Η τελευταία συνάντησή τους ήταν πρόπερσι τον Οκτώβριο, στη Μόσχα, λίγο μετά την ενεργό στρατιωτική ανάμιξη της Ρωσίας στον πόλεμο στη Συρία, με την οποία άλλαξαν άρδην τα δεδομένα.
Δύο χρόνια μετά, με φόντο ένα εντελώς διαφορετικό γεωπολιτικό τοπίο, ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν υποδέχτηκε ξανά, σφιχταγκαλιάζοντας τον -ισχυροποιημένο πια- Σύρο ομόλογό του Ασαντ στα ρωσικά εδάφη, αυτή τη φορά στην πολυσύχναστη ντάτσα του στο Σότσι.
Τετράωρη η συνάντηση που έγινε τη Δευτέρα -προπαραμονή δηλαδή της σημερινής κρίσιμης συνόδου κορυφής για το Συριακό μεταξύ των προέδρων Ρωσίας, Ιράν, Τουρκίας-, κρατήθηκε μέχρι χθες μυστική από το Κρεμλίνο και είχε στο επίκεντρο τα σχέδια για την επόμενη ημέρα στη Συρία. Κι όχι μόνο…
«Εχουμε πολύ δρόμο ακόμη να διανύσουμε μέχρι να πετύχουμε ολοκληρωτική νίκη επί των τρομοκρατών» τόνισε στη συνάντηση ο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Ωστόσο, υπογράμμισε, «η κοινή στρατιωτική μας επιχείρηση για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στα εδάφη της Συρίας πράγματι ολοκληρώνεται».
«Και τώρα το σημαντικότερο είναι να κινηθούμε προς τα πολιτικά ζητήματα» συμπλήρωσε ο Ρώσος πρόεδρος, απηχώντας μεταξύ άλλων και την πρόσφατη κοινή δήλωσή του με τον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο ενημέρωσε χθες το βράδυ τηλεφωνικά για τις εξελίξεις (με ολίγον από διπλωματικό… παζάρι για τη βορειοκορεατική κρίση).
«Σημειώνω με ικανοποίηση την ετοιμότητά σας να συνεργαστείτε με όλους όσοι θέλουν την ειρήνη και την επίλυσης της κρίσης» κατέληξε ο Πούτιν απευθυνόμενος στον Ασαντ, έχοντας ήδη δεχτεί από τον φιλοξενούμενό του δημόσιες ευχαριστίες «για τις προσπάθειες που έκανε η Ρωσία για να σώσει τη Συρία».
Οι Κούρδοι στο τραπέζι
Ως έμπρακτη απόδειξη ο Σύρος πρόεδρος φέρεται να συναίνεσε στην πρόταση της Μόσχας για τη διοργάνωση «διάσκεψης εθνικού διαλόγου για τη Συρία» επί ρωσικού εδάφους, πιθανόν εντός του Δεκεμβρίου, προωθώντας την ενεργό συμμετοχή και των Κούρδων της Συρίας.
Τα σχέδια αυτά προκαλούν έντονο εκνευρισμό στην Αγκυρα -τον πλέον ευκαιριακό σύμμαχο του Κρεμλίνου- και κατά πολλούς αναλυτές αποτελούν ακόμη μια ένδειξη (μετά τις ομολογουμένως πετυχημένες συνομιλίες της Αστάνα) της επιδίωξης της Ρωσίας να «καπελώσει» τον μετ’ εμποδίων ενδο-συριακό διάλογο, που διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ στη Γενεύη.
Οχι τυχαία, παραμονές του νέου γύρου του -που έχει προγραμματιστεί στις 28 του μήνα- ηγετικά στελέχη της HNC (βασικής μέχρι σήμερα διαπραγματευτικής ομάδας των Σύρων αντικαθεστωτικών, υπό την πατρονία της Σαουδικής Αραβίας) υπέβαλαν χθες μαζικά τις παραιτήσεις τους, διαμαρτυρόμενοι ότι δέχονται πιέσεις να συναινέσουν στην παραμονή του Ασαντ στην εξουσία. Τουλάχιστον προσώρας…
Προωθώντας ενεργά εδώ και καιρό την ενίσχυση των σχέσεών της με τη Ρωσία, «η Σαουδική Αραβία, πάγιος υποστηρικτής της συριακής αντιπολίτευσης, φαίνεται να ενώνει πια τη φωνή της με τις εκκλήσεις για μια νέα διαπραγματευτική ομάδα, που θα εγκαταλείψει την επιμονή [της συριακής αντιπολίτευσης] να τεθεί ο Ασαντ εκτός της διαδικασίας πολιτικής μετάβασης» σχολιάζει ο Guardian.
Σύνοδος αντικαθεστωτικών
Για του λόγου το αληθές οργανώνεται σήμερα και αύριο έκτακτη σύνοδος των Σύρων αντικαθεστωτικών στο Ριάντ, παρουσία ειδικού απεσταλμένου της Ρωσίας, με στόχο τη διεύρυνση της διαπραγματευτικής ομάδας τους και την υιοθέτηση μιας πιο μετριοπαθούς πολιτικής ατζέντας. Προοπτική που επίσης ουδόλως… ενθουσιάζει την Τουρκία.
Ωστόσο «προς το παρόν είναι πιο σημαντικό για την Αγκυρα να συνεχίσει να έχει φωνή στις μελλοντικές πολιτικές διαπραγματεύσεις, από το να δει τον Ασαντ να αποχωρεί από την εξουσία» επισημαίνει στο πρακτορείο AFP ο Τιμούρ Αχμέτοφ, αναλυτής του Ρωσικού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων με ειδίκευση σε θέματα Τουρκίας.
Παρά εξάλλου τα αντικρουόμενα συμφέροντα της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν στα εδάφη της Συρίας, η σημερινή τριμερής σύνοδος κορυφής στο Σότσι καταδεικνύει ότι «οι τρεις χώρες μοιράζονται την ίδια ανησυχία για την περιφερειακή στρατηγική της Ουάσινγκτον, καθώς και την πεποίθηση ότι η κατάσταση έχει πια φτάσει σε κομβικό σημείο» αναφέρει στους «Asia Times» o Ινδός βετεράνος διπλωμάτης, πρώην πρέσβης στην Τουρκία, Μ. Κ. Μπαντρακουμάρ.
«Περιττό να πούμε», καταλήγει, «ότι οι τελευταίες εξελίξεις στον Λίβανο αποτελούν κακό προμήνυμα ενός περιφερειακού πολέμου».
