεπιθέσεις των Ουκρανών είχαν ώς τώρα περισσότερο πολιτικό παρά στρατιωτικό περιεχόμενο, καθώς συνέπεσαν με τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και την έλευση του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν στην Πολωνία, στέλνοντας έτσι ένα μήνυμα ότι η Ουκρανία παίρνει την πρωτοβουλία των κινήσεων (για παράδειγμα η «Liberation» είχε πρωτοσέλιδο «Η Ουκρανία επιτίθεται») και ως εκ τούτου δεν προτίθεται σύντομα να καταθέσει τα όπλα, παρά τις μεγάλες απώλειες εδαφών και την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι μάχιμες μονάδες της στα ντε φάκτο πρωτεύοντα μέτωπα, δηλαδή τα ανατολικά και τα νότια.
Ομως οι Ουκρανοί δεν δείχνουν μέχρι τούδε ικανοί για μεγάλης κλίμακας κυκλωτικές κινήσεις που θα έσπαγαν τον αποκλεισμό του Κιέβου, του Χαρκόβου, του Σούμι ή του Τσερνιχίβ, και πολύ περισσότερο δεν δείχνουν ικανοί να διασώσουν ή έστω να ανεφοδιάσουν με πυρομαχικά, καύσιμα και τρόφιμα την αφρόκρεμα του τακτικού στρατού τους στις όχθες του ποταμού Ντονέτς, στην ανατολή, όπου σε μικρές πόλεις και «ανώνυμα» χωριά, σαν την Καμένκα, την Αβντίβκα και την Ποπασνάγια, δίνεται η πραγματική «μητέρα των μαχών» για το μέλλον της Ουκρανίας.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που οι Ρώσοι ανατινάζουν συνεχώς με πυραυλικά πλήγματα ακριβείας δεξαμενές καυσίμων, ώστε να εμποδίσουν στην πράξη κάθε προσπάθεια μηχανοκίνητης προσέγγισης του θύλακα νοτίως του (κατεχόμενου πλέον από αυτούς) Ιζιούμ.
Να σημειωθεί εδώ ότι μετά τη μεγάλη έκρηξη της Πέμπτης νοτίως του Κιέβου, μια ακόμη σε δεξαμενή πετρελαίου κοντά στο Ζιτομίρ και μια ακόμη σε αποθήκες όπλων και πυρομαχικών στην περιοχή της Βινίτσα, στη δυτική χώρα, χτες ήταν και πάλι η σειρά του Λβιβ να δεχθεί πυραυλική επίθεση, που από τα πυκνά σύννεφα μαύρου καπνού φαίνεται πως είχε ξανά στόχο μια υπόγεια αποθήκη καυσίμων.
Απώλειες αμάχων
Ταυτόχρονα, βέβαια, κάθε μέρα που περνά οι απώλειες των αμάχων αυξάνονται, με το γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα να επιβεβαιώνει τον θάνατο 1.119 πολιτών και τον τραυματισμό 1.790. Ανάμεσα στους νεκρούς είναι και 99 ανήλικα παιδιά, ενώ θεωρείται δεδομένο πως οι πραγματικοί αριθμοί είναι αρκετά υψηλότεροι. Ακόμη τρομακτικότεροι είναι και οι αριθμοί των προσφύγων, που, παρά την επιβράδυνση της φυγής τους, αγγίζουν πλέον σύμφωνα με τον ΟΗΕ τα 3,8 εκατομμύρια, και των εσωτερικά εκτοπισμένων (άλλα 6,5 εκατομμύρια περίπου).
Κι όμως: οι τρομερές αυτές απώλειες τόσο των εμπολέμων όσο και των αμάχων θα ήταν πολύ μεγαλύτερες, αν ο Πούτιν διέταζε τον «α λα ΝΑΤΟ» μαζικό βομβαρδισμό της Ουκρανίας. Οπως αναφέρει εκτενές δημοσίευμα του αμερικανικού «Newsweek», που επικαλείται εν ενεργεία και απόστρατους Αμερικανούς αξιωματούχους, η ρωσική αεροπορία εμφανίζεται ώς τώρα «ασυνήθιστα συγκρατημένη», με αποτέλεσμα «η καρδιά του Κιέβου να παραμένει σχεδόν άθικτη»: το 80% των πληγμάτων αφορούν υποστήριξη του πεζικού στο πεδίο και «όλες σχεδόν οι μεγάλου βεληνεκούς επιθέσεις αφορούν στρατιωτικούς στόχους», όπως αεροδρόμια, στρατώνες και αποθήκες.
Οι αξιωματικοί αναφέρουν με έκπληξη ότι στις πρώτες 24 μέρες του πολέμου η Ρωσία είχε εξαπολύσει 1.400 περίπου αεροπορικές επιθέσεις και 1.000 πυραύλους, δηλαδή λιγότερους από όσες εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ μέσα στο πρώτο 24ωρο του πολέμου στο Ιράκ το 2003 (!), ενώ αναφέρουν ως παράδειγμα ότι οι Ρώσοι αποφεύγουν συστηματικά να πλήξουν πολιτικά αεροδρόμια, γέφυρες και ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς και ότι στο Κίεβο έχουν υποστεί ζημιές «μόνον» 55 κτίρια!
«Ξέρω ότι είναι δύσκολο να αποδεχτεί κανείς ότι το θανατικό και η καταστροφή θα μπορούσαν να είναι πολύ μεγαλύτερα, αλλά τα δεδομένα αυτό δείχνουν. Αυτό πιστεύω ότι σημαίνει πως ο Πούτιν δεν επιτίθεται σκόπιμα σε αμάχους, γιατί θέλει να αφήσει ανοιχτή μια οδό για διαπραγματεύσεις», αναφέρει μια από τις εν ενεργεία «πηγές» του αποκαλυπτικού άρθρου, που εργάζεται στην DIA, τη στρατιωτική αντικατασκοπία των ΗΠΑ…
