Διπλή νίκη με βαριές «σκιές» για τον Ερντογάν

Προϊόν καλπονοθείας, όπως καταγγέλλει σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση; Τουρκική εκδοχή του φόβου που «φυλάει τα έρημα», υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και με την εθνική οικονομία στο χείλος του γκρεμού;

Οπως και να ‘χει, η χθεσινή κάλπη των πρόωρων, διπλών και πιο κρίσιμων εκλογών στη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας μίλησε. Και -σύμφωνα τουλάχιστον με τα χθεσινοβραδινά ανεπίσημα αποτελέσματα και καταμετρημένο το 97,57% των ψήφων- είπε μεν «Ερντογάν», πλην όμως μαζί με ένα δυνατό «αλλά»…

Αναλαμβάνοντας τα ηνία σε μια χώρα που εφεξής θα τελεί υπό ένα προεδρικό σύστημα α λα τούρκα, ο Ταγίπ Ερντογάν εξελέγη από τον πρώτο γύρο στην υπερ-προεδρία, με ποσοστό 52,54% και συμμετοχή 87,3% στην κάλπη.

Στην πενταετή ωστόσο θητεία του σε αυτή την «ενός ανδρός αρχή» θα χρειαστεί να στηριχτεί σε ένα πολιτικό δεκανίκι, μια και το ισλαμοσυντηρητικό κόμμα του, το AKP, έχασε κοντά στις 7 μονάδες (συγκριτικά με τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2015) και δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία.

Κι αυτό, ένεκα κυρίως του εκλογικού άθλου του αριστερού-φιλοκουρδικού HDP που, σε πείσμα της πολιτικής και ποινικής δίωξης της ηγεσίας και των στελεχών του, κατάφερε να αποσπάσει το 11,4% και 67 έδρες στη νέα Βουλή.

Ετσι, με ποσοστό 42,4% το AKP απέσπασε 292 έδρες, σε σύνολο πια 600. Κι αυτό που μένει τώρα να φανεί είναι εάν θα συνεχιστεί και μετεκλογικά η προεκλογική συμμαχία του με τους ενισχυμένους τελικά εθνικιστές του MHP και του «Γκρίζου Λύκου» Ντεβλέτ Μπαχτσελί.

Πράγματι, κόντρα στις δημοσκοπικές προβλέψεις -για άλωση των ποσοστών του από το επίσης εθνικιστικό (διασπασθέν από το MHP) Καλό Κόμμα της Μεράλ Ακσενέρ- το κόμμα του Μπαχτσελί κατάφερε να ενισχυθεί πολιτικά, φτάνοντας το 11,18% (από 10,69% το 2015) και τις 49 έδρες.

Γεγονός που βάζει αυτομάτως το MHP σε ισχυρή διαπραγματευτική θέση στα σκληρά μετεκλογικά παζάρια για μια κοινοβουλευτική συμμαχία με το AKP, με το οποίο προεκλογικά έθρεψαν από κοινού τον τουρκικό νεο-εθνικισμό και τώρα παραμένει αχαρτογράφητο προς τα πού θα μπορούσαν οδηγήσουν την Τουρκία, τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική (βλ. κυρίως Κουρδικό και οικονομία) πολιτική.

Η μπάλα στην εξέδρα

Με την ακύρωση λοιπόν των σχεδίων του για μεγαλειώδη νίκη, ο δέσμιος «σουλτάνος» Ερντογάν ακύρωσε την επινίκια ομιλία του ενώπιον οπαδών του στην Κωνσταντινούπολη. Αφησε κατά μέρος τους πανηγυρικούς τόνους στις χθεσινοβραδινές δηλώσεις του σε απευθείας μετάδοση από την εκεί προεδρική του κατοικία, όπου δήλωσε νικητής βάσει των ανεπίσημων αποτελεσμάτων.

Ρίχνοντας την… μπάλα στην εξέδρα, έσπευσε να ψέξει τους δυτικούς επικριτές του, χαρακτηρίζοντας τη χθεσινή εκλογική αναμέτρηση «μάθημα δημοκρατίας για ολόκληρο τον κόσμο». Και έβαλε στο κάδρο την αντιπολίτευση.

Κυρίως το HDP -προαναγγέλλοντας «συνέχιση της μάχης κατά της τρομοκρατίας»- και το κεμαλικό CHP, που καταγγέλλουν παραποίηση των αρχικών αποτελεσμάτων και λίγο-πολύ προαναγγέλλουν προσφυγές, με αιχμή του δόρατος τον αριθμό των έγκυρων ψηφοδελτίων και ορατό το ενδεχόμενο μη νομιμοποίησης των υπερεξουσιών του Ερντογάν.

«Ελπίζω κανείς να μην καταστρέψει τη δημοκρατία, ρίχνοντας σκιά σε αυτές τις εκλογές και στο αποτέλεσμά τους, για να κρύψουν την αποτυχία τους», είπε ο Ερντογάν, απευθυνόμενος εμμέσως πλην σαφώς στους κεμαλιστές, που βγαίνουν αποδυναμωμένοι μεν από την κάλπη (22,75% και 147 έδρες), εξαιτίας και της διαρροής ψήφου προς το κόμμα της Ακσενέρ (10,08% και 45 έδρες).

Ωστόσο φαίνεται να αποκτούν μελλοντική πολιτική παρακαταθήκη με την προεδρική υποψηφιότητα του Μουχαρέμ Ιντζέ, ο οποίος άγγιξε το 30,77% στον πρώτο γύρο. Ποσοστό που, όπως σχολιάζουν πολλοί αναλυτές, δίνει πνοή ελπίδας και αέρα ανανέωσης στην αντιπολίτευση, έπειτα από 16 χρόνια παντοκρατορίας του Ερντογάν, τα οποία ο ίδιος φιλοδοξεί να επιμηκύνει κατά ακόμη μία δεκαετία, έτσι ώστε να φτάσει έως το 2023 και να γιορτάσει ως νέος εθνικός σωτήρας τα 100 χρόνια από την ίδρυση της τουρκικής Δημοκρατίας.

Μέχρι τότε ωστόσο ο δρόμος είναι πολύ μακρύς και ήδη στρωμένος με αγκάθια. Τα πιο κοφτερά τώρα είναι της οικονομίας, την οποία ο Ερντογάν χρησιμοποίησε το 2002 ως όχημα για να ανέλθει στην εξουσία και τώρα κινδυνεύει να γίνει η κινούμενη άμμος της υπερ-προεδρίας του, που ήδη πολλοί αμφισβητούν.