Οι ακροδεξιοί θέλουν να συγκυβερνήσουν

Στη «Μάγισσα», το τελευταίο αστυνομικό μυθιστόρημα της Σουηδής Καμίλα Λέκμπεργκ, η έρευνα για τη δολοφονία ενός τετράχρονου κοριτσιού φτάνει κάποια στιγμή σε έναν καταυλισμό προσφύγων, κοντά σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Νοτιοδυτικής Σουηδίας. Κάποιοι επιχειρούν να εμπλέξουν έναν Σύρο πρόσφυγα στον φόνο φυτεύοντας πλαστά στοιχεία στο σπίτι του.

Ο Καρίμ, ο πρόσφυγας, συλλαμβάνεται, ανακρίνεται, αλλά αφήνεται σύντομα ελεύθερος, αφού η σκευωρία αποκαλύπτεται. Λίγο μετά, ο καταυλισμός πιάνει φωτιά. Εμπρησμός.

Η γυναίκα του Καρίμ πεθαίνει και ο ίδιος τραυματίζεται. Η αστυνομική έρευνα χτυπάει σε τοίχο. Και για τον φόνο του κοριτσιού και για τον εμπρησμό. «Φοβάμαι μήπως κι αυτός ο εμπρησμός καταλήξει άλλο ένα νούμερο στη στατιστική, ανάμεσα στους τόσους εμπρησμούς σε προσφυγικούς καταυλισμούς», λέει ένας από την αστυνομική ομάδα.

Συμπτωματικά, αυτό το βιβλίο που γράφτηκε πέρυσι, έπεσε στα χέρια μου αυτές τις μέρες, πάνω στις εκλογές στη Σουηδία που έβγαλαν τρίτο κόμμα το ακροδεξιό με ενισχυμένα ποσοστά.

Αυτομάτως, θυμήθηκα πόσο προφητικός υπήρξε ο μακαρίτης Στιγκ Λάρσον με το «Κορίτσι με το τατουάζ», όταν έβγαζε στην επιφάνεια τη σκοτεινή πλευρά του περίφημου σουηδικού μοντέλου, το φιλοναζιστικό παρελθόν της χώρας του και το αυγό του φιδιού που παρέμενε όχι και τόσο καλά κρυμμένο.

Ιδεολογικά ξαδέλφια

Θα είχε πολλά να πει για τους συμπατριώτες του που έδωσαν 17,6% στους Δημοκράτες της Σουηδίας. Παραπλανητικό όνομα για ένα κόμμα με εθνικιστικές, ξενοφοβικές και αντιευρωπαϊκές ιδέες που οι καταβολές του φτάνουν στις φιλοναζιστικές ομάδες της δεκαετίας του ’80.

Θα μπορούσε να πει άλλα τόσα και για τον γρίφο του σχηματισμού κυβέρνησης. Γιατί τα νούμερα δεν βγαίνουν ούτε για τους Σοσιαλδημοκράτες που ήρθαν μεν πρώτοι, αλλά με το χειρότερο ποσοστό εδώ και πολλές δεκαετίες (28,4%), ούτε για τους Μετριοπαθείς, το συντηρητικό κόμμα που ήρθε δεύτερο με 19,8%.

Οι Δημοκράτες, στο μεταξύ, έχουν στήσει γλέντι. Γιατί, μπορεί «το χειρότερο να απεφεύχθη», όπως σχολίαζαν πολλά ΜΜΕ και να μην ήρθαν δεύτεροι, όπως προέβλεπαν διάφορα γκάλοπ.

Αλλά, εκεί που τα δύο μεγάλα παραδοσιακά κόμματα μετρούσαν απώλειες, οι Δημοκράτες κέρδιζαν πέντε μονάδες σε σχέση με το 2014. Μια ανησυχητική ενίσχυση που δεν ισοφαρίζεται με την άνοδο του αριστερού, πρώην κομμουνιστικού κόμματος το οποίο διπλασίασε σχεδόν το ποσοστό του φτάνοντας το 7,9%.

«Ενισχύσαμε τη θέση μας ως ρυθμιστές. Θα αποκτήσουμε πραγματική επιρροή στη σουηδική πολιτική», δήλωσε ο πρόεδρος των Δημοκρατών, Τζίμι Ακεσον, και προσφέρει τις κυβερνητικές υπηρεσίες του.

Εξάλλου, τα ιδεολογικά ξαδέρφια του συγκυβερνούν στη Φινλανδία, τη Δανία, την Αυστρία και την Ιταλία.

«Η Σουηδία, η χώρα της πολυπολιτισμικότητας και του μοντέλου της Αριστεράς, αποφάσισε επιτέλους να αλλάξει. Τώρα, μαζί με τον Τζίμι Ακεσον, λέω όχι σε αυτή την Ευρώπη των γραφειοκρατών και των κερδοσκόπων, όχι στην παράνομη μετανάστευση, όχι στον ισλαμικό εξτρεμισμό», έγραψε στο τουίτερ ο Iταλός «ξάδερφος», ο υπουργός Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι.

«Αλλη μία άσχημη νύχτα για τις προοπτικές της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η δημοκρατική επανάσταση στην Ευρώπη είναι καθ’ οδόν!», έγραψε στο ίδιο μέσο η Μαρίν Λεπέν.

«Αυτές οι εκλογές σηματοδοτούν δυστυχώς μια καμπή και για τη Σουηδία και για την Ευρώπη. Ο εθνικιστικός λαϊκισμός εξακολουθεί να επελαύνει και θα δυσχεράνει τον σχηματισμό της κυβέρνησης», είπε σε συνέντευξή του στην Die Welt ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Μίχαελ Ροτ.

Προς το παρόν, Σοσιαλδημοκράτες και Μετριοπαθείς επιμένουν πως δεν πρόκειται να συνεργαστούν με τους ακροδεξιούς. Για να βγει κυβέρνηση, θα χρειαστούν συνεργασίες με μικρότερα κόμματα.

Ο δε σχηματισμός «μεγάλου συνασπισμού», όπως στη Γερμανία, φαντάζει ως δύσκολο, όχι όμως και εξωπραγματικό σενάριο.

«Παρά τις δεκαετίες αντιπαράθεσης μεταξύ τους, οι Μετριοπαθείς και οι Σοσιαλδημοκράτες ίσως ερευνήσουν το ενδεχόμενο συνεργασίας επί των σημείων», σχολίαζε η Guardian. «Κάποιοι αναλυτές ισχυρίζονται ότι αυτό δεν είναι εντελώς αδύνατο: Κατά την τετραετή θητεία της απερχόμενης κυβέρνησης, τα δύο κόμματα συμφώνησαν σε 26 νόμους, κυρίως σε σχέση με τη μετανάστευση, την ενέργεια και το περιβάλλον».

Οι αιτήσεις για άσυλο

Εξάλλου, ο απερχόμενος Σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός Στέφαν Λέβεν ήταν εκείνος που ανακοίνωσε τον Νοέμβριο του 2015 τον τερματισμό της ανοιχτής πολιτικής ασύλου της Σουηδίας απέναντι σε μια Ε.Ε. που δεν αναλάμβανε τις ευθύνες της στο προσφυγικό.

Mόνο μέσα στο 2015 η Σoυηδία, μια χώρα 10 εκατομμυρίων, έλαβε 163.000 αιτήσεις για χορήγηση ασύλου. «Ενα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη αναλογικά με τον πληθυσμό της», ανέφερε η Le Monde. Βούτυρο στο ψωμί της άκρας Δεξιάς…

«Ο δημόσιος λόγος άλλαξε ριζικά από το 2015 και μετά, όταν τα παραδοσιακά κόμματα άρχισαν να επαναλαμβάνουν ορισμένα τσιτάτα των Δημοκρατών της Σουηδίας, να μιλούν για ποσοστώσεις και να συνδέουν την άφιξη των προσφύγων με την εγκληματικότητα. Μέχρι τότε, ορισμένα πράγματα δεν λέγονταν από φόβο μήπως σταμπαριστείς ως «ρατσιστής»», σημειώνει η ανταποκρίτρια της Le Monde στη Σουηδία, Αν-Φρανσουάζ Ιβέρ.

«Το αίσθημα της ανασφάλειας μεγαλώνει παρ’ όλο που οι στατιστικές για την εγκληματικότητα παραμένουν σταθερές, αν όχι μειώνονται ελαφρά», προσθέτει η Γαλλίδα δημοσιογράφος.

«Ενα από τα πράγματα που άλλαξαν τα τελευταία χρόνια», συνεχίζει η Ιβέρ, «είναι ότι οι Σουηδοί τολμούν να πουν ανοιχτά αυτά που μόνο ψιθύριζαν. Kαι οι ψηφοφόροι και συμπαθούντες τους Δημοκράτες το οικειοποιούνται. Υπό μία έννοια, η Σουηδία έχει “εξευρωπαϊστεί”».