Κεντροαριστερά και Πέντε Αστέρια προσπαθούν να πετύχουν κάτι που μέχρι χθες έμοιαζε όχι μόνον ακατόρθωτο, αλλά και εξωπραγματικό. Να ετοιμάσουν ένα κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο να μπορέσει να καλύψει τις ανάγκες τις χώρας από τον Σεπτέμβριο μέχρι την άνοιξη του 2023.
Σχέδιο φιλόδοξο και γεμάτο εμπόδια, αλλά, αν πετύχει, θα έχει και μια σειρά από θετικές επιπτώσεις για τους απευθείας ενδιαφερόμενους: θα αποφύγουν την άμεση προκήρυξη πρόωρων εκλογών, θα εργαστούν για να αποδυναμώσουν τον Ματέο Σαλβίνι και θα επιχειρήσουν να εκλέξουν τον επόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας -το 2022- χωρίς να αφήσουν την καθοριστική πρωτοβουλία στον Μπερλουσκόνι και, κυρίως, στη Λεγκα.
Yπάρχουν, φυσικά, και πολλά προβλήματα: μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται σε εξέλιξη οξύτατη σύγκρουση με τον Ρέντσι, ο οποίος απειλεί, ουσιαστικά, ότι αν δεν συσταθεί η νέα αυτή κυβέρνηση, θα πάρει τους βουλευτές και τους γερουσιαστές του και θα ιδρύσει νέο κόμμα.
Και αν η κυβέρνηση αυτή τελικά ορκιστεί, μεγάλο μέρος της κοινοβουλευτικής στήριξης θα εξαρτάται, ακριβώς, από τους έμπιστους συνεργάτες του Ρέντσι, οι οποίοι έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν διεκδικούν υπουργικές θέσεις.
Ο ρόλος Ρέντσι
Αυτό που φοβούνται πολλά στελέχη των Δημοκρατικών είναι ότι η «ρεντσική ομάδα» θα αρχίσει να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες για την έγκριση των πιο σημαντικών νόμων και ότι θα είναι σε θέση να διακόψει τον κυβερνητικό βίο όποτε το επιθυμεί. Μια θέση ισχύος που σε πολλούς θυμίζει τον μέχρι πρότινος ρόλο και το πολιτικό παιχνίδι του Ματέο Σαλβίνι.
Παράλληλα, και στο εσωτερικό των Πέντε Αστέρων, βέβαια, δεν έχει εξασφαλιστεί απόλυτη ομοφωνία. Μπορεί να διέρρευσε ότι ο Λουίτζι ντι Μάιο έχει διαβεβαιώσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας πως το 90% των βουλευτών του τάσσεται υπέρ της συνεργασίας με την Κεντροαριστερά. Αλλά υπάρχουν προβεβλημένα στελέχη, όπως ο Αλεσάντρο ντι Μπατίστα, ο οποίος ήταν και παραμένει πεπεισμένος ότι το Δημοκρατικό Κόμμα δεν πρέπει να αποτελεί σοβαρή εναλλακτική συνεργασίας, διότι «πρόκειται, σαφώς, για πιο συστημική πολιτική δύναμη από τη Λέγκα».
Προς το παρόν, επισήμως, το κύριο εμπόδιο παραμένει το πάγιο αίτημα του κινήματος που ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο να περικοπούν, το γρηγορότερο δυνατό, 345 βουλευτές και γερουσιαστές. Δηλαδή το ένα τρίτο του συνολικού τους αριθμού.
Οι Δημοκρατικοί του Νικόλα Τζινγκαρέτι ζητούν να δοθεί περισσότερος χρόνος και, ενδεχομένως, να μην αποφασιστεί μια τόσο δραστική μείωση. Αλλά η μέση λύση θα μπορούσε να βρεθεί πλαισιώνοντας τη μείωση αυτή με την αλλαγή του εκλογικού νόμου, επιστρέφοντας στην απλή αναλογική. Κάτι που επιθυμούν και οι δύο αυτές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες επιχειρούν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας.
Προθεσμία
Η προσπάθεια που καταβάλλεται τις ημέρες αυτές (και η οποία θα πρέπει να οδηγήσει σε θετική ή αρνητική έκβαση μέχρι την Τρίτη), σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, προσλαμβάνει επίσης μια ευρύτερη σημασία. Δεν πρόκειται, δηλαδή, μόνο για τη σύνθεση ενός νέου κυβερνητικού σχήματος.
Οι δύο αυτές πολιτικές δυνάμεις καλούνται -κατά βάθος- να εξακριβώσουν αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια πιο σταθερή, προγραμματική συνεργασία. Για να μπορέσουν να συγκροτήσουν έναν «προοδευτικό πόλο» που να αντιμετωπίσει, στο μέλλον, τη συμμαχία της Λέγκας, της Φόρτσα Ιτάλια και των ακροδεξιών Αδελφών της Ιταλίας.
Η εύλογη απορία, βέβαια, είναι (αν το εγχείρημα πετύχει) πώς θα καταφέρουν να διατηρήσουν διακριτούς ρόλους στο πλαίσιο του ίδιου πολιτικού χώρου. Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε, τέλος, τι ακριβώς θα συμβεί στο εσωτερικό των Πεντάστερων, οι οποίοι, μέχρι χθες, αυτοπροσδιορίζονταν ως «μεταϊδεολογικό κίνημα» και υποστήριζαν με έμφαση ότι «οι παραδοσιακές έννοιες της Δεξιάς και της Αριστεράς στη σημερινή πολιτική σκηνή πλέον έχουν ξεπεραστεί».
