Στο άρθρο του στη New York Times με τίτλο «Τι κέρδισε η Ελλάδα», ο Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν υποστηρίζει ότι η χώρα βγήκε «αρκετά καλά» από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, παρόλο που «αν κάποιος παρακολουθήσει την αρθρογραφία και τις απόψεις που προβάλλονται στα ΜΜΕ, θα πιστέψει ότι συνέβη μία καταστροφή». Ωστόσο, όπως είπε, οι μεγάλες μάχες δεν έχουν έρθει ακόμα.
«Για να αντιληφθούμε τι συνέβη, θα πρέπει να κατανοήσουμε πως το κύριο θέμα της έριδος αφορά μόνο έναν αριθμό: το μέγεθος του ελληνικού πρωτογενούς πλεονάσματος», διατείνεται ο Πολ Κρούγκμαν, ενώ θεωρεί πως το να τρέξει η Ελλάδα μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι ένα σημαντικό επίτευγμα, που απαιτεί όμως μεγάλες θυσίες.
«Η Ελλάδα έχει κάνει μια χάρη στην υπόλοιπη Ευρώπη», εκτιμά, «αν είστε θυμωμένοι ότι οι διαπραγματεύσεις δεν ανέστρεψαν πλήρως τη λιτότητα και δεν έγινε μια στροφή προς τα κεϋνσιανά δημοσιονομικά κίνητρα, τότε δεν δώσατε μεγάλη προσοχή».
Ο νομπελίστας οικονομολόγος εκφράζει την άποψη ότι οι διαδοχικοί ηγέτες στην Ελλάδα δεν έχουν τολμήσει να αμφισβητήσουν τις «ακραίες απαιτήσεις» των πιστωτών, υπό το φόβο ότι θα τιμωρηθούν. «Η Ελλάδα κέρδισε νέα ευελιξία για το τρέχον έτος, καθώς και μια ασαφή γλώσσα για τα πλεονάσματα στο μέλλον. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει οτιδήποτε ή τίποτα», λέει με νόημα.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το ότι οι πιστωτές δεν τράβηξαν το βύσμα της χρηματοδότησης συνεπάγεται ότι «έχουν την Ελλάδα σε κοντό λουρί και ότι η μεγάλη μάχη δεν έχει έρθει ακόμα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν ενέδωσε στη βιασύνη, και αυτό από μόνο του είναι ένα είδος νίκης (για την Ελλάδα)».
Αναρωτώμενος «γιατί τότε όλη αυτή η αρνητική αναφορά», αναζητά την αιτία στην πολυδιάστατη φύση στην άσκηση της πολιτικής, που δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από τα δημοσιονομικά. «Για να είμαστε δίκαιοι, η δημοσιονομική πολιτική δεν είναι το μόνο θέμα. Υπήρχαν και υπάρχουν επίσης διαμάχες σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας, όπου ζητήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αναστρέψει συμφωνίες που ήδη έχουν γίνει, καθώς και για τα εργασιακά ζητήματα, όπου μερικές από τις “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” της εποχής της λιτότητας θα παραμείνουν», υποστηρίζει ο Κρούγκμαν.
Παράλληλα, ο οικονομολόγος κάνει λόγο για «μια ανίερη συμμαχία μεταξύ αριστερών τάσεων δημοσιευμάτων, που έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες, και του οικονομικού τύπου που αρέσκεται να μιλάει για ελληνική πανωλεθρία», διότι αυτό υποτίθεται ότι θα έπρεπε να συμβεί με τους «αλαζόνες» πιστωτές.
Καταλήγοντας, χαρακτηρίζει αδικαιολόγητη τη διάχυτη ρητορική της αποτυχίας, προβλέποντας ότι ο κύκλος της άγριας λιτότητας θα κλείσει.
