Η Ιταλία βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστιο πρόβλημα, το οποίο αφορά σειρά ζωτικών θεμάτων: τα ανθρώπινα δικαιώματα και των γυναικών, την ένταξη των μεταναστών στην κοινωνική ζωή της χώρας, την αιώνια πληγή του ρατσισμού. Από τα τέλη Απριλίου μέχρι σήμερα, ακόμη δεν μπόρεσαν να βρουν μια οριστική απάντηση τα φοβερά ερωτήματα που αφορούν την υπόθεση της δεκαοκτάχρονης Σαμάν Αμπάς. Ξαφνικά εξαφανίστηκε από το σπίτι στο οποίο ζούσε, λίγο έξω από το Ρέτζιο Εμίλια, στην ευρύτερη περιοχή της Μπολόνια.
Σύμφωνα με τους εισαγγελείς και τον ιταλικό Τύπο, η Σαμάν δολοφονήθηκε από την οικογένειά της επειδή αρνήθηκε να παντρευτεί, με υποχρεωτικό και προσυμφωνημένο γάμο, έναν ξάδερφό της στο Πακιστάν. Είχε έρθει στην Ιταλία το 2016 και οι καθηγήτριές της στο σχολείο είχαν αμέσως εντυπωσιαστεί από το πώς μάθαινε γρήγορα ιταλικά και έκανε φιλίες στην τάξη. Το μεγάλο της φταίξιμο, για τους συγγενείς της που εργάζονταν στον αγροτικό τομέα, ήταν ότι ήθελε να αποφασίζει η ίδια για το μέλλον της. Για το πώς να ντύνεται, ποιον να βλέπει και να αγαπά. Είχε γνωρίσει έναν συμπατριώτη της, εδώ στην Ιταλία, και σκόπευε να μοιραστεί τη ζωή της μαζί του.
Ολα δείχνουν ότι ο θείος, οι γονείς, ο αδελφός και τα ξαδέλφια της Σαμάν Αμπάς συμμάχησαν για να τη δολοφονήσουν. Ο δεκαεξάχρονος αδελφός της, ο οποίος ανακρίθηκε από την αστυνομία, φέρεται να ομολόγησε ότι τη σκότωσαν και την έθαψαν κοντά στην αγροικία όπου ζούσαν. Η μητέρα της, γράφει ο Τύπος, μιλώντας στο τηλέφωνο χαρακτήρισε «μοναδική λύση» τη δολοφονία της κόρης της. Και ο θείος της (μάλλον ο εκτελεστής) περηφανεύτηκε στο διαδίκτυο ότι «έκανε καλή δουλειά», όπως μετέδωσε η Rai.
Ελευθερία για λίγους;
To πτώμα της άτυχης κοπέλας δεν έχει βρεθεί ακόμη, αλλά οι αρχικές ελπίδες ότι μπορεί να κρύφτηκε κάπου για να σωθεί έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. Τα ερωτήματα προκύπτουν με μεγάλη σαφήνεια: Οι πολιτικές δυνάμεις ανέχονται την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ευρωπαϊκό έδαφος. Τι έχουν να πουν (συμπεριλαμβανομένης της προοδευτικής και αριστερής παράταξης) για τη δημιουργία μεγάλων κοινωνικών γκέτο, τα οποία θυμίζουν Μεσαίωνα;
Η κύρια ερώτηση, δηλαδή, είναι αν μια δεκαοκτάχρονη κοπέλα που ήρθε από το Πακιστάν, είχε δικαίωμα να ζήσει ελεύθερα και να μη βρει τον θάνατο, μόνο και μόνο επειδή δεν αποδέχτηκε την απόλυτη εξουσία του πατέρα της. Η ελευθερία είναι μοναδικό προνόμιο των ντόπιων Ευρωπαίων, της μέσης και εύπορης αστικής τάξης;
Την ίδια ώρα, πόνο και συγκίνηση προκάλεσε η επιστολή του εικοσάχρονου πρώην ποδοσφαιριστή Σεΐντ Βιζίν, ο οποίος είχε παίξει επί δύο χρόνια στην ομάδα Νέων της Μίλαν. Ο Σεΐντ αυτοκτόνησε στο σπίτι των θετών γονιών του, έξω από τη Νάπολη. Σε επιστολή που είχε γράψει όταν οι ξενοφοβικές εξαγγελίες του Ματέο Σαλβίνι ήταν στο φόρτε τους, ο νέος αυτός, που καταγόταν από την Αιθιοπία και ζούσε στην Ιταλία από τα επτά του χρόνια, τόνιζε:
«Οταν ήμουν μικρός όλοι μου απευθύνονταν με σεβασμό και περιέργεια. Τώρα είναι σαν να ανατράπηκαν όλα. Είχα καταφέρει να βρω δουλειά, αλλά υποχρεώθηκα να την εγκαταλείψω διότι πολλοί -κυρίως ηλικιωμένοι- δεν δέχονταν να τους εξυπηρετήσω και με θεωρούσαν υπαίτιο για το ότι οι Ιταλοί νέοι (λευκοί) είναι χωρίς δουλειά». Ο πατέρας του λέει τώρα ότι ο ρατσισμός δεν είναι η αιτία της αυτοκτονίας του παιδιού που υιοθέτησε πριν από 13 χρόνια. Αλλά η δύναμη της επιστολής του Σεΐντ καλεί -ούτως ή άλλως- όλους μας σε απολογία.
-320x213.jpg)
