Αγωνία στην Ιταλία, νευρικότητα στις αγορές

Παραμονή της σημερινής ψηφοφορίας επί του αμφιλεγόμενου σχεδίου προϋπολογισμού στην αρμόδια επιτροπή της ιταλικής Βουλής κι ενώ ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την κατάθεσή του, τη Δευτέρα, στις… ανήσυχες Βρυξέλλες -με φόντο τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., την Πέμπτη- τα μηνύματα από τη Ρώμη παραμένουν αντιφατικά και οι αγορές νευρικές μπροστά στις εξελίξεις.

Ενδεικτική της ρευστότητας ήταν η χθεσινή έκτακτη σύγκληση σύσκεψης στο Κυρηνάλιο, υπό τον Ιταλό πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα με τη συμμετοχή του Ιταλού πρωθυπουργού Τζουζέπε Κόντε και πρωτοκλασάτων στελεχών του υπουργικού του συμβουλίου.

Ητοι των δύο αντιπροέδρων της κυβέρνησης, Ματέο Σαλβίνι (υπ. Εσωτερικών και γραμματέας της Λέγκα) και Λουίτζι ντι Μάιο (υπ. Εργασίας και αρχηγός των Πέντε Αστέρων), καθώς και των υπουργών: Οικονομικών – Τζοβάνι Τρία, Εξωτερικών – Εντσο Μοάβερο Μιλανέζι, Δικαιοσύνης – Αλφόνσο Μποναφέντε, Αμυνας – Ελιζαμπέτα Τρέντα και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων – Πάολο Σαβόνα.

Είχε προηγηθεί πλήθος δηλώσεων -από τον τεχνοκράτη Τρία, έως τον Σαλβίνι και τον Ντι Μάιο- ότι το επίμαχο σχέδιο προϋπολογισμού θα κατατεθεί ως έχει, παρά τις ενστάσεις των Βρυξελλών, τις πιέσεις των αγορών (με την ανοδική πορεία του σπρεντ των ιταλικών ομολόγων), αλλά και την ευθεία αμφισβήτηση από το ΔΝΤ, τους οίκους αξιολόγησης (με τελευταίο χθες το βράδυ τον Fitch), την ίδια την Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας και το Γραφείο Προϋπολογισμού της ιταλικής Βουλής για τις προοπτικές ανάπτυξης που παρουσιάζει η ιταλική κυβέρνηση για την κλυδωνιζόμενη εθνική οικονομία.

Ως αντίβαρο ο Σαλβίνι δήλωσε ότι η κυβέρνηση προτίθεται να ζητήσει από τους πολίτες να αγοράζουν κρατικά ομόλογα, με κίνητρο τη χαμηλή φορολογία. Ο δε Σαβόνα διεμήνυσε πως «θα πρέπει να αλλάξει ο κρατικός προϋπολογισμός, αν το σπρεντ ξεφύγει», καλώντας παράλληλα την ΕΚΤ να αγοράσει ιταλικά ομόλογα.

Σύμφωνα, πάντως, με την εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα, είναι πιθανό να περιοριστούν τα κονδύλια για το «εισόδημα του πολίτη» και για τη μείωση της συντάξιμης ηλικίας, ενώ δεν αποκλείεται η εφαρμογή των κοινωνικών κυβερνητικών μέτρων να επιμηκυνθεί σε βάθος διετίας.