Κέρδισε την εμπιστοσύνη, αλλά όχι τον «πόλεμο»

Η πρώτη ψήφος εμπιστοσύνης στη Βουλή της Ρώμης επιβεβαίωσε τις προβλέψεις που είχε κάνει το επιτελείο του Ματέο Ρέντσι. Ο Ιταλός πρωθυπουργός εξασφάλισε άνετη πλειοψηφία, με 352 βουλευτές οι οποίοι εκφράστηκαν υπέρ της κυβέρνησης, 207 κατά και μία αποχή. Τριάντα οκτώ εκπρόσωποι της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, όμως, αποφάσισαν να μην πάρουν μέρος στην ψηφοφορία. Ανάμεσά τους ο πρώην πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα, ο πρώην γραμματέας Πιερλουίτζι Μπερσάνι και η πρώην πρόεδρος του κόμματος, Ρόζι Μπίντι.

Ο Ρέντσι κέρδισε την πρώτη μάχη, αλλά πρέπει να διαπιστωθεί, τώρα, ποιες θα είναι οι συνέπειες του πολέμου που ο ίδιος κήρυξε μέσα στην Κεντροαριστερά. Για σήμερα έχουν προγραμματιστεί άλλες δυο ψηφοφορίες εμπιστοσύνης, ενώ τη Δευτέρα, πιθανότατα, αναμένεται να δοθεί η τελική έγκριση, με τον ίδιο πάντα τρόπο, στην εκλογική μεταρρύθμιση.

Υπολογίζεται ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός κατάφερε να πείσει περίπου 50 βουλευτές της εσωκομματικής αντιπολίτευσης των Δημοκρατικών να στηρίξουν την κυβέρνηση, παρά τις επί μέρους αντιρρήσεις τους επί του νέου αυτού εκλογικού συστήματος. Οσο για τους διαφωνούντες, στελέχη που πρόσκεινται στον 40χρονο Ιταλό πρωθυπουργό, όπως ο δεύτερος γραμματέας του κόμματος, Λορέντσο Γκουερίνι, έσπευσαν να δηλώσουν ότι «δεν πρόκειται να υιοθετηθούν αυστηρές αποφάσεις σε βάρος τους». Οτι δεν πρόκειται, δηλαδή, να διαγραφούν.

Το θέμα, όμως, είναι κατά πόσο βουλευτές, όπως για παράδειγμα ο Πίπο Τσιβάτι και ο Στέφανο Φασίνα, θα μπορέσουν να συνεχίσουν να συνυπάρχουν με την πλειοψηφία του κόμματος, η οποία ακολουθεί μια όλο και μετριοπαθέστερη γραμμή, προσαρμοζόμενη απόλυτα στη βούληση του Ματέο Ρέντσι.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του εκλογικού αυτού νόμου είναι ότι με το μπόνους εδρών που προβλέπει για την πολιτική δύναμη που θα καταφέρνει να ξεπερνά το 40% των ψήφων στη Βουλή -και με την παράλληλη, εντονότατη αποδυνάμωση της Γερουσίας που προωθείται- θα επιτρέπει στον νικητή των εκλογών να ελέγχει μεγάλο μέρος του θεσμικού συστήματος της χώρας. Από την εκλογή των μελών του ανώτατου δικαστικού συμβουλίου μέχρι και την ίδια τη διαδικασία εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας.

Η έλλειψη αυτή θεσμικής ισορροπίας, όμως, φαίνεται να μην εκλαμβάνεται ως σοβαρό πρόβλημα από τα περισσότερα στελέχη των Δημοκρατικών. Ο Ρέντσι, δηλαδή, επιμένει στη γνωστή στρατηγική του, η οποία προβλέπει την προώθηση της όποιας «καινοτομίας», ακόμη και ανεξαρτήτως περιεχομένου. Οσο για τους «κεντροαριστερούς αντάρτες», αναμένεται η όποια ανάληψη πολιτικής πρωτοβουλίας για να μη βρεθούν, οριστικά, εκτός παιχνιδιού.