Οι εκπλήξεις δεν λείπουν ποτέ και δεν περιορίζονται μόνο στις ξενοφοβικές δηλώσεις της Λέγκας του Ματέο Σαλβίνι. Οι μαζικές κινητοποιήσεις του «κινήματος της σαρδέλας» σε όλη τη χώρα βάζουν σε δύσκολη θέση πλέον τον Ιταλό πρώην υπουργό Εσωτερικών. Στη Φλωρεντία οι διαδηλωτές, που ζητούν περισσότερη αλληλεγγύη, λένε «όχι» στον ρατσισμό και απορρίπτουν τις κομματικές ταμπέλες, το περασμένο Σάββατο ξεπέρασαν τις σαράντα χιλιάδες.
Στη Λέγκα ανησυχούν: είναι σαφές ότι προς το παρόν οι «σαρδέλες» δεν θέλουν να παρουσιαστούν στις εκλογές. Απέδειξαν όμως ότι υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (και να οργανώνουν μαζικές κινητοποιήσεις), με τρόπο πολύ πιο αποτελεσματικό από τον Σαλβίνι.
Ο απευθείας ενδιαφερόμενος, στη φάση αυτή, προσπαθεί να αλλάξει στρατηγική και να ρίξει τους τόνους, με την ελπίδα ότι στο μεταξύ «μπορεί και να περάσει η μεγάλη μπόρα». «Η ζωή είναι ωραία αλλά και σύντομη. Εχω σταματήσει πλέον να νευριάζω, διότι δεν υπάρχει χρόνος για να προλάβουμε να νευριάσουμε», δήλωσε χθες ο αρχηγός της Λέγκας.
Οι «σαρδέλες» θέλουν να συμβάλουν καθοριστικά στην ήττα του στις περιφερειακές εκλογές στην ευρύτερη περιοχή της Μπολόνια, σε επτά εβδομάδες. Από τη μεριά του, ο Σαλβίνι αφήνει να διαρρεύσει ότι οι εσωτερικές εντάσεις της κυβέρνησης Κόντε μπορεί να οδηγήσουν σύντομα στην κατάρρευσή της, ώστε να αποδυναμωθούν οι «σαρδέλες» (sardine) από τις ίδιες τις -απρόβλεπτες όσο και καθοριστικές- πολιτικές εξελίξεις.
Διχογνωμία
Πολλά θα εξαρτηθούν από το αν η Κεντροαριστερά και τα Πέντε Αστέρια θα μπορέσουν να βρουν τελικά μια κοινή στρατηγική σε ό,τι αφορά τη μεταρρύθμιση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας. Προς το παρόν, οι «πεντάστεροι» επιμένουν ότι η μεταρρύθμιση αυτή πρέπει να αναβληθεί, διότι κρύβει μια υποχρεωτική αναδιάρθρωση του χρέους για όσες χώρες, στο μέλλον, αναγκαστούν να ζητήσουν τη στήριξη του Ταμείου. Αλλά οι κυβερνητικοί κεντροαριστεροί εταίροι των Δημοκρατικών δεν θέλουν να έρθουν σε ανοιχτή σύγκρουση με τις Βρυξέλλες και ζητούν να δοθεί (έστω και με κάποιες μικροαλλαγές) το αναγκαίο πράσινο φως.
Στο μεταξύ βέβαια, o Σαλβίνι δεν αποτελεί το μόνο πρόβλημα της σημερινής Ιταλίας. Οπως απέδειξε έρευνα των εισαγγελέων της Σικελίας -και οι δεκαεννέα κλήσεις σε απολογία στις οποίες οδήγησε- τους περασμένους μήνες προετοιμαζόταν η ίδρυση του Ιταλικού Εθνοσοσιαλιστικού Κόμματος των Εργαζομένων. Στην όλη νεοναζιστική προσπάθεια, κύριο ρόλο είχε μια ιδιωτική υπάλληλος 48 ετών. Μια μητέρα και εργαζόμενη, η οποία έμοιαζε να είναι πραγματικά υπεράνω κάθε υποψίας.
Στην πραγματικότητα όμως έκρυβε πίσω από την ντουλάπα του σπιτιού της ναζιστικές σημαίες, σβάστικες και ποικίλο προπαγανδιστικό υλικό. Οταν η αστυνομία τής χτύπησε το κουδούνι και την πληροφόρησε για την έρευνα σε βάρος της, η «λαίδη Χίτλερ», όπως την ονόμασαν, δεν δίστασε να πει στους αστυνομικούς: «Οντως μισώ τους Εβραίους. Και τι έγινε, δηλαδή;».
Επειτα από εφόδους που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα, κατασχέθηκε σημαντικός αριθμός όπλων και πολεμοφοδίων. Το ανατριχιαστικό μότο τους ήταν «πρέπει να είμαστε σιωπηλοί, αόρατοι και ακαριαίοι». Αυτό ακριβώς που κάνουν πάντα, δηλαδή, οι οργανωτές διαφόρων πραξικοπημάτων. Αυτή τη φορά η μικρή αυτή «ωρολογιακή βόμβα» απενεργοποιήθηκε, αλλά είναι σίγουρα ενδεικτική ενός κλίματος ακραίων πολιτικών φαινομένων που η Ιταλία είχε να ζήσει από τη δεκαετία του ’70.
